ΣΑΡΛ ΝΑΝΖΕΣΣΕΡ

Charles Jules Marie Nungesser

Ο ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Ο γάλλος πιλóτος του 1ου ΠΠ που επωνομάστηκε απ το κοινó : ο “Ασσος των Ασσων” ……
….κι ίσως ο πρώτος ποτέ πιλóτος που διέσχισε τον Ατλαντικó , μια βδομάδα πρίν τον Λίντμπεργκ

                                     

Άγγελος Δαλασσηνός
Ιωάννης Μανσόλας
Profiles: Ιωάννης Μανσόλας

 

ΜΑΧΕΣ, ΣΥΝΤΡΙΒΕΣ, ΝΙΚΕΣ, ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΙ. ΓΡΗΓΟΡΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ, ΓΡΗΓΟΡΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΣΥΝΤΟΜΗ ΖΩΗ: ΟΛΑ ΟΣΑ ΣΥΝΕΘΕΤΑΝ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟΥ, ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΚΑΙ ΙΔΙΟΜΟΡΦΟΥ ΣΑΡΛ ΝΑΝΖΕΣΣΕΡ, ΕΝΟΣ ΑΝΔΡΑ ΦΤΙΑΓΜΕΝΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ “ΣΤΟΦΑ” ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΑΣΣΩΝ ΤΟΥ ΑΕΡΑ. ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΤΙΘΑΣΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΟΤΙ ΥΠΗΡΞΕ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΠΙΛΟΤΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΠΕΖΗΣΕ “ΜΥΡΙΩΝ” ΤΡΑΥΜΑΤΩΝ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΚΑΘΕ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟΝ ΕΙΧΑΝ ΑΦΗΣΕΙ ΑΝΑΠΗΡΟ. ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ, ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΝΑ ΜΑΧΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ, ΒΑΔΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΔΕΚΑΝΙΚΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΤΟΥ. ΕΣΠΑΣΕ ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΟ ΟΣΤΟ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΔΕΙΧΘΗΚΕ ΤΡΙΤΟΣ ΑΣΣΟΣ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΣΑΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΣΕ ΜΙΑ ΠΤΗΣΗ ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ.

 

Γαλλία, 3 Σεπτεμβρίου 1914. Η Μάχη του Μάρνη βρισκόταν στο αποκορύφωμά της. Τα γαλλικά στρατεύματα υποχωρούσαν καταπτοημένα μπροστά στον χείμαρρο των γερμανικών στρατιών οι οποίες κατευθύνονταν ολοταχώς για το Παρίσι. Η γραμμή του μετώπου ήταν τόσο ευμετάβλητη, ώστε πολλές γαλλικές μονάδες βρίσκονταν ξαφνικά αποκομμένες πίσω από τις γραμμές του εχθρού πριν το καταλάβουν. Οι τέσσερις έφιπποι Ουσσάροι της γαλλικής περιπόλου ανήκαν σε αυτή την κατηγορία. Εκτελούσαν αναγνωριστική περιπολία κοντά στις εχθρικές γραμμές, αλλά στην πραγματικότητα βρίσκονταν πίσω από αυτές χωρίς να το γνωρίζουν. Τουλάχιστον δέκα γερμανικά όπλα ήταν στραμμένα επάνω τους, αλλά ούτε και αυτό το γνώριζαν. Ο πρώτος πυροβολισμός έριξε τον επικεφαλής αξιωματικό, με το κεφάλι του αιμόφυρτο. Οι υπόλοιποι εγκατέλειψαν τα άλογα και καλύφθηκαν στο έδαφος, καθηλωμένοι από τα πυρά. Ένας από τους Γάλλους Ουσσάρους, ο στρατιώτης Σαρλ Νανζεσσέρ πλησίασε έρποντας τον τραυματισμένο υπολοχαγό και τον τράβηξε προς τα πίσω για να τον προστατεύσει από τα πυρά. Οι Γερμανοί έστρεψαν τα πυρά τους επάνω του και οι σύντροφοί του είχαν πάψει να ανταποδίδουν τα πυρά. Λίγο αργότερα μία γαλλική λιμουζίνα Mors με τέσσερις Γερμανούς στρατιώτες πλησίασε για να εκτιμήσει την κατάσταση. Το αυτοκίνητο σταμάτησε λίγα μέτρα μακρύτερα από τον Νανζεσσέρ. Κειτόταν ακίνητος, νεκρός ή ετοιμοθάνατος, με την στολή του λεκιασμένη από το αίμα του υπολοχαγού. Οι άλλοι δεν φαίνονταν. Όταν άνοιξε η πόρτα του αυτοκινήτου, το δεξί χέρι του Νανζεσσέρ κινήθηκε αστραπιαία κρατώντας ένα περίστροφο στο χέρι. Τη στιγμή που ο πρώτος Γερμανός πατούσε το πόδι του στο έδαφος μία βολίδα τον έριξε νεκρό. Το περίστροφό εκπυρσοκρότησε άλλες τρεις φορές, θρυμματίζοντας το τζάμι της λιμουζίνας και σκοτώνοντας τον οδηγό. Ο αναπάντεχος αιφνιδιασμός σκόρπισε τη σύγχυση. Οι δύο Γερμανοί στο πίσω κάθισμα άνοιξαν τις πόρτες και πετάχτηκαν έξω, πέφτοντας νεκροί από τις βολές δύο Γάλλων που είχαν ενεδρεύσει. Ο Νανζεσσέρ κατέλαβε το αυτοκίνητο και κάθησε στη θέση του οδηγού, καθώς οι άλλοι έβαζαν τον τραυματισμένο υπολοχαγό στο πίσω κάθισμα. Τα λάστιχα στρίγγλισαν και η μαύρη Mors εξαφανίστηκε. Πίσω από τα κεφάλια τους σφύριξαν μερικές γερμανικές βολίδες, πολύ καθυστερημένες για να αλλάξουν την κατάσταση.

Η επιστροφή στο στρατόπεδο ήταν πανηγυρική. Ο υπολοχαγός μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και νοσηλεύτηκε εκτός κινδύνου, ενώ ο Νανζεσσέρ είχε μεταχείριση αντάξια ενός ήρωα: επιδεικνύοντας αυτοθυσία και ψυχραιμία, είχε σώσει τον διοικητή του και είχε αυτοσχεδιάσει μία επιτυχημένη ενέδρα καταλαμβάνοντας άθικτο το γαλλικό αυτοκίνητο.

Είχαν περάσει μόλις δύο εβδομάδες από την στιγμή που ο Νανζεσσέρ είχε καταταχθεί απρόθυμα στο 2ο σύνταγμα Ουσσάρων και τώρα γινόταν αποδέκτης σπάνιων τιμών. Δεν θα ήταν η τελευταία φορά που θα επέστρεφε με τέτοιο πανηγυρικό τρόπο στη μονάδα του, ούτε και η τελευταία που θα του απονεμόταν κάποιο παράσημο. Θα ήταν όμως μία από τις ελάχιστες φορές που θα επέστρεφε στη μονάδα του σώος…

 

ΝΕΑΝΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΗ

 

