ΠΤΕΡΑΡΧΟΣ ΚΕΡΤΙΣ

ΕΜΕΡΣΟΝ ΛΕΜΑΙΗ

(Curtis Emerson LeMay)

‘Ο Σιδερένιος Αϊτός’

Η πιο αμφιλεγόμενη προσωπικότητα ανάμεσα σε 2ο και …3ο Παγκόσμιο Πόλεμο !

Η ιστορία ξέρει να κρύβει τις κακές της πλευρές. Έτσι , άτομα που συμβόλισαν τον μαζικό θάνατο και την απόλυτη καταστροφή , κρατήθηκαν στενά στη σκιά των ‘μεγάλων’ της ανθρωπότητας. Ο Τσώρτσιλ γρήγορα αποκαθήλωσε στην αφάνεια τον Πτέραρχο ΡΑΦ Σέρ Ρίτσαρντ Χάρρις , τον πατέρα αυτού που ονομάστηκε ‘Στρατηγικός Βομβαρδισμός’.

Αλλά το ίδιο δεν έγινε με την Αμερική που για 18 χρόνια κράτησε σε πολύ επιφανή θέση τον δικό της ‘πατέρα’ του ίδιου δόγματος, τον Πτέραρχο Κέρτις Εμερσον ΛεΜαίη. Πολύ πέρα απ τον 2o ΠΠ και πέρα απ τις απανθρακωμένες χιλιάδες γερμανών και γιαπωνέζων , ο ΛεΜαίη μελέτησε και δημιούργησε την τρομερή μεταπολεμική Στρατηγική Αεροπορία των ΗΠΑ , και ζητούσε μάλιστα επίμονα να την χρησιμοποιήσει σε ένα πυρηνικό πόλεμο .

Είναι τουλάχιστον αξιοσημείωτο , αν όχι και δείγμα της προσωπικότητάς του , το ότι ενέπνευσε 4 ταινίες του Χόλλυγουντ. Σαν ο αεροπορικός ηγέτης που ανορθώνει με πείσμα το πεσμένο ηθικό των βομβαρδιστών του που τους φτάνει στα όρια της ανθρώπινης κατάρρευσης με μοναδικό σκοπό την τέλεια καταστροφή του εχθρού (12 o’clock high - 1949) . Σαν ο τρελός στρατηγός που εξαπολύει τα πυρηνικά βομβαρδιστικά του πιστεύοντας απόλυτα στην ανάγκη του πυρηνικού πολέμου εναντίον των εχθρών που ‘δηλητηριάζουν τα ζουμιά’ του (Dr Strangelove , or how I learned to stop worrying and love the bomb– 1964) . Σαν τον στρατηγό που τόλμησε να σκεφτεί να ρίξει την κυβέρνησή του επειδή την εύρισκε ‘φιλειρηινική’ στον ψυχρό πόλεμο (The 7 days of May – 1964) και τέλος επώνυμα (η ταινία χρησιμοποιεί το όνομά του) σαν τον άνθρωπο που έκανε τα πάντα για να καταλήξει η κρίση της Κούβας σε ένα πυρηνικό πόλεμο (Thirteen Days-2000) . Και όλα αυτά δεν ήταν απλά Χόλλυγουντ : ο ΛεΜαίη είχε παίξει ή αποπειραθεί να παίξει και τους 4 αυτούς ρόλους στην μακρά του θητεία στην Στρατηγική Αεροπορία κι ήταν ήδη γνωστός γι αυτό. Ήταν σίγουρα άνθρωπος έξω απ το κανονικό σε όλες του τις διαστάσεις κι ο μόνος που είχε δημόσια απολογηθεί με ιστορική παρρησία θα λέγαμε, κάτι που άλλοι δεν είχαν κάνει ποτέ :

‘ Το ξέρω πως αν είχαμε χάσει τον πόλεμο , θα με δίκαζαν για εγκληματία πολέμου. Αλλά , ευτυχώς εγώ βρέθηκα στη μεριά του νικητή. Το ξέρω πως όλοι σκέφτονται το θέμα της ηθικής. Μα ο πόλεμος είναι έτσι κι αλλιώς ανήθικος. Αν τυχόν αυτό σε ενοχλεί , τότε δεν είσαι καλός στρατιώτης’

Το ‘ατσάλινο τομάρι’

Από 5χρονο παιδί μαγεύτηκε απ το αεροπλάνο και το βαλε όνειρο να πετάξει. Γι αυτό κι όταν αποφοίτησε μηχανικός απ το Πανεπιστήμιο του Οχάϊο, αλλά το 1928 κατατάχτηκε στον στρατό με σκοπό να γίνει αεροπόρος , χωρίς να περάσει απ το Γουέστ Πόϊντ. Αρχικά τον έβαλαν σε σμήνη δίωξης. Εκεί αποδείχτηκε ένας εξαιρετικά σοβαρός μαθητής που λογάριαζε την λεπτομέρεια κι έβαζε τα δυνατά του να φανεί συνεπής. Διακρίθηκε ιδιαίτερα στην Αεροναυτιλία. Τον καιρό εκείνο που όλες οι πτήσεις ήταν ‘εξ όψεως’ αλλά στην στρατιωτική πράξη ‘παντός καιρού’ , η παρατήρηση συνδυάζονταν με την τριγωνομετρία, την γνώση της ατμόσφαιρας , της μετεωρολογίας και των επίπονων υπολογισμών. Ο ΛεΜαίη αποδείχτηκε άσσος σε αυτά ξεπερνώντας κατά πολύ το μέτριο επίπεδο των συμμαθητών του που ταξίδευαν στηριζόμενοι στα μάτια και την αίσθηση. Το 1930 ήταν ήδη υπολοχαγός. Από εκείνη την εποχή πάντως ο ΛεΜαίη είχε αποδείξει ότι όλα αυτά τα πετύχαινε με σιδερένια θέληση , που είχε επιπτώσεις στον τρόπο σκέψης του όσο και στον τρόπο συμπεριφοράς στους άλλους. Είχε ξυπνήσει μέσα του το πνεύμα του διοικητή στις δύσκολες καταστάσεις , αυτού που τον όρισε η μοίρα να δίνει τις λύσεις , εκεί που όλοι αποτύγχαναν. Ίσως όχι άδικα του κόλλησαν το παρατσούκλι ‘Iron Ass’ – στα ελληνικά θα λέγαμε ‘το ατσάλινο τομάρι’. Το 1937 ζητάει να μετατεθεί σε βομβαρδιστικά. Η τότε αμερικανική αμυντική πολιτική προσπαθούσε να αποδείξει ότι το βομβαρδιστικό ήταν το πραγματικό όπλο άμυνας των παραλίων της και του μητροπολιτικού εδάφους με την δυνατότητα να πλήξει σε μεγάλη απόσταση τον πιθανό εισβολέα. Ίσως τότε του γεννήθηκε κι η πρώτη έμπνευση του μελλοντικού στρατηγικού βομβαρδισμού. Κι όχι άδικα αφού στο νέο του σμήνος , την 2η Μοίρα Βομβαρδισμού, παραδόθηκαν τα πρώτα B-17 , το μόνο τότε αεροπλάνο που άξιζε τον ρόλο του , αν αναλογισθεί κανείς το φορτίο βομβών και την εμβέλεια του για εκείνη την εποχή. Το B-17 θα αποδειχθεί η αγάπη του και μάλιστα θα επιδοθεί σε μακρής διάρκειας ναυτιλία σε αποστολές ‘αδύνατες’ για άλλους. Έτσι κατέπληξε όταν σε γυμνάσια αυτός μόνος κατάφερε να εντοπίσει παρόλες τις λάθος συντεταγμένες που τού χαν επίτηδες δώσει , το πολεμικό ‘Γιούτα’ . Μια άλλη φορά πάλι σε ασκήσεις εντόπισε μετά από 800 μίλια πτήση στον ωκεανό το μεταφορικό ‘Ρέξ’ αποδεικνύοντας ότι το B-17 θα ήταν το ‘μακρύ κανόνι’ που θα αμύνονταν των αμερικανικών ακτών. Ακόμα κέρδισε και ένα τρόπαιο (Mackay Trophy) με ρεκόρ για πτήσεις μεγάλης ακτίνας δράσης στην Ν. Αμερική. Οι εκπληκτικές του αυτές επιδόσεις του έφεραν γρήγορες προαγωγές . Όταν άρχισε ο πόλεμος ήταν ο νεώτερος Αντισυνταγματάρχης που πέταγε Β-17 και διοικούσε μοίρα , στην περίφημη 8^th Air Force .

Ο Λεμαίη νεαρός ανθυποσμηναγός

Η ‘Κοινωνία των Λεπρών’

Αλλά η μεγάλη του στιγμή , που όλες του οι αρετές θα αναδεικνύονταν ήταν το 1942 , στον πόλεμο, όταν τοποθετήθηκε διοικητής της 305 Μοίρας Βομβαρδισμού , με βάση την Αγγλία. Ήταν μια δύσκολη στιγμή για τους αμερικάνους αεροπόρους γιατί η παρουσία των B-17 υποτίθεται πως θα είχε αλλάξει με μίας την φορά του πολέμου καθώς η τακτική ήταν βασισμένη στα παλιά δόγματα του 1920-30 , που λέγαν ότι ‘ τίποτα δεν σταματάει το βομβαρδιστικό’. Οι γερμανοί όμως διώκτες δεν άφηναν το δόγμα αυτό να καρποφορήσει αφού οι νεαροί αμερικανοί πιλότοι προσπαθώντας να επιζήσουν απ τα καταδιωκτικά , ήταν πολύ λιγότεροι αποφασισμένοι να είναι εύστοχοι και να συγκεντρώνουν τα πυρά τους στον στόχο. Οι ιδέες της τότε αμερικανικής αεροπορίας λέγαν πως έπρεπε να κάνουν συνεχώς ελιγμούς αποφυγής και να παραμένουν ψηλά στα 19000 πόδια για να αποφεύγουν τα αντιαεροπορικά – που είχαν χρήσιμη εμβέλεια κάπου 15000 πόδια - όπως και να κρατούν αραιούς σχηματισμούς για να δίνουν λιγότερο στόχο στα καταδιωκτικά. Όταν ο ΛεΜαίη ανέλαβε , οι ανώτεροί του είχαν απελπιστεί με την αναποτελεσματικότητα και τις απώλειες των προκατόχων του.