Ο Σαρλ Ζυλ Μαρί Νανζεσσέρ (Charles Jules Marie Nungesser) είχε γεννηθεί στις 15 Μαρτίου 1892 στο Παρίσι, στην ακμή της περίφημης “Μπέλ Εποκ”, του Καν-Καν, της έντονης νυκτερινής ζωής και των πρώτων αυτοκινήτων, γεγονότα τα οποία φαίνεται να σημάδεψαν τον χειμαρρώδη χαρακτήρα του. Ακολούθησε την τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση, με μέτριες επιδόσεις στα μαθήματα, αριστεύοντας όμως στα ανταγωνιστικά αθλήματα, όπως η κολύμβηση, η ποδηλασία και ιδιαίτερα η πυγμαχία, όπου διακρίθηκε για τα θεαματικά του νοκ-άουτ. Από την παιδική του ηλικία ακόμα είχε αποκαλύψει το τυχοδιωκτικό στοιχείο του χαρακτήρα του. Στην εφηβεία τον συνάρπαζαν οι μοτοσυκλέτες, τα αυτοκίνητα και τα αεροπλάνα. Σε ηλικία 16 ετών εγκατέλειψε την Γαλλία και με ελάχιστα χρήματα στη τσέπη ταξίδεψε στο Ρίο ντε Τζανέϊρο με σκοπό να συναντήσει έναν θείο του για να εργαστεί στην φυτεία του. Μετά την άφιξή του εκεί όμως, ο Σαρλ διαπίστωσε ότι ο θείος του είχε μετακομίσει σε άγνωστη διεύθυνση και έτσι αποφάσισε να τα βγάλει πέρα μόνος του. Βρήκε εργασία σε ένα συνεργείο αυτοκινήτων ως μηχανικός, όπου του δόθηκε η ευκαιρία να οδηγήσει αυτοκίνητο και να γνωρίσει την συγκίνηση των αγώνων ταχύτητας. Τον επόμενο κιόλας χρόνο, σε ηλικία 17 ετών, άρχισε να λαμβάνει μέρος στους επαγγελματικούς αγώνες με την αντίστοιχη αμοιβή. Απέχοντας εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα του και παρά τις βιοποριστικές δυσκολίες που αντιμετώπιζε, το αίσθημα πατριωτισμού του παρέμενε αναλοίωτο. Μία φορά, παρακολουθούσε έναν αγώνα πυγμαχίας, μέσων βαρών, μεταξύ ενός Γάλλου και ενός Αργεντινού, όπου ο Γάλλος έπεσε αναίσθητος από τον πρώτο κιόλας γύρο. Ο Αργεντινός νικητής σήκωσε θριαμβευτικά τα χέρια φωνάζοντας, «Οι Γάλλοι είναι “κότες”!». Η εθνική υπερηφάνεια του Νανζεσσέρ ήταν αδύνατον να αντέξει κάτι τέτοιο. Όρμησε στο ρινγκ, έβγαλε το πουκάμισό του, φόρεσε τα γάντια του αναίσθητου ακόμα συμπατριώτη του και σε δύο γύρους έριξε τον αντίπαλό του νοκ-άουτ! Ίσως να είχε συνεχίσει κάπως έτσι την τυχοδιωκτική σταδιοδρομία του, αν δεν συναντούσε συμπτωματικά έναν άλλον συμπατριώτη του ο οποίος ζήτησε την βοήθειά του στην επισκευή ενός αεροπλάνου Bleriot με το οποίο πετούσε συχνά μέχρι την Αργεντινή. Ο Σάρλ, χωρίς να έχει αγγίξει ποτέ τα χειριστήρια ενός αεροπλάνου μέχρι τότε, τον έπεισε να του επιτρέψει να το πετάξει μόνος του. Μετά από πτήση λίγων λεπτών κατάφερε να εκτελέσει μία τέλεια προσγείωση και μετά την πάροδο δύο εβδομάδων κατείχε όλα τα μυστικά του νέου “αθλήματος”. Έκτοτε αποφάσισε ότι η μηχανή που του ταίριαζε περισσότερο ήταν το αεροπλάνο. Όταν πληροφορήθηκε ότι ένα νέο, επικερδές επάγγελμα ήταν εκείνο του πιλότου αεροταχυδρομείου, αποφάσισε να αποκτήσει γρήγορα το πτυχίο του με τα χρήματα που είχε εξοικονομίσει.

Σε ηλικία 22 ετών επέστρεψε στη Γαλλία για να υλοποιήσει το όνειρό του, αλλά τότε ήταν το καλοκαίρι του 1914 και ο Μεγάλος Πόλεμος βρισκόταν στα πρώτα του βήματα. Έτσι, παρά την θέλησή του, βρέθηκε απογοητευμένος, να υπηρετεί στο 2ο σύνταγμα Ουσσάρων του ιππικού. Δεν ένοιωθε τόσο “ταχύς” όσο θα ήθελε και το όπλο στο οποίο υπηρετούσε είχε χάσει πολλά από την παλιά ναπολεόντεια αίγλη του -ούτε εντυπωσιακές επελάσεις, ούτε μάχες σώμα με σώμα κραδαίνοντας το σπαθί στο χέρι. Μόνo άχαρες περιπολίες… ΄Ωσπου μία από εκείνες, στις 3 Σεπτεμβρίου 1914, του άλλαξε τη ζωή.

 

Ο ΟΥΣΣΑΡΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

 

Μετά τη θριαμβευτική επιστροφή στη μονάδα του οι συνάδελφοί του τον αποκαλούσαν “Ο Ουσσάρος με την Mors”! Όμως στα γαλλικά οι λέξεις Mors και Mort (Θάνατος), έχουν την ίδια προφορά (Μορ), οπότε η επωνυμία πήρε γρήγορα τη μορφή “Ο Ουσσάρος του Θανάτου”. Στον Σαρλ άρεσε πολύ αυτός ο τίτλος, οπότε και εκείνος με τη σειρά του άλλαξε το “Ουσσάρος” με το εντυπωσιακότερο “Ιππότης”. Ένας “Ιππότης” όμως, χρειαζόταν και ένα “οικόσημο”. Αυτό ήταν μία μαύρη καρδιά που στο εσωτερικό της δέσποζαν τα εμβλήματα του θανάτου: μία νεκροκεφαλή με δύο διασταυρούμενα κόκκαλα και ένα φέρετρο πλαισιωμένο από δύο κεριά. Ήταν το προσωπικό του έμβλημα το οποίο, μαζί με τον νέο του τίτλο, θα τον συνόδευαν μέχρι το τέλος της ζωής του.

Για το ανδραγάθημά του έλαβε το Στρατιωτικό Μετάλλιο από τα χέρια του στρατηγού Λανγκλ ντε Καρύ, διοικητή της 4ης Στρατιάς, ο οποίος του έδωσε το δικαίωμα να χρησιμοποιεί την λιμουζίνα ως ιδιωτικό του αυτοκίνητο! Τότε ο Σαρλ δεν δίστασε να ζητήσει προσωπικά από τον στρατηγό την μετάταξή του στην Αεροπορία, βασιζόμενος στο γεγονός της πρότερης εμπειρίας του στην Νότιο Αμερική. Το αίτημά του έγινε δεκτό και στις 22 Ιανουαρίου 1915 αποτελούσε πλέον ένα από τα πρώτα μέλη της νεοσύστατης Γαλλικής Στρατιωτικής Αεροπορίας.

Τελείωσε την εκπαίδευσή του στις 2 Μαρτίου 1915 και μετατέθηκε στην Μοίρα VB106, εξοπλισμένη με βομβαρδιστικά Voisin. Λαμβάνοντας μέρος σε μία σειρά βομβαρδισμών, έγινε γρήγορα διάσημος ανάμεσα στους συναδέλφους του για την τόλμη και την επιθετικότητά του. Στις 16 Μαϊου βομβάρδισε τον σιδηροδρομικό σταθμό του Σομαίν και ήταν ο μόνος ο οποίος έπληξε τον στόχο. Στις 20 Μαϊου βομβάρδισε έναν γερμανικό ανεφοδιαστικό κόμβο και στις 30 Ιουλίου προκάλεσε ζημιές σε ένα αεροδρόμιο στο Στρασβούργο. Η μεγαλύτερη όμως επιτυχία του ήλθε το απόγευμα της επόμενης ακριβώς ημέρας, όταν ο διοικητής της Μοίρας ειδοποιήθηκε τηλεφωνικά ότι τέσσερα γερμανικά αεροσκάφη προσέγγιζαν την βάση. Αμέσως διέταξε τον υπασπιστή να βρει τον Ναζεσσέρ για να του αναθέσει την περιπολία. Ο υπασπιστής χρειάστηκε μόνο ένα λεπτό για να διαπιστώσει ότι ο συγκεκριμμένος πιλότος απουσίαζε από την μονάδα επειδή είχε απογειωθεί για περιπολία χωρίς άδεια!