Το ‘σιδερένιο τομάρι’ έριξε αμέσως το ερευνητικό του βλέμμα στις λεπτομέρειες και άλλαξε άρδην όλο το δόγμα βομβαρδισμού ενώ η αυστηρότητά του έπεσε σαν μάστιγα πάνω στους ταλαιπωρημένους πιλότους που ονόμασε επίτηδες : ‘ η Κοινωνία των Λεπρών’ ! Κατ αρχήν διέταξε να πετούν χαμηλά , στα 9000 πόδια. Όταν το πρωτοάκουσαν οι πιλότοι του πίστεψαν ότι προφανώς είχε ξεχάσει το 1 , μπροστά απ το νούμερο που τους ανακοίνωσε. Έπειτα διέταξε τους πυκνούς σχηματισμούς χωρίς ελιγμούς ώστε τα αμυντικά πολυβόλα των Β-17 να προσφέρουν ενάντια στα καταδιωκτικά την μεγαλύτερη δυνατή προστασία αλλά και την μεγαλύτερη συγκέντρωση πυρός πάνω απ τον στόχο. Από φόβο ότι οι συνάδελφοι δεν θα άφηναν μονάχα πίσω τα άλλα χτυπημένα B-17 , ‘σπάζοντας’ όμως έτσι τους σχηματισμούς , ανάγκασε τους πιλότους του να αλλάζουν συγκάτοικο στον στρατώνα κάθε τρεις μέρες για να μην αφήσει το ατομικό συναίσθημα να αμβλύνει την αποτελεσματικότητα . Κι όταν γύρναγαν κατάκοποι απ τις αποστολές τους έβαζε αμέσως σε εκπαιδευτικές πτήσεις , πιστεύοντας , σωστά , ότι η διαρκής εκπαίδευση εξάλειφε κλασσικά λάθη που συναθροιζόμενα την ώρα της μάχης έφερναν την καταστροφή. Πολλοί πιλότοι έφτασαν στο σημείο να έχουν σπασμένα νεύρα, άλλοι ζήταγαν μετάθεση , κι άλλοι απλά κατάρρευσαν απάνω στα πιλοτήρια. Ο ΛεΜαίη όμως αποδείχτηκε όντως εξαιρετικός αρχηγός : δεν δίστασε να οδηγεί ο ίδιος τα B-17 στη μάχη για να είναι επί τόπου και να έχει άμεση άποψη για τα προβλήματα. Επειδή μάλιστα κι ο ίδιος υπέφερε απ τις ίδιες συνθήκες πάλεψε έντονα να πείσει τους ανωτέρους του να αλλάξουν προς το καλλίτερο τα μέσα και τις συνθήκες μέσα στις οποίες ζούσαν οι πιλότοι του. Είχε περάσει κι αυτός την εξάντληση όμως κατόρθωνε να μένει όρθιος για να δίνει το παράδειγμα. Είχε μάλιστα πετάξει και στον βομβαρδισμό του Ρέγκενσμπερκγ οδηγός της μοίρας του , μια αποστολή που χάθηκαν συνολικά κάπου 400 B-17 ! Ο ΛεΜαίη όμως ξεπέρναγε τον φόβο του χάρις σε ένα σιδερένιο πείσμα. Αλλά έτσι τώρα , τα βομβαρδιστικά της μοίρας του, είχαν γίνει πιο αποτελεσματικά από πριν και οι απώλειες ισορρόπησαν ενώ οι αεροφωτογραφίες έδειχναν σημαντικές ζημιές στους στόχους. Ο ΛεΜαίη , μέσα σε 18 μήνες απ τον ερχομό του, προήχθη σε Ταξίαρχο κι ήταν απ τους νεώτερους ποτέ εκείνη τη στιγμή στον βαθμό, 37 ετών,. Είχε αποδείξει ότι κατάφερνε αυτό που οι άλλοι δεν μπορούσαν, κι αυτό οι ανώτεροί του το γνώριζαν καλά. Το 1944 μια παρόμοια κατάσταση ξετυλίγονταν αλλά στον Ειρηνικό αυτή τη φορά. Τα B-29 ήταν τα νέα σούπερ βομβαρδιστικά που θα τσάκιζαν την Ιαπωνία , αλλά η ως τότε δράση τους δεν έδειχνε τίποτα τέτοιο. Φτωχά αποτελέσματα στον στόχο και σημαντικές απώλειες σε αεροπλάνα. Χρειάζονταν και πάλι ένας ΛεΜαίη να επέμβει.

Ο ΛεΜαίη νεαρώτατος Ταξίαρχος της USAF με μερικά από τα πληρώματα της 'Κοινωνίας των Λεπρών'

Ο ‘Θηριώδης ΛεΜαίη’

Όταν ανέλαβε τα B-29 στις Μαριάνες , επέταξε αμέσως ο ίδιος με τα σμήνη του και κατάλαβε τι έπρεπε να αλλάξει : όλα τα δόγματα του επιτελείου ! Ο αρχηγός του ήταν ο Πτέραρχος Χένρυ Αρνολντ κι ούτε που τον ειδοποίησε για τις αλλαγές που επέφερε. Είπε απλά : ‘ Δεν χρειάζεται να ξέρει. Αν δεν πετύχω , ας με απολύσει ‘. Μερικοί λένε πως πρόσθεσε : ‘..κι αν του πω δηλαδή μήπως και θα καταλάβαινε ‘ . Ο ΛεΜαίη ένοιωθε απόλυτα σίγουρος απ τις εμπειρίες που είχε ήδη ζήσει. Έτσι τα πληρώματά του θα ξαναζήσουν την ζωή της ‘Κοινωνίας των Λεπρών’ . Διέταξε χαμηλές νυκτερινές πτήσεις σχεδόν μέχρι εδάφους , αδιαφορώντας για τα αντιαεροπορικά και διέταξε την αλλαγή βομβών από εκρηκτικές σε εμπρηστικές. Στόχος του : οι λαϊκές γειτονιές , τα σπίτια με τον άμαχο πληθυσμό. Την φιλοσοφία αυτής της τακτικής την είχε βέβαια εφεύρει πρώτος ο Σέρ Χάρρις ( ‘Μπούτσερ’ Χάρρις ) της ΡΑΦ , αλλά στην Ιαπωνία οι περιστάσεις ήταν πιο κατάλληλες ακόμα. Ξυλοχάρτινες οικοδομές και ένας λαός αναθρεμμένος με την νοοτροπία του καμικάζε : τι νόημα είχαν οι στρατιωτικοί στόχοι , όλος ο λαός πολέμαγε σαν μια μηχανή , με την ίδια τυφλή υποταγή. Μόνο η φυσική κι όχι η στρατιωτική εξολόθρευση είχε νόημα. Κι όπως έδειχναν οι αεροφωτογραφίες , στο πέρασμα των B-29 μέναν μόνο καμένα ερείπια. Στις 9 Μαρτίου 1945 , 334 B-29 βομβάρδισαν ένα Τόκυο που το σάρωναν άνεμοι. Η φωτιά επεκτάθηκε άνετα , καίγοντας επί 4 μέρες την πόλη , ανεβάζοντας την θερμοκρασία σε κάπου 900 oC !! Είχαν κατακαεί 83.793 και μισοκαεί 40.918 άτομα , μέσα στα ερείπια από 26.171 κτίρια ! Οι γιαπωνέζοι τον ονόμασαν ‘θηριώδη’ (Brutal LeMay) αλλά εκείνος στη συνέχεια προήχθη σε Υποστράτηγο. Όταν έριξε τις ατομικές βόμβες έκανε τον κόσμο να ριγήσει για τις κάπου 170.000 άμαχους συνολικά που είχαν κατακάψει, αλλά κανείς δεν νοιάστηκε να κάνει την σύγκριση : τα B-29 με τις εμπρηστικές είχαν κάψει ως τότε 350.000 και παραπάνω ! Αλλά δεν ήταν μόνο ο κόσμος που ‘θαύμασε’ το νέο όπλο : ο ΛεΜαίη είχε ήδη καταγοητευτεί ο ίδιος ! Σκέφτηκε πόση ζημιά μπορούσε να κάνει σε ένα εχθρό με μια τέτοια δύναμη και σε λίγο διάστημα , σε βαθμό που να τον υποχρέωνε σε άμεση συνθηκολόγηση. Ήταν εκείνο τον καιρό που δικαιολόγησε απόλυτα την μέθοδό του λέγοντας πως η μαζική καταστροφή με την μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση πυρός , με το να σκοτώνει όλο και πιο πολλούς , ουσιαστικά … σώζει ζωές . Αναμφίβολα εννοούσε τις ζωές των αμερικανών που εννοείται θα γλίτωναν απ την συνέχιση του πολέμου. Αν κι η πρότασή του αυτή δεν ονομάστηκε ποτέ επίσημα απ τους αμερικανούς ‘Δόγμα ΛεΜαίη’ – σκόπιμα ίσως - ωστόσο πολλά στρατηγικά μυαλά και δη σήμερα την θαυμάζουν σαν σωστή. Ο ΛεΜαίη θα την πιστέψει και στον υπερθετικό της μάλιστα βαθμό κι από τότε του έγινε ένα είδος δεύτερης φύσης. Το περιέγραφε δε με την εξής απλή φράση : ’Αν σκοτώσεις αρκετούς από αυτούς , τότε σταματούν να πολεμάνε ‘

Στρατηγική Αεροπορία και Ψυχρός Πόλεμος

Μετά τον 2ο ΠΠ του ανέθεσαν τον ρόλο έρευνας και τακτικής στην USAF με σκοπό να αναπτύξει την νέα βομβαρδιστική στρατηγική αλλά η κρίση του Βερολίνου το 1948 χρειάστηκε ένα καλό οργανωτή : τον ΛεΜαίη. ‘Μπορώ να μεταφέρω το οτιδήποτε , οπουδήποτε , με οτιδήποτε ‘ δήλωσε κατηγορηματικά στους ανωτέρους του που είχαν αγχωθεί για το αποκλεισμένο Βερολίνο. Ιστορικά επρόκειτο για μια γκάφα του Στάλιν , μια ψυχροπολεμική φιέστα που δεν θα μπορούσε παρά να αποτύχει και ειδικά μπροστά σε ένα οργανωτή σαν τον ΛεΜαίη .Ο ‘πατερούλης’ του κομμουνισμού ήταν γνωστός ‘στρατηγικός νους’ ικανός μόνο να συλλαμβάνει το Σχέδιο Α , αλλά ανίκανος να ‘πιάνει’ και το Σχέδιο B. Το αποτέλεσμα μάλιστα των εντυπώσεων δημιουργήθηκε μεν αλλά ανάποδα απ ότι λογάριαζε. Η Δύση αντί να φοβηθεί , έκρινε πως η Ρωσία είναι ο δυναμικός της εχθρός μέχρι που σκέφτηκε και την καταστροφή της. Μπροστά σε αυτή την εκδοχή ο ΛεΜαίη δεν μπορούσε παρά να ακολουθήσει την δική του σκέψη : Να πάρει όσες περισσότερες ατομικές βόμβες μπορέσει και να τις ρίξει απάνω της ! Την ιδέα αυτή πιθανόν την είπε φωναχτά κι οι ανώτεροί του σκέφτηκαν πως τώρα τον είχαν πάλι ανάγκη για να οργανώσει το όπλο που θα τις μεταφέρει : τα βομβαρδιστικά της SAC (Strategic Air Command) . Ανέλαβε διοικητής της SAC το 1949 , προβιβαζόμενος σε Αντιπτέραρχο USAF. Η εικόνα που αντίκρισε ο ΛεΜαίη όταν ανέλαβε τα νέα του καθήκοντα του ήταν πολύ γνώριμη. Οι βετεράνοι είχαν αποστρατευθεί , η πείρα είχε χαθεί και η χαλάρωση είχε επέλθει σαν αποτέλεσμα της μεταπολεμικής ζωής ενώ η SAC είχε περάσει από διάφορα πειραματικά στάδια με νέα αεροπλάνα αλλά ακόμα η τεχνολογία δεν είχε αποκρυσταλλωθεί. Για να μετρήσει τα πληρώματά του ο ΛεΜαίη διέταξε εικονικό βομβαρδισμό του Οχάϊο το οποίο δεν ‘εβλήθη’ ούτε μια φορά. Ο ΛεΜαίη εξερράγη και η ‘Κοινωνία των Λεπρών’ θα ξαναγεννηθεί ακόμα μια φορά κάτω απ το σιδερένιο του βλέμμα με τους πιλότους να τον …καταριούνται για την δυστυχία που τους βρήκε : γι αυτούς ο 3ος ΠΠ ήταν ήδη γεγονός ! Ο ΛεΜαίη όμως ανέλαβε και την τεχνική εξελίξει των νέων βομβαρδιστικών και μπορούμε να πούμε ότι ήταν ο πατέρας τους. Αυτός συνέλαβε την μετατροπή του B-29 σε στροβιλοκινούμενο 6κινητήριο βομβαρδιστικό , το γνωστό B-36 Peacemaker . Ακόμα τότε οι μηχανές τζετ δεν απόδιδαν σε μικρές ταχύτητες και ξόδευαν πολύ βενζίνα γι αυτό προτίμησε τους στροβίλους , αλλά είχε γίνει το πρώτο βήμα για ένα βομβαρδιστικό μεγαλύτερης ακτίνας δράσης με μεγαλύτερο φορτίο που μπορούσε να απειλήσει μακρύτερα απ ότι το B-29. Κι ενώ το B-36 έδινε στον ΛεΜαίη την δυνατότητα να χτυπάει μέσα στη Ρωσία από το Ευρωπαϊκό έδαφος , δεν ήταν αρκετά γρήγορο και δεν πέταγε αρκετά ψηλά για να αποφύγει τα καταδιωκτικά. Αλλά εκείνος ήδη σχεδίαζε το επόμενο βήμα , το B-47 Stratojet . Παρόλο που λίγοι σήμερα το θυμούνται ίσως, αυτό κυρίως ήταν το πραγματικό ‘ψυχροπολεμικό’ βομβαρδιστικό που συγκέντρωνε όλες τις τότε αρετές που ονειρεύονταν ο ΛεΜαίη για ένα πυρηνικό βομβαρδιστικό . Ήταν πραγματικό τζετ , 6κινητήριο , ταχύτητα κοντά στα 450 μαω και ακτίνα 3500 μίλια , αρκετή για μια χώρα με πολλές βάσεις στον κόσμο. Έφερε 2 πυρηνικές βόμβες και το κυριότερο ανέβαινε στην στρατόσφαιρα , πετώντας σε ύψη κάπου 45000 πόδια αποφεύγοντας έτσι τα τότε σοβιετικά καταδιωκτικά και τους συμβατικούς αντιαεροπορικούς πυραύλους. Λένε ότι οι πιλότοι του ΛεΜαίη στις αποστολές του έβλεπαν καθαρά στον ορίζοντα την καμπυλότητα του πλανήτη μας ! Τα B-47 ήταν σε θέση να εξαπολύσουν τον όλεθρο στη Ρωσία σχεδόν ανεμπόδιστα εκείνο τον καιρό. . Η απορία του ΛεΜαίη ήταν μία : τι περίμεναν οι πολικοί και δεν τού διναν την διαταγή ; Ο ίδιος τους είχε καθαρά προτείνει : 133 βόμβες σε 70 ρωσικές πόλεις, όλα τα είχε έτοιμα. Αργότερα θα πει με πίκρα :