Την ίδια στιγμή ο Νανζεσσέρ αντίκριζε δύο διθέσια Aviatik τα οποία προσπαθούσαν να καταστρέψουν ένα γαλλικό αερόστατο παρατήρησης. Ο Νανζεσσέρ δεν έδειξε καμία επιθετική διάθεση εναντίον τους και οι Γερμανοί δεν απόρησαν για αυτό. Το Voisin έδειχνε προβληματικό: ταλαντευόταν δεξιά-αριστερά, βυθιζόταν και ανασηκωνόταν απότομα, ο κινητήρας του αγκομαχούσε, ενώ ο πιλότος πάλευε με τα χειριστήρια για να το συγκρατήσει. Το ένα Aviatik πλησίασε αποσκοπώντας σε μία εύκολη νίκη. Ξαφνικά το Voisin “ζωντάνεψε” την τελευταία στιγμή και το πολυβόλο του Νανζεσσέρ γάζωσε την άτρακτο και την δεξαμενή καυσίμων του Aviatik. Ήταν η πρώτη του κατάρριψη! Επιστρέφοντας στη βάση αντιμετώπισε την οργή του διοικητή του η οποία του απέφερε οκτώ ημέρες κράτηση, τον Πολεμικό Σταυρό και μία μετάθεση στα μαχητικά!

Τον Νοέμβριο του 1915 βρισκόταν στην νέα του μονάδα, την Ν65, εξοπλισμένη με τα πρώτα πραγματικά μαχητικά του πολέμου, τα Nieuport 11 “Bebe” -μικρά και χαριτωμένα στην όψη, αλλά γρήγορα, ευέλικτα και φονικά. Με ένα αεροπλάνο σαν αυτό ο Σάρλ θα είχε την ευκαιρία να αναδείξει τον πραγματικό του εαυτό. Το Nieuport με το έμβλημα του μαύρου φέρετρου στην άτρακτο έγινε κοινό θέαμα για τους κατοίκους της κοντινής πόλης του Νανσύ, την οποία επισκεπτόταν συχνά για να κάνει επίδειξη ακροβατικών. Σε μία από τις βραδυνές εξόδους του στην πόλη, μία όμορφη Γαλλιδούλα έδειξε να συγκινείται από το ανδροπρεπές παράστημά του. 

Την επόμενη μέρα ο Σάρλ δεν έχασε την ευκαιρία να πετάξει πάνω από το σπίτι της επιδεικνύοντας όλο το ρεπερτόριο των ακροβατικών του ελιγμών, 100 m πάνω από τις στέγες των σπιτιών, προκαλώντας την οργή και τον τρόμο των κατοίκων. Ο πατέρας της κοπέλλας επισκέφθηκε τον διοικητή της βάσης, διαμαρτυρόμενος για τη συμπεριφορά του ταραχοποιού πιλότου. Ο διοικητής κάλεσε αμέσως τον Σαρλ να παρουσιαστεί μπροστά του.  

 

«Αν θέλεις να εντυπωσιάσεις κάποιον, να εντυπωσιάσεις τους Γερμανούς!», φώναξε αγανακτισμένος.

«Ευχαρίστως, κύριε διοικητά!», απάντησε ο Νανζεσσέρ και βγήκε από το γραφείο χαιρετώντας. Αν και ποτέ δεν υπήρξε παράδειγμα πειθαρχημένου στρατιώτη, εκείνη την ημέρα εκτέλεσε κατά γράμμα την εντολή του διοικητή του. Δέθηκε στο κόκπιτ του και λίγο αργότερα επιδιδόταν σε ένα όργιο ακροβατικών πάνω από το πλησιέστερο γερμανικό αεροδρόμιο. Έκλεισε την παράστασή του πολυβολώντας τα σταθμευμένα αεροσκάφη και επιστρέφοντας παρουσιάστηκε πάλι αναφέροντας, «Η διαταγή σας εξετελέσθη!». O διοικητής αντελήφθη το χιούμορ, αλλά κηλίδωσε το μητρώο του με άλλες οκτώ ημέρες κράτησης οι οποίες βέβαια δεν θα άλλαζαν σε τίποτα την συμπεριφορά του.

Ο Νανζεσσέρ συνέχιζε να πετάει ακατάπαυστα, συμπληρώνοντας μέχρι και τέσσερις ώρες πτήσης καθημερινά. Στις 5 Δεκεμβρίου 1915 καταδίωξε ένα διθέσιο LVG και με διαρκείς, σύντομες ριπές απέκοψε την οδό διαφυγής του Γερμανού πιλότου προς τις γραμμές του. Ο Νανζεσσέρ πλησίασε το αναγνωριστικό από την “Ώρα 5” και είδε τον οπίσθιο πολυβολητή, όρθιο μέσα στο κόκπιτ του, να τον σημαδεύει με το πολυβόλο. Ο Σαρλ εξαπέλυσε μία μακρόσυρτη ριπή από απόσταση 10 m, γαζώνοντας την άτρακτο και τα κόκπιτ. Κομμάτια ξύλου και υφάσματος πετάχτηκαν προς το μέρος του και ο Γερμανός πολυβολητής είδε την βάση του πολυβόλου του να διαλύεται μέσα στα χέρια του. Το αεροσκάφος βύθισε το ρύγχος του και ο πολυβολητής έχασε ξαφνικά την ισορροπία του. Το σώμα του τινάχτηκε πίσω και έπεσε στο κενό, ακολουθούμενο από τα φλεγόμενα συντρίμμια του LVG. Στο μπροστινό κόκπιτ το άψυχο σώμα του πιλότου είχε γείρει μπροστά σαν να ανυπομονούσε να συναντήσει το έδαφος. Αν και στην σταδιοδρομία του θα σκότωνε συνολικά πάνω από 100 ανθρώπους, το θέαμα του Γερμανού πολυβολητή που έπεφτε στο κενό θα στοίχειωνε για πάντα τα όνειρά του Νανζεσσέρ. Παρόλα αυτά η νέα του νίκη του απέφερε το παράσημο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής.

Στίς 29 Ιανουαρίου 1916 του ζητήθηκε να δοκιμάσει για πρώτη φορά ένα Ponnier, έναν νέο τύπο μαχητικού το οποίο δεν θα έφτανε ποτέ στην γραμμή παραγωγής. Ο Σάρλ κατάλαβε γρήγορα ότι επρόκειτο για μία αποτυχία. Το αεροσκάφος ήταν ασταθές και λίγο μετά την απογείωση, κατά τη διάρκεια μίας στροφής, έχασε την στήριξή του πέφτοντας σε μία περιδίνηση η οποία διακόπηκε απότομα όταν το ρύγχος του καρφώθηκε κάθετα στο έδαφος. Η δύναμη της πρόσκρουσης τίναξε το κεφάλι του Νανζεσσέρ μπροστά. Η κάτω σιαγόνα έσπασε πάνω στο πολυβόλο. Το στικ εισχώρησε μέχρι τον ουρανίσκο του σπάζοντας τα δόντια του. Ο όγκος του κινητήρα μετατοπίστηκε ολόκληρος προς τα πίσω και ενσωματώθηκε με τον πίνακα οργάνων ο οποίος με τη σειρά του συμπιέστηκε σε μία ανομοιόμορφη μάζα που τσάκισε τα πόδια του. Το πρόσωπό του κατάντησε μία άμορφη μάζα και το σώμα του αποτελείτο αποκλειστικά από κατάγματα.