‘Πολλές φορές σκέφτομαι πως θα ναι σαφέστερα πιο αποτελεσματικό να χρησιμοποιήσουμε τα πυρηνικά όπλα. Αλλά η κοινή γνώμη σε αυτή την χώρα και παντού αλλού δηλαδή , σηκώνουν τα χέρια με φρίκη άμα μιλάς για πυρηνικά όπλα, απλά και μόνο απ την προπαγάνδα που τους ταΐζουν’

Ο πρόεδρος Κέννεντυ ορκίζει τον ΛεΜαίη (δεξιά) Αρχηγό του Επιτελείου. Οι συστάσεις που έχει είναι εξαίρετες αλλά δεν γνωρίζει ότι ο Λεμαίη επιθυμεί την κλιμάκωση του Ψυχρού Πολέμου και την πυρηνική επίθεση και πως έχει πολύ άσχημη γνώμη για τους πολιτικούς. Στην περίοδο της Κούβας θα βρεθούν σε ισχυρή αντίθεση. Για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας και μόνο ο Κέννεντυ απέφυγε την άμεση αποστράτευση του ΛεΜαίη

Το ίδιο όραμα βρέθηκε και πάλι ολοζώντανο μπροστά του στην κρίση της Κορέας όπου σχεδίασε όντως μια πυρηνική επίθεση σε Κορέα και Κίνα. Η άρνηση του Επιτελείου να την εγκρίνει τον έκανε να πεί : ‘…ο πυρηνικός πόλεμος είναι πιο οικονομικός σε ζωές , έτσι κι αλλοιώς τόσους και περισσότερους σκοτώνουμε και με τα συβατικά όπλα …απλά μερικοί δεν έχουν στομάχι για αυτό…’

Ο ΛεΜαίη έκαψε μεν την Ιαπωνία με τα Β-29 (αριστερά) αλλά αμέσως μετά τον πόλεμο διαπίστωσε ότι η εμβέλιεά τους και η ταχύτητα δεν συμβιβάζονταν με τις ανάγκες του Ψυχρού Πολέμου. Η πρώτη του προσπάθεια αμέσως μετά ήταν η σταδιακή μετάβαση σε ένα παράγωγο του Β-29 αλλά με προώθηση στροβιλοκινητήρων . Το συμβόλαιο κέρδισε η Convair με το Β-36 (δεξιά). Αν και ακόμα δεν εκμεταλλεύονταν πλήρως την προώθηση jet εντούτοις μπορούσε να χτυπήσει τα σπουδιαώτερα σημεία της Ρωσίας από την Δυτική Ευρώπη

Λόγια σίγουρα βγαλμένα ‘απ την ψυχή του’ κυριολεκτικά : ο ΛεΜαίη δεν δίσταζε να λέει ανοιχτά αυτό που πιστεύει , ήταν σαφώς αντι-διπλωματικός. Αλλά γι αυτόν προείχε η κοινωνία να υποταχθεί στο όνειρό του κι όχι αυτός στην κοινωνία : είχε αρχίσει να ξεγλιστράει απ τα όρια του ‘κοινού θνητού’. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς : η ‘κοινωνία’ του πολέμου αυτό του ζητούσε να κάνει . Ο ΛεΜαίη ήταν θύμα της που δεν μπορούσε να γιατρέψει τόσο εύκολα το σοκ που είχε υποστεί. Τα είχε δώσει όλα για να πετύχει , την ψυχή του όλη … κι άλλη δεν του περίσσευε. Αλλά η προσωπικότητά του ήταν πολύ ισχυρή και οι γνώσεις του πολύ σημαντικές για να τον αγνοήσουν και του ανέθεσαν την υποδιοίκηση του Γενικού Επιτελείου το 1957 και τελικά την αρχηγία το 1961 μόλις ο προϊστάμενός του έφυγε. Όλοι τρόμαξαν με αυτή την προαγωγή μήπως κι ο ΛεΜαίη , βάλει μπροστά τα σχέδιά του …μόνος του . Εκείνος απαντούσε ‘καθησυχαστικά’ :

‘Μα δεν πιστεύω δα ότι θα τιναχτεί κι ο κόσμος στον αέρα άμα … εκραγούν μερικές πυρηνικές βόμβες !!’ .

Και δεν έπαψε από τότε να ξαφνιάζει τον καθένα με ένα θράσος που έδειχνε την απόλυτη περιφρόνηση του σε πολλούς φόβους του κοινού κόσμου. Χαρακτηριστικό είναι το ανέκδοτο που πλησίασε κάποτε ένα βομβαρδιστικό που μόλις γεμιζόταν με βενζίνη με σφιγμένο το αιώνιο μεγάλο ακριβό αναμμένο πούρο στα χείλια του. Ο υπεύθυνος αξιωματικός του υπενθύμισε τις διαταγές ασφαλείας και βλέποντάς τον ατάραχο , του είπε :

- Μπορεί να τιναχτεί στον αέρα , Στρατηγέ !

- Μπα , δεν θα … τολμήσει ! του απάντησε εκείνος εντελώς ατάραχος

Την εποχή εκείνη ο ΛεΜαίη συνέβαλε όσο λίγοι στην μετεξέλιξη του B-47 , στο B-52 , με την συνεργασία της Boeing. Το αεροπλάνο αυτό είναι πάρα πολύ γνωστό για να χρειαστεί παρουσίαση , αρκεί να πούμε ότι 15 χρόνια μετά τον θάνατο τοu ΛεΜαίη παραμένει το ίδιο σημαντικό όσο και τότε. Η μελέτη πάντως που του αφιέρωσε ο ΛεΜαίη και οι προτάσεις που έκανε αποτελούν ιστορικό παράδειγμα επιτελικού τεχνογνώστη. Τότε του αποδόθηκε ή ίσως παραφράστηκε το παλιό του παρατσούκλι , από ‘Iron Ass’ σε ‘Iron Eagle’, ο άνθρωπος δηλαδή που θωράκιζε απ τον αέρα την πατρίδα του , απειλώντας βέβαια τις άλλες πατρίδες

Τα βομβαρδιστικά Β-47 (αριστερά) και Β-52 (δεξιά) σχεδιάστηκαν βασικά με τις υποδείξεις του ίδιου τον ΛεΜαίη με σκοπό να μεταφέρουν πυρηικά όπλα σε μεγάλη εμβέλεια . Οι πιλότοι του Β-47 πετούσαν ήδη στην Στρατόσφαιρα και κατάφερναν να διατηρούν ένα συνεχές σύστημα εναέριας πυρηνικής ετοιμότητας αν και το φορτίο τους κρίθηκε αργότερα ανεπαρκές για πολλαπλούς ρόλους. Το Β-52 ήταν η πιό 'φιλοσοφημένη' παραλλαγή του Β-47 και παραμένει και σήμερα όπλο της Στρατηγικής Αεροπορίας.

Σε αντίθεση με τους ανωτέρους του

Αλλά ο κόσμος μεταβάλλεται , μαζί και τα δόγματα και οι απόψεις. Το νέο πολιτικό ‘αφεντικό’ του ο Ρ. Μακναμάρα άρχισε να ευννοεί άλλες τακτικές και άλλα όπλα. Οι νέες ιδέες κοιτούσαν περισσότερο προς τα ηλεκτρονικά ‘έξυπνα όπλα’ παρά τα πυρηνικά μαζικής καταστροφής μιας κι οι πόλεμοι που βρίσκονταν μπροστά , το Βιετνάμ και η Καμπότζη , θα ταν ‘τοπικής’ φύσεως . Η οργή του ΛεΜαίη ήταν μνημειώδης : πολέμησε ενάντια στο νέο αεροπλάνο F-111 της General Electric με τον ειδικό ηλεκτρονικό εξοπλισμό, διαφωνούσε για τον διάδοχο του B-52 , το B-70 , και σιχαινόταν τα πυραυλικά συστήματα που καθιστούσαν τα αεροπλάνα άχρηστα για την μεταφορά πυρηνικών κεφαλών. Οι μάχες τοu εναντίον των άλλων επιτελικών άφησε εποχή. Η πιο ‘τραγική’ του στιγμή ήταν όταν έμαθε πως τα πυρηνικά υποβρύχια θεωρήθηκαν απ τους πολιτικούς καλλίτερες βάσεις για εξαπόλυση πυρηνικών κεφαλών : ένοιωθε πως σχεδίαζαν την εξόντωση του ! Η αλήθεια φυσικά είναι πως τα κριτήρια ήταν όλα πολιτικά : τα υποβρύχια δεν είχαν την ανάγκη βάσεων σε ξένες χώρες με διπλωματικά προβλήματα και οι ρώσοι τότε δεν είχαν ακόμα σοβαρή δύναμη στη θάλασσα. Όσο για τα ηλεκτρονικά όπλα θα επέτρεπαν πολιτική πίεση σε αναμετρήσεις μικρού μεγέθους γεωγραφικά αποφεύγοντας δυσκολόχρηστες συρράξεις που είχαν και μεγάλο οικονομικό-πολιτικό ρίσκο. Αλλά όλα αυτά δεν είχαν νόημα για τον ΛεΜαίη : θεωρούσε απλά ότι η πυρηνική σύρραξη δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η ίδια ‘σωστή’ τακτική νίκης που έκαψε την Γερμανία και Ιαπωνία. Όταν το Βιετνάμ κλιμακώθηκε ο ΛεΜαίη έγινε πυρ και μανία καθώς έβλεπε την χώρα του να μπλέκεται στον ίδιο μακρόσυρτο πόλεμο φθοράς όπως με την Ιαπωνία . ‘Μπορώ να λύσω το πρόβλημα στο Βιετνάμ λέγοντας στους ανθρώπους αυτούς : Για σταματάτε τον πόλεμο για σας ξαναγυρίζω στην λίθινη εποχή’ , επαναλάμβανε. Μια φράση που ξανακούστηκε δυστυχώς στην εποχή μας.