Δύο μηχανικοί και ένας χωρικός ανέσυραν από τα συντρίμμια ένα υπόλειμμα ανθρώπου σε αξιοθρήνητη κατάσταση. Οι γιατροί αμφέβαλλαν πολύ αν ο Νανζεσσέρ θα ζούσε αρκετά για να αντικρίσει το ξημέρωμα της επόμενης ημέρας. Αυτά όμως δεν ίσχυαν για τον “Ιππότη του θανάτου”. Τον επόμενο κιόλας μήνα περπατούσε με δεκανίκια μέσα στο δωμάτιο του νοσοκομείου και δύο εβδομάδες αργότερα έβγαινε από την πύλη του! Οι πόνοι βέβαια θα τον ταλαιπωρούσαν για το υπόλοιπο της ζωής του και κάποια από τα τραύματα δεν θα επουλώνονταν ποτέ. Έκτοτε χρησιμοποιούσε συνεχώς δεκανίκια ή μπαστούνι για να περπατήσει και μετά από έναν μαραθώνιο οδοντιατρικών επεμβάσεων τα κατεστραμμένα δόντια του αντικαταστάθηκαν όλα με χρυσά τα οποία δεν επηρέασαν καθόλου τις νυκτερινές επιδόσεις του στα καμπαρέ των Παρισίων.

Εκείνη την εποχή γνώρισε τον εξ ίσου ιδιόρυθμο Ζαν Ναβάρ, τον άσσο με το κόκκινο Nieuport ο οποίος θα έμενε στην ιστορία με την επωνυμία «Ο Φρουρός του Βερντέν». Ο Νανζεσσέρ και ο Ναβάρ αποτέλεσαν το αχώριστο, επεισοδιακό δίδυμο το οποίο θα δημιουργούσε την τυπική εικόνα των πιλότων των μαχητικών: ατίθασοι, γοητευτικοί, αλαζόνες και ακόλαστοι “γυναικάδες”. Αντιπαθούσαν την στρατιωτική πειθαρχία και λάτρευαν τα ξενύχτια. Περνούσαν τις νύχτες τους με ποτό, γυναίκες και περισσότερο ποτό. Μερικές φορές, για κάποια αλλαγή από την μονοτονία, απλά αντέστρεφαν την σειρά των απολαύσεων. Ένα από εκείνα τα βράδια, καθώς οδηγούσε την λιμουζίνα του συνοδεύοντας μία κοπέλα μέχρι τον “Οίκο” της Κυρίας Κολλέτ, άκουσε από πάνω του τον γνώριμο ήχο ενός Nieuport. Αυτό δεν ήταν και πολύ ασυνήθιστο σε περίοδο πολέμου, αλλά όταν σήκωσε το κεφάλι του διέκρινε στην άτρακτο την μαύρη καρδιά με το φέρετρο!

«Διάβολε, αυτό είναι το δικό μου!», φώναξε εξοργισμένος.

Επιστρέφοντας στη βάση του έμαθε ότι στο κόκπιτ του αεροσκάφους του καθόταν ο Ναβάρ, ο οποίος όμως εκείνη την ημέρα, θεωρητικά, ήταν τιμωρημένος με κράτηση. Όταν τον κάλεσε στο τηλέφωνο, ο Ναβάρ προσπάθησε να  δικαιολογηθεί: «Σαρλ, έπρεπε να πάω στο Παρίσι. Το δικό μου αεροπλάνο βρισκόταν για επισκευή και με αυτή την “κλεισούρα” κόντευα να ξεχάσω τι πάει να πει γυναίκα!».

 

Στις 4 Απριλίου, προήχθη σε ανθυπολοχαγό όταν η πέμπτη νίκη του τον κατέταξε στον, μικρό μέχρι τότε, κατάλογο των Γάλλων άσσων. Πετώντας αδιάκοπα, στις 26 του μηνός επιτέθηκε μόνος του εναντίον έξι διθέσιων LVG τα οποία πετούσαν σε δύο σχηματισμούς. Βυθίστηκε από μεγάλο ύψος εναντίον του προπορευόμενου σχηματισμού καταρρίπτοντας ένα γερμανικό με την πρώτη ριπή. Αμέσως μετά πλήρωσε το τίμημα της τόλμης του: βρέθηκε κλεισμένος σε έναν κολασμένο κύκλο εχθρικών αεροπλάνων όπου κάθε Γερμανός πολυβολητής είχε να επιλέξει ανάμεσα σε έναν και μόνο στόχο: τον Νανζεσσέρ. Οι ριπές σφύριζαν γύρω από το κεφάλι του και κροτάλιζαν σχίζοντας το ύφασμα των φτερών και της ατράκτου. Πριν νιώσει το αριστερό του πόδι να κολυμπάει στο αίμα, ένιωσε το κεφάλι του να τινάζεται από μία βολίδα η οποία έσκισε την κάσκα και έγδαρε το κρανίο του. Το αίμα άρχισε να τρέχει μουσκεύοντας το κασκώλ του. Το ρεύμα του αέρα που περνούσε μέσα από την κάσκα τρυπούσε το μυαλό του. Ένιωθε ότι το κεφάλι του είχε πάρει φωτιά. Μία σειρά ξερών μεταλλικών κρότων τον άφησαν να καταλάβει ότι ο κινητήρας του είχε κτυπηθεί. Τρεις κύλινδροι εγκατέλειψαν οριστικά τη μάχη και ο κινητήρας άρχισε να “βήχει”. Ρίχνοντας όλα τα χειριστήρια σε μία πλευρά, έσπρωξε τη μανέτα μπροστά και χάθηκε σε μία απότομη βύθιση. Έσβησε τον κινητήρα για να αποφύγει το ενδεχόμενο πυρκαγιάς και πετώντας σε χαμηλό ύψος πάνω από τις γερμανικές γραμμές, κατάφερε να προσγειωθεί στη ουδέτερη ζώνη. Οι μηχανικοί μέτρησαν στο Nieuport του 35 τρύπες, επτά από αυτές στον κινητήρα, εξαιρουμένων των δύο που τον τραυμάτισαν. Τραύματα σαν εκείνα όμως ήταν αδύνατον να τον καθηλώσουν για πολύ στο νοσοκομείο.

Απορρίπτοντας την πρόταση του διοικητή του να αποσυρθεί από την ενεργό δράση, επέστρεψε πάλι στην μονάδα του και στις 22 Ιουνίου σημείωσε την 10η νίκη του. Ήταν μία αιματηρή μονομαχία ανάμεσα στο Nieuport του Σαρλ και ένα μοναχικό Fokker DII πάνω από το Βερντέν. Επί μία σχεδόν ώρα οι δύο πιλότοι όργωναν τον ουρανό ελισσόμενοι, χωρίς κανένας να αποκτά το πλεονέκτημα. Μία εκρηκτική βολίδα από τα Spandau του Γερμανού κτύπησε το στόμα του Νανζεσσέρ, σχίζοντας ολόκληρο σχεδόν το κάτω χείλος. Ο Σαρλ έχωσε το κασκώλ μέσα στο στόμα του για να σταματήσει την αιμορραγία και συνέχισε να ελίσσεται μανιασμένα. Για μία στιγμή βρέθηκε σε γωνία κατάλληλη για μία βολή απόκλισης από το δεξιό “τέταρτο” και πάτησε τη σκανδάλη πριν χαθεί η ευκαιρία. Μία κίτρινη λάμψη άστραψε στο ρύγχος του Fokker και το γερμανικό μαχητικό άρχισε να βυθίζεται προς το έδαφος αφήνοντας πίσω του ένα ίχνος μαύρου καπνού.

Όταν η φήμη του Νανζεσσέρ άρχισε να παίρνει διαστάσεις θρύλου, ο διοικητής του τον έπεισε να δεχθεί μία αναρρωτική άδεια και μία μετάθεση στη νεοσυσταθείσα Μοίρα Ν124 “Lafayette” η οποία αποτελείτο από Αμερικανούς εθελοντές. Ο Νανζεσσέρ θα αναλάμβανε χρέη εκπαιδευτού και σύνδεσμου της μονάδας με το γαλλικό επιτελείο. Κατά την δίμηνη παρουσία του εκεί, το καλοκαίρι του 1916, κατάφερε να εκπλήξει τους Αμερικανούς συναδέλφους του με την γοητεία των τρόπων του και την μακριά σειρά των ολόχρυσων δοντιών του. Τα πρωινά πετούσε με τους Αμερικανούς και τις νύχτες τους ξεναγούσε στα γνωστά του καμπαρέ στο Παρίσι. Ταυτόχρονα δεν έχανε και την ευκαιρία να κάνει επίδειξη στον Γάλλο συνάδελφό του Ρενέ Φόνκ, επιδιδόμενος σε έναν άτυπο συναγωνισμό μαζί του για να ξεπεράσει το σκορ του. Ο Φονκ ήταν ο μεγαλύτερος σε καταρρίψεις άσσος της Γαλλίας, αλλά και ένας χαρακτήρας διαμετρικά αντίθετος από τον Νανζεσέρ: συγκρατημένος, τυπικός, χωρίς εξάρσεις.

 

 

Στο τέλος του έτους ανακλήθηκε πάλι στην παλιά του μονάδα η οποία εξακολουθούσε να πολεμά πάνω από το αιματοβαμμένο Βερντέν και είχε ανάγκη από μαχητές σαν τον Νανζεσσέρ. Όταν εμφανίστηκαν τα νέα γερμανικά Albatros η Γαλλία άρχισε να χάνει συστηματικά τη μάχη στον αέρα. Κατά τη διάρκεια εκείνων των μαχών η Ν65 απώλεσε συνολικά τα ¾ των πιλότων της. Ο Νανζεσσέρ επέστρεψε τον Δεκέμβριο του 1916 και στις 4 του μηνός κατέρριψε το Halberstadt DII του υπολοχαγού Χανς Σίλλινγκ, ενός Γερμανού άσσου με οκτώ νίκες, κάτοχο του Σιδηρού Σταυρού. Ήταν η 19η νίκη του και μία ώρα αργότερα έκλεισε την ημέρα του καταρρίπτοντας ένα LVG.     

Νέες δάφνες τον στεφάνωσαν μέσα στις επόμενες ημέρες όταν κατάφερε να σώσει ένα βρετανικό Sopwith Strutter από τα πολυβόλα τεσσάρων Halberstadt τα οποία το είχαν κυλώσει. Το βρετανικό επιτελείο του απένημε τον Πολεμικό Σταυρό και στις 20 Δεκεμβρίου σημείωσε την 21η και τελευταία του νίκη στο Βερντέν, καταρρίπτοντας το Albatros του Κουρτ Χάμπερ, άσσου με πέντε νίκες.  

Η μάχη του Βερντέν τελείωσε μόνο και μόνο επειδή οι αντιμαχόμενες δυνάμεις δεν είχαν πλέον να ρίξουν στη μάχη άλλες ανθρώπινες ζωές. Η μόνη φωτεινή εξαίρεση μέσα στην θλιβερή εικόνα του ανασκαμμένου τοπίου και των σωρών των πτωμάτων ήταν οι νίκες του Νανζεσσέρ στις οποίες είχαν ήδη προστεθεί και μερικές μόνιμες εξαρθρώσεις του καρπού, του αστραγάλου και του ώμου. Μετά από κάθε μάχη, το αεροπλάνο, όπως και το σώμα του Νανζεσσέρ, έχρηζαν επισκευής. Οι συνάδελφοί του έλεγαν ότι «…ο Νανζεσσέρ και το αεροπλάνο του είναι γεμάτα “μπαλώματα”!», για αυτό και του απένειμαν τον νέο τίτλο του “Ακατάστρεπτου”. Πριν από κάθε απογείωση ο πιστός του μηχανικός, ο στρατιώτης Πωσόν, τον υποβάσταζε μέχρι το αεροπλάνο του και τον έδενε στο κάθισμα. Μετά από κάθε προσγείωση τον μετέφερε μέχρι το νοσοκομείο και στην συνέχεια επέστρεφε στη βάση για να επισκευάσει το κατατρυπημένο Nieuport. Τίποτα όμως δεν μπορούσε να τον απομακρύνει από την δράση, οπότε μετάλλια και τραυματισμοί διαδέχονταν το ένα το άλλο. Τα νεύρα του ήταν ατσάλινα. Διατηρούσε πάντοτε την ψυχραιμία του και, όπως έλεγαν κάποιοι, «…δεν υπήρχε τίποτα στον κόσμο που θα μπορούσε να τον κάνει να ξεράσει το πρωινό του». Εκείνη τη στιγμή είχε ισοφαρίσει το σκορ του μεγάλου ειδώλου της Γαλλίας, του Ζωρζ Γκυνεμέρ και ήταν πρόθυμος να τον ξεπεράσει, αλλά τα τραύματά του τον πρόδωσαν. Μετά από μία ακόμα ανώμαλη προσγείωση το σαγόνι του έσπασε για δεύτερη φορά και αποκολλήθηκε η δεξιά επιγονατίδα του. Οι γιατροί τον πληροφόρησαν ότι η κατάσταση του ποδιού του ήταν τέτοια ώστε θα έπρεπε να το σπάσουν προκειμένου να επανατοποθετήσουν τα οστά στην σωστή τους θέση εξ αρχής. Ο Νανζεσσέρ δέχθηκε την επέμβαση, αλλά αρνήθηκε να του χορηγηθεί αναισθησία, επειδή οι παρενέργειές της επηρέαζαν την διάθεση και την μαχητικότητά του. Υπέμεινε τους πόνους της εγχείρησης χωρίς να χάσει ούτε στιγμή τις αισθήσεις του και πέρασε τις επόμενες 15 ημέρες σε αφασία…

 

Ο ΑΣΣΟΣ ΤΩΝ ΑΣΣΩΝ

 

 

Στις αρχές του 1917 ο Νανγκεσέρ ήταν ουσιαστικά ένας ανάπηρος ο οποίος εξακολουθούσε ακόμα να πετά και να μάχεται για άγνωστους στην ιατρική λόγους. Κέρδισε επάξια άλλη μία μακρά άδεια σωματικής και ψυχολογικής ανάρρωσης και πέρασε τις επόμενες ημέρες - και κυρίως τις επόμενες νύχτες - διάγοντας την ζωή ενός “playboy”, συχνάζοντας στα ακριβότερα μέρη της νυχτερινής ζωής του Παρισιού με τα κορίτσια της Μαντάμ Κολλέτ. Έγινε το πιο αξιοσέβαστο πρόσωπο των αριστοκρατικών, αλλά και των λιγότερο “αξιοπρεπών” κύκλων. Οι πόρτες άνοιγαν μπροστά του και η σαμπάνια έρεε άφθονη. Το αστραφτερό αυτοκίνητο, το παρασημοφορεμένο στήθος και οι αριστοκρατικοί του τρόποι τον έκαναν ακαταμάχητο στις γυναίκες, οι οποίες φαίνονταν να συναρπάζονται ακόμα περισσότερο από τις ουλές του. 

Το νέο του “παιχνίδι” εκείνη την εποχή ήταν μία λευκή Rolls Royce, τις πόρτες της οποίας διακοσμούσε το περίφημο έμβλημά του. Στό πέρασμά της το παρισινό πλήθος παραληρούσε, οι γυναίκες ριγούσαν και τα μικρά παιδιά έτρεχαν να εξασφαλίσουν ένα αυτόγραφό του. Μετά από τα ξενύχτια τη χρησιμοποιούσε συχνά για να επιστρέφει στη βάση του. 

 

Την πρώτη φορά που συνέβη αυτό μία έκπληξη περίμενε τον σκοπό της κεντρικής πύλης, όταν είδε την άγνωστη λιμουζίνα να πλησιάζει το φυλάκιο. Από μέσα βγήκε ένας κύριος με κοστούμι, κρατώντας από το χέρι μία κοπέλλα ντυμένη πολύ φανταχτερά για να αποκρύψει την “επαγγελματική” της ιδιότητα. Καθώς το ζευγάρι πλησίαζε την πύλη, ο σκοπός κάλεσε τον αξιωματικό υπηρεσίας στο τηλέφωνο περιγράφοντας το θέαμα.

«Α, καλά μην ανησυχείς, είναι ο ανθυπολοχαγός Νανζεσσέρ», του απάντησε αδιάφορα εκείνος.  

Μία ακόμη από τις γνωριμίες του εκείνη την εποχή ήταν και η Μάτα Χάρι. Η εικασία ότι η Μάτα Χάρι υπέκλεπτε πληροφορίες από Γάλλους αξιωματικούς φαίνεται σήμερα μάλλον απίθανη, αφού καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου, οι Γάλλοι επιτελείς στάθηκαν ανίκανοι να οργανώσουν έστω και ένα στρατηγικό σχέδιο το οποίο να άξιζε υποκλοπής. Ωστόσο είναι γνωστό ότι ο Νανζεσσέρ σύχναζε στο καμπαρέ της και ότι εκείνη κρατούσε συχνά “συντροφιά” σε ένστολους πελάτες. Σε μία από εκείνες τις συναντήσεις τους, o Σαρλ της είχε διηγηθεί τις καταπληκτικές επιδόσεις ενός νέου, μυστικού γαλλικού μαχητικού, με οκτώ κινητήρες και 12 πολυβόλα! Δυστυχώς δεν θα μάθουμε ποτέ αν ο Νανζεσέρ είχε επινοήσει αυτή την ιστορία γνωρίζοντας ότι τα λόγια του θα μεταφέρονταν στην αντίπαλη πλευρά ή ήταν απλά λόγια εντυπωσιασμού σαν εκείνα που συνήθιζε να λέει σε όλες τις φιλενάδες του.

Στα τέλη Απριλίου 1917 επέστρεψε στην επιχειρησιακή δράση πετώντας με ένα νέο Nieuport 17. Οι Γερμανοί πιλότοι δεν άργησαν να παρατηρήσουν ότι το Nieuport με την νεκροκεφαλή είχε κάνει και πάλι την εμφάνισή του στους γαλλικούς ουρανούς. 

  Στις 30 Απριλίου ένα μοναχικό Albatros εμφανίστηκε πάνω από το αεροδρόμιο του Σαρλ ρίχνοντας ένα σημείωμα:

«Προς τον αντάξιο αντίπαλό μου, Κύριο “Νεκροκεφαλή”. Συναντήστε με αύριο στις 16.00 για μία αναμέτρηση στον αέρα πάνω από το Ντουαί».

Το σημείωμα ήταν ανυπόγραφο και όλοι προειδοποίησαν τον Σαρλ ότι επρόκειτο για παγίδα. Την άνοιξη του 1917 τα Albatros ήταν ο φόβος και ο τρόμος των ουρανών, αλλά η άρνηση της πρόκλησης θα αποτελούσε αξεπέραστο όνειδος στην συνείδηση του “Ιππότη του Θανάτου”. Την επόμενη ημέρα, 1η Μαϊου, έλεγξε καλά το Nieuport του και απογειώθηκε στις 14.30 - αρκετά νωρίτερα από την ώρα της συνάντησης, προκειμένου να αφήσει κι εκείνος ένα προσωπικό “σημείωμα” στους Γερμανούς: πέρασε από το πλησιέστερο αεροδρόμιό τους, πολυβόλησε τις εγκαταστάσεις και τελείωσε την επίδειξη με μερικούς ακροβατικούς ελιγμούς για να “προθερμανθεί”. Όταν έφτασε πάνω από το Ντουαί αντίκρισε έξι Albatros να τον περιμένουν! Ο Σαρλ όρμησε στην καρδιά του εχθρικού σχηματισμού.

Ελισσόμενος αδιάκοπα, φρόντιζε να παραμένει στο κέντρο της μάχης, ώστε οι Γερμανοί να διστάζουν να ανοίξουν πυρ φοβούμενοι ότι θα κτυπούσαν τα δικά τους αεροπλάνα. Όταν βρήκε την ευκαιρία πέρασε στην αντεπίθεση και μέσα σε λίγα λεπτά κατέρριψε δύο Albatros σχεδόν εξ επαφής. Τα υπόλοιπα τέσσερα εγκατέλειψαν την αερομαχία αφήνοντας πίσω τους τον Νανζεσσέρ με ένα σύνολο 23 καταρρίψεων και ένα κατατρυπημένο αεροπλάνο.  

 

Σε έναν πόλεμο βέβαια, ο μόνος κίνδυνος δεν είναι αποκλειστικά ο εχθρός. Η νίκη του της 26ης Μαϊου, αν και πιστοποιήθηκε πέραν κάθε αμφιβολίας, ποτέ δεν καταχωρήθηκε επίσημα στο μητρώο του. Εκείνη την ημέρα, σε μία από τις μοναχικές περιπολίες του, δέχθηκε την αιφνιδιαστική επίθεση ενός βρετανικού Nieuport! Από καθαρή τύχη η πρώτη ριπή αστόχησε και ο Νανζεσσέρ πρόλαβε να ελιχθεί αποφεύγοντας και την δεύτερη. Συνέχισε να αμύνεται θέλοντας να δώσει στον Βρετανό τον χρόνο να συνειδητοποιήσει το λάθος του, αλλά εκείνος επανήλθε για να επιτεθεί από τα νώτα. Ο Σαρλ, χωρίς να αλλάξει πορεία, κούνησε επίμονα τα φτερά του για να του δείξει τα μεγάλα γαλλικά εθνόσημα και τις τρίχρωμες λωρίδες στο επάνω φτερό. Ήταν αδύνατον να μη τα δει! Η ριπή του βρετανικού Nieuport ακούστηκε ανελέητη να τρυπά τα πηδάλια της ουράς και του κάτω αριστερού φτερού. Ο Νανζεσσέρ ξέφυγε με μία απότομη βύθιση, κοίταξε πίσω του και είδε το Nieuport να τον ακολουθεί. Τότε πίστεψε ότι, κατά πάσα πιθανότητα, αντιμετώπιζε έναν πραγματικό Γερμανό ο οποίος πετούσε με αιχμαλωτισμένο Nieuport - είχε ακούσει μία παρόμοια περίπτωση στο παρελθόν. Αν πάλι ο αντίπαλός του ήταν τελικά Βρετανός, τότε ο χρόνος “χάριτός” είχε λήξει! Μετά από μία σύντομη μάχη ελιγμών, ο Σαρλ το κατέρριψε με μία μακριά ριπή, παρακολουθώντας το να συντρίβεται στο έδαφος. Προσγείωσε το αεροπλάνο του δίπλα στα συντρίμμια και ερεύνησε το πτώμα. 

 

Ήταν πράγματι Βρετανός - προφανώς κάποιος άπειρος πιλότος ο οποίος θα είχε περάσει το έμβλημα της του Νανζεσσέρ σαν το έμβλημα κάποιου αιμοδιψή Γερμανού… Μετά το ατυχές περιστατικό, ο Σαρλ αποφάσισε να προσθέσει τις τρεις λωρίδες με τα χρώματα της γαλλικής σημαίας στις άνω επιφάνειες των κάτω φτερών και στη ράχη της ατράκτου για να αποφευχθεί κάθε παρόμοια μελλοντική “παρεξήγηση”.  

Μέσα στον Ιούνιο οι νίκες του αυξήθηκαν μαζί με τα τραύματά του. Πριν τελειώσει ο Αύγουστος είχε φθάσει τις 30 και εξακολουθούσε να συναγωνίζεται τον Ρενέ Φονκ, αλλά μέχρι τότε ο Νανζεσσέρ είχε πλέον αγγίξει τα όρια της φυσικής αντοχής του. Όσο καλά κι αν το απέκρυπτε, ζούσε μέσα σε έναν διαρκή πόνο, περνώντας περισσότερο καιρό στο κρεβάτι του νοσοκομείου, παρά στο μέτωπο. Ακόμα και ένα απλό κλώτσημα στα ποδωστήρια ήταν οδυνηρό.

Ίσως το συμβάν της 12ης Σεπτεμβρίου 1917 να λειτούργησε ως μία ακόμη ένδειξη ότι οι μάχιμες μέρες του είχαν σχεδόν τελειώσει. Σε μία περιπολία του από την Δουνκέρκη μέχρι το Παρίσι αιφνιδιάστηκε από ένα μοναχικό Albatros που βρισκόταν βαθιά πίσω από τις εχθρικές γραμμές. Μετά από μία μονομαχία 30 λεπτών, όταν τα πυρομαχικά και των δύο αντιπάλων είχαν εξαντληθεί, ο Νανζεσσέρ προσγειώθηκε εξουθενωμένος, με την δεξαμενή καυσίμου του στεγνή. Το Albatros προσγειώθηκε δίπλα του, ο Γερμανός πιλότος τον χαιρέτησε και απογειώθηκε πάλι. Ο Σαρλ το θεώρησε προσωπική ταπείνωση, αλλά δεν μπορούσε να κάνει και τίποτα για να αποκαταστήσει την πληγωμένη αξιοπρέπειά του…

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ

 

    Ο Νανζεσσέρ δεν ήταν ο μόνος ο οποίος είχε ταπεινωθεί τον Σεπτέμβριο του 1917. Το ίδιο αίσθημα επικρατούσε σε ολόκληρη σχεδόν την γαλλική αεροπορία. Τον ίδιο μήνα η είδηση του θανάτου του αγαπητού Ζωρζ Γκυνεμέρ συγκλόνισε ολόκληρη την Γαλλία. Στον Νανζεσσέρ χορηγήθηκε μία άδεια ανάπαυσης και μετά ανέλαβε χρέη εκπαιδευτού. Τον Δεκέμβριο, επιστρέφοντας με την λευκή του Rolls Royce από ένα ακόμη νυχτερινό όργιο στο χιονισμένο Παρίσι, ο πάγος του δρόμου ανέτρεψε το αυτοκίνητό του εκτοξεύοντας τον Νανζεσσέρ έξω από το κάθισμα του συνοδηγού. Όταν συνήλθε συνειδητοποίησε ότι το σαγόνι του είχε σπάσει για τρίτη φορά. Στο κάθισμα του οδηγού, ο πιστός του υπασπιστής Πωσόν, κειτόταν νεκρός… Εισήχθη στο νοσοκομείο για πολλοστή φορά για να επιστρέψει και πάλι στην μονάδα του τον Ιανουάριο του τελευταίου έτους του πολέμου, όπου βρήκε ένα νέο Spad ΧΙΙΙ να τον περιμένει, αν και εκείνος εξακολουθούσε να προτιμάει το προσωπικό του Nieuport 25. Ο χρόνος του εξακολουθούσε να κυλά μεταξύ πτήσεων και νοσοκομείου. Τον Μάϊο του 1918 έφθασε τις 35 νίκες και ονομάστηκε Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής.

    Στις 15 Ιουλίου, πετώντας με το Ni-25, σημείωσε την 38η κατάρριψη και επέστρεψε στη βάση του για να αντικρίσει έκπληκτος τους παλιούς Αμερικανούς φίλους του από την Μοίρα Lafayette να τον περιμένουν ανυπόμονοι: για το επόμενο διάστημα οι δύο μοίρες θα μοιράζονταν το ίδιο αεροδρόμιο - μία πολύ ευχάριστη προοπτική για όλους εκείνους που γνώριζαν τι σήμαινε να γλεντάς με τον Σαρλ Νανζεσσέρ! Λίγες μέρες αργότερα οι Αμερικανοί είχαν την ευκαιρία να παραστούν σε μία… “ανορθόδοξη” τελετή παρασημοφόρησης - την τελευταία στην επεισοδιακή σταδιοδρομία του “Ιππότη του θανάτου”.

    Ο υπολοχαγός Βερντιέ ήταν ανέκαθεν ένας από τους αχώριστους φίλους του Νανζεσσέρ. Γνώριζε τον Σαρλ από το 1914, όταν υπηρετούσαν μαζί στο ιππικό και έκτοτε ακολούθησαν κοινή σταδιοδρομία στην αεροπορία. Ίσως ο Βερντιέ να μην έφτασε ποτέ την δόξα του φίλου του στον αέρα, αλλά τον συναγωνιζόταν στενά στην έκλητη ζωή και τις νυχτερινές διασκεδάσεις από τις οποίες δεν απουσίαζε ποτέ. Μία ημέρα στις αρχές Αυγούστου του 1918, του ανακοίνωσε ότι του είχε απονεμηθή ένα ακόμη συμμαχικό παράσημο. Η τελετή απονομής θα ήταν κάπως ανεπίσημη, αλλά αυτό θα έδινε σε όλους την ευκαιρία να γιορτάσουν το γεγονός με τον δικό τους τρόπο. Το ίδιο βράδυ στη λέσχη, ο Βερντιέ ζήτησε από τον Σαρλ να σταθεί όρθιος σε μία καρέκλα, καθώς ο ίδιος θα διάβαζε το κείμενο της απονομής στους παρευρισκόμενους. Οι Αμερικανοί και Γάλλοι συνάδελφοι του συγκεντρώθηκαν με τα ποτήρια της σαμπάνιας στο χέρι.

«Έχω την τιμή να αναγγείλω ότι η Αυτού Μεγαλειότης ο βασιλεύς του Μοντενέγκρο, εντυπωσιασμένος από τον κατάλογο των επιτυχιών του υπολοχαγού Σαρλ Νανζεσσέρ, επιθυμεί να τον τιμήσει με αυτό το ταπεινό Μετάλλειο Ανδρείας!».

Η αναγγελία ακούστηκε λίγο παράξενη στον Σαρλ επειδή είχε ήδη λάβει ένα παρόμοιο μετάλλειο από το κρατίδιο του Μοντενέγκρο, αλλά δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία. Αμήχανος και ιστάμενος άβολα πάνω στην καρέκλα, είδε τον Βερντιέ να βαδίζει προς το μέρος του και φθάνοντας μπροστά του, να καρφιτσώνει ένα ψεύτικο παράσημο σε εκείνο το ιδιαίτερο σημείο ανάμεσα στις τσέπες του παντελονιού του! Η λέσχη ξέσπασε σε πανηγυρισμούς: ο δημοφιλέστατος “Ιππότης του Θανάτου” θα ήταν ο μοναδικός άσσος της ιστορίας ο οποίος παρασημοφορείτο για τα ανδραγαθήματά του, τόσο μέσα, όσο και έξω από το κρεβάτι!  

Στις 14 Αυγούστου σημείωσε ένα προσωπικό ρεκόρ καταρρίπτοντας τέσσερα αερόστατα σε μία ημέρα, χωρίς όμως να αποφύγει και πάλι έναν μικρό τραυματισμό. Η επόμενη ημέρα, 15η Αυγούστου 1918, θα ήταν για τον Νανζεσσέρ η τελευταία του πολέμου και μία από τις πιο αγωνιώδεις και δραματικές της σταδιοδρομίας του. Πετώντας και πάλι μόνος του, δέχθηκε επίθεση από έξι Fokker DVII. Αμύνθηκε λυσσαλέα και πολέμησε με όσες δυνάμεις διέθετε ακόμα το κατατσακισμένο κορμί του, καταφέρνοντας να καταρρίψει το 43ο και τελευταίο θύμα του. Μετά, ανίκανος πλέον να ανταποκριθεί στην ένταση μίας τέτοιας μάχης, προσπάθησε να εγκαταλείψει τον άνισο αγώνα έχοντας αγγίξει τα έσχατα όριά των δυνάμεών του. Αλλεπάλληλες ριπές διαπερνούσαν τα φτερά, τα πηδάλια και την άτρακτο του, καθώς εκείνος ελισσόταν ακόμα απεγνωσμένα μέσα σε μία κόλαση τροχιοδεικτικών. Μία φλόγα πετάχτηκε από τον κινητήρα και το Spad άρχισε να διαγράφει κύκλους βυθιζόμενο προς το έδαφος, αφήνοντας πίσω του μία σπειροειδή ουρά ελαιώδους καπνού. Στο εσωτερικό του όμως, η καρδιά του Ακατάστρεπτου Νανζεσσέρ κτυπούσε ακόμα. Έσβησε τον κινητήρα και άγγιξε το έδαφος σε μία τελευταία ανώμαλη προσγείωση. Σύρθηκε μακριά από τα συντρίμμια και έμεινε στο κρεβάτι του νοσοκομείου για τους επόμενους δύο μήνες. Όταν ανάρρωσε η συνθηκολόγηση ήταν θέμα ημερών.

Με τις 43 νίκες του, ο Νανζεσσέρ ίσως να μην πλησίασε τις 75 του Ρενέ Φονκ, αλλά σε αυτό είχαν συμβάλλει οι σοβαρότατοι τραυματισμοί του: συγκριτικά είχε βρεθεί στο νοσοκομείο περισσότερες ώρες από όσες βρισκόταν ο ανταγωνιστής του στον αέρα! Παρόλα αυτά κέρδισε την τρίτη θέση στο Πάνθεον των Γάλλων άσσων, ανερχόμενος από τον βαθμό του στρατιώτη στον βαθμό του υπολοχαγού, όντας ημι-ανάπηρος. Μερικοί σάρκαζαν λέγοντας ότι η παραμονή του στα νοσοκομεία και οι μακρές περίοδοι ανάρρωσής του δεν θa έπρεπε να εκληφθούν απαραίτητα ως “μαρτύριο στο κρεβάτι του πόνου”, αφού ένα μεγάλο αθροιστικά, διάστημα ωρών δεν το είχε περάσει αποκλειστικά…ΜΟΝΟΣ στο κρεββάτι!

Μία απαρίθμηση των τραυμάτων του θα ήταν κυριολεκτικά απίστευτη:

Κάταγμα και πολλαπλές κακώσεις κρανίου, Εγκεφαλική διάσειση, Πολλαπλά εσωτερικά τραύματα και κακώσεις, Τραύμα βολίδας στο στόμα, Απώλεια δοντιών, Τραυματισμός ουρανίσκου, Τραύμα βολίδας στο αυτί, Πέντε κατάγματα της άνω σιαγόνας, Τριά κατάγματα της κάτω σιαγόνας, Εξάρθρωση αριστερού καρπού, Εξάρθρωση κλείδας, Θραύσμα αντιαεροπορικού στον δεξιό βραχίονα (Δεν αφαιρέθηκε ποτέ), Εξάρθρωση δεξιάς και αριστερής επιγονατίδας, Κάταγμα και των δύο κνημών, Ατροφία των τενότνων του αριστερού ποδιού, Ατροφία μυών της κνήμης, Εξάρθρωση δεξιού αστραγάλου και απειράριθμοι μώλωπες σε όλο το σώμα οι οποίοι δεν αξίζουν καταμέτρησης.

Croix de Guerre Francais

Croix de Guerre Belge

DSC Distinguished Service Cross

Medaille Militaire

Military Cross

 

Η ΠΤΗΣΗ ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ

 

Μετά τον πόλεμo, ανίκανος να εγκαταλείψει τις πτήσεις και τα αεροπλάνα, ο Νανζεσσέρ, ίδρυσε μία Σχολή Πιλότων, αλλά η προσέλευση μαθητών ήταν πολύ μικρή και η επιχείρηση απέτυχε. Σε μία στιγμή παρόρμησης νυμφεύθηκε μία Νοτιοαμερικανίδα, ονόματι Κονσουέλο, αλλά ο γάμος του δεν είχε μεγαλύτερη επιτυχία από την επιχειρηματική του δραστηριότητα - ο Νανζεσσέρ δεν ήταν άνθρωπος που θα πειθαρχούσε ποτέ τα πάθη του. Το 1925 αποφάσισε να πάει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο μεταπολεμικός κινηματογράφος του 1920-30 είχε αποθεώσει το αεροπλάνο και τους πιλότους και εκείνη την εποχή στο Χολλυγουντ υπήρχαν αρκετοί διαθέσιμοι “άνεργοι” ιπτάμενοι ήρωες. Ο Νανζεσσέρ, με τις φιλικές σχέσεις που διατηρούσε με τους Αμερικανούς πιλότους, βρέθηκε να παίζει σε ταινίες αεροπορικού περιεχομένου, όχι ως πρωταγωνιστής, αλλά ως “σωσίας” στις σκηνές πτήσεων. Η ζωή αυτή όμως δεν τον ενθουσίαζε καθόλου και κατά τη γνώμη του η “χολλυγουντιανή” μόδα με τα αεροπλάνα δεν θα κρατούσε για πολύ. Μετά από έναν χρόνο παραμονής εγκατέλειψε τον κινηματογράφο και τις ΗΠΑ.

Το ραντεβού με τη μοίρα ήλθε το 1927. Πραγματικός πυρετός συναγωνισμού είχε ξεσπάσει εκείνη την περίοδο μεταξύ των τολμηρών αεροπόρων για την διάσχιση τεράστιων ωκεανείων εκτάσεων, αφού ο ανταγωνισμός μεταξύ αμερικανικών και ευρωπαϊκών αεροπορικών εταιριών εξυπηρετούσε τεράστια οικονομικά συμφέροντα. Το πέρασμα του Ατλαντικού έγινε το όνειρο κάθε πιλότου και ο ξενοδοχειακός μεγιστάνας Ραιημόν Ορτέϊγκ προσέφερε