Και ήρθε κι η Κούβα . Ο ΛεΜαίη τότε νόμισε αυτόματα ότι δικαιώθηκε. Ήταν η στιγμή επιτέλους να δράσει αλλά ο Κέννεντυ φαινόταν πως δεν εννοούσε να του δώσει και την … τελική διαταγή. ‘Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω οτιδήποτε αν χρειαστεί και με το οτιδήποτε εννοώ … πυρηνικά όπλα’ , ξεκαθάριζε . Όταν η κρίση αποσοβήθηκε ο ΛεΜαίη ήταν απαρηγόρητος : ‘ Δεν ένοιωσα ποτέ σε όλη μου την ζωή τόσο ταπεινωμένος !’ , δήλωσε. Ήταν εκείνη η εποχή που ακούστηκαν φήμες ότι σκέφθηκε ακόμα να αναλάβει ο ίδιος την ευθύνη μιας κίνησης που θα ξεκίναγε την πυρηνική αναμέτρηση , παρακάμπτοντας την πολιτική του ηγεσία. Απ την εποχή ωστόσο της Κούβα ο ΛεΜαίη χάνει έδαφος καθώς η στάση του πράγματι φόβισε τους Κέννεντυ – Μακναμάρα οι οποίοι παύουν να τον ακούνε και περιμένουν την ώρα που θα φύγει. Το 1965 συνταξιοδοτείται: ήταν ανώτατος αξιωματικός σε ενεργό πόστο απ το 1943 , είχαν περάσει κάπου 22 χρόνια από τότε κι απ αυτά τα 18 συνεχώς σαν επιτελικός, η μακρύτερη ποτέ τέτοια καριέρα αξιωματικού στην πατρίδα του. Το 1968 εμφανίζεται στην πολιτική σαν αντιπρόεδρος του υποψήφιου Γουάλλας , που συγκέντρωνε γύρω του πολλά υπερεθνικιστικά στοιχεία με φυλετικά συνθήματα, αλλά τελικά δεν ψηφίστηκε. Όντας σε αποστρατεία ο ΛεΜαίη δεν είχε αλλάξει την νοοτροπία του. Σε μια του συνέντευξη , από τις τελευταίες , έδωσε και πάλι δείγμα της νοοτροπίας που τον κατάτρεχε επί χρόνια και μάλιστα επαυξημένη κατά μια διάσταση που κυριαρχεί σήμερα :

‘ …οι αναλυτές μπορούν με θλίψη να κοιτάξουν στο παρελθόν όταν εμείς είχαμε την βόμβα κι οι ρώσοι όχι . Αυτή ήταν η ευκαιρία που είχαμε να διαλύσουμε την Ρωσία κι ούτε που θα μας κουνιόταν βλέφαρο τότε …Τώρα η Κίνα έχει την βόμβα ..Κάποτε στο μέλλον , σε 20-25 , 50 χρόνια πώς θα είναι τα πράγματα ; Οι κινέζοι θα μπορούν και να την ρίξουν. Να γιατί μερικοί δεν αποκλείουν την στρατιωτική καταστροφή της τώρα προτού η κατάσταση στο μέλλον γίνει χειρότερη απ όσο σήμερα..’

Αυτό ήταν το θέαμα που μάγευε τον ΛεΜαίη και για να είμαστε ειλικρινείς και αρκετούς άλλους στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Η προσπάθεια των Κέννεντυ-Κρούτσεφ να αποφύγουν τελικά την πυρηική σύρραξη, αν και μόλις την τελευταία στιγμή , ήταν η μεγαλύτερη απογοήτευση του ΛεΜαίη

Ο ΛεΜαίη , αν και πεθαμένος μεν το 1990 , ίσως και να … ζει ακόμα , καθώς μάλιστα μερικοί επαναλαμβάνουν λόγια που κοπιάρισαν από τις κατά καιρούς δηλώσεις του. Ίσως δε μάλιστα να πρέπει να αναλογιστούν μήπως ήταν ακριβώς αυτή η ‘λογική’ του ΛεΜαίη που ανάγκασε τις ‘αδύναμες’ χώρες να σκεφτούν κι αυτές τα πυρηνικά σαν ύστατο μέσο άμυνας οδηγώντας τελικά στην εξάπλωσή τους.

ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΑΝ ΤΟΝ ΘΡΥΛΟ Η ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΙΔΙΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ

ΛΕ ΜΑΙΗ

(1949) Ο Ταξίαρχος της USAF που υποδύεται ο Γκρεγκορυ Πεκ αν και κατά άλλους δεν αντιστοιχεί μοναδικά στον ΛεΜαίη εντούτοις τα αναφερόμενα στην ταινία αναβιώνουν την 'Κοιινωνία των Λεπρών' κατά τον τρόπο που ο 'σιδερένιος' ΛεΜαίη αναδιοργάνωσε τα σμήνη των Β-17 στην Ευρώπη. Αξιοσημείωτος ρόλος στην ταινία είναι κι εκείνος του άμεσου φίλου του και συνεργάτη του Συνταγματάρχη Ντάβενπορτ (ηθοποιός Γκάρυ Μέριλ) ο οποίος τελικά αντιστοιχεί στον μετέπειτα Σμήναρχο Τίμπετς , που έριξε την βόμβα στην Χιροσίμα http://en.wikipedia.org/wiki/Twelve_O%27Clock_High ΣΗΜ: Η διαφημιστική αφίσσα της ταινίας στα αριστερά δεν σχετίζεται καν με το περιεχόμενο της ταινίας ! . Η έκφραση '12 o'clock high' ήταν ο προσδιορισμός θέσης των αντιπάλων μαχητικών που συνήθως επιτίθεντο στα Β-17.από την πλεονεκτική γι αυτά θέση , εμπρός και άνω		(1964) Ο Μπαρτ Λάνκαστερ υποδύεται τον χαρισματικό και ήρωα πολέμου Στρατηγό 4 αστέρων Τζέημς Σκοτ ο οποίος καθοδηγεί ένα κίνημα του Επιτελείου με σκοπό να αντικαταστήσουν την Αμερικανική πολιτική ηγεσία η οποία αποδεικνύεται ειρηνόφιλη και είναι εναντίον των πηρυνικών εξοπλισμών. Ο ρόλος αυτός αντιστοιχεί ακριβώς στον ρόλο του ΛεΜαίη την εποχή εκείνη αν και αυτό καθεαυτό το όνομα δεν αναφέρεται φυσικά στην ταινία . Το σενάριο κυκλοφόρησε το 1962 κι ήταν μια πολύ θαραλλέα προβολή , που ενθαρρύνθηκε και από την αισχρή καταδείωξη των καλλιτεχνών της πρόσφατης εποχής του Μακαρθισμού της οποίας ο ΛεΜαίη ήταν φανατικός θιασώτης. http://en.wikipedia.org/wiki/Seven_Days_in_May
(1964) Μια κατά βάση σατηρική ταινία εναντίον των θερμοκέφαλων του πυρηνικού πολέμου η οποία στέκεται καλλιτεχνικά σε υψηλό βάθρο υπό την διεύθυνση του Στάνλεϋ Κιούμπρικ. Οι εξαίτεροι ηθοποιοί Π Σέλλερς και Τ Σκότ άφησαν εκπλητκικές ερμηνείες. Ο ηθοποιός Στέρλιν Χέϋντεν υποδύεται τον ρόλο του τρελού Στραηγού της USAF που προσπαθεί με κάθε τρόπο να εξαπολύσει από μόνος του έναν πυρηνικό πόλεμο για να εκδικηθεί τους κομμουνιστές που του δηληριάζουν με 'παράξενα ζουνιά' το αίμα του και τον καθιστούν ... σεξουαλικά ανίκανο. Κάτω απ την σάτυρα ωστόσο κρύβεται η μορφή του ΛεΜαίη που στην διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου ήταν το μεγάλο 'γεράκι' του Πενταγώνου Ο Π Σέλλερς υποδύεται τον τρελό επιστήμονα που ονειρεύεται να κάψει τον κόσμο με την υδρογονική βόμβα , ρόλος που αντιστοιχεί στον επιστήμονα Ε Τέλλερ , μετέπειτα πατέρα του πόλεμου των άστρων επί Ρήγκαν http://en.wikipedia.org/wiki/Dr._Strangelove		(2000) Η ταινία περιγράφει πολύ πειστικά την τραγική περίοδο των 13 ημερών της κρίσης της Κούβας και τον ρόλο των Κέννεντυ και ΜακΝαμάρα στην αποφυγή του. Ο ηθοποιός Κέβιν Κόνγουεη αναφέρεται ολοκάθαρα με το όνομα του Στρατηγού ΛεΜαίη και ο οποίος στην ταινία αναφέρεται να κατηγορεί τους Κέννεντυ ότι δεν νοιάζονται για την άμυνα της Αμερικής. Ο ρόλος στην ταινία τοποθετεί τον ΛεΜαίη σαν επικεφαλής του Επιτελείου που προσπαθούσε να προκαλέσει την πυρηνική ρήξη κατευθύνοντας τα στρατιωτικά γεγονότα έτσι που να φέρει την πολιτική ηγεσία προ τετελεσμένων γεγονότων http://en.wikipedia.org/wiki/Thirteen_Days_(film)
	(2005) Μια ταινία που αντικαθιστά ένα βιογραφικό βιβλίο απ τον γηραιό σήμερα Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα κύριο μέλλος της κυβέρνησης Κέννεντυ και τελικά Υπ Αμύνης στην εποχή του Βιετνάμ υπό τον Τζόνσον Είχε διατελέσει αξιωματικός πληροφοριών και στρατηγικός αναλυτής στο επιτελείο του ΛεΜαίη στον 2ο ΠΠ. Τον θαύμαζε σαν ηγέτη αλλά παραδέχτηκε ότι στην κρίση της Κούβας είχαν φτάσει στο 'τσακ' από την εξαπόλυσή του http://en.wikipedia.org/wiki/The_Fog_of_War

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. Iron Eagle: The Turbulent Life of General Curtis LeMay. Συγγραφέας Thomas M. Coffey, 1986

2. Air Marshall Sir Arthur Harris and General Curtis E. Lemay: A Comparative Analytical Biography. Συγγραφέας Albert Atkins, 2001

3. www.strategic-air-command.com/ people/LeMay-General-Curtis.htm

4. www.airpower.maxwell.af.mil/airchronicles/cc/lemay.html

5. www.geocities.com/lemaycurtis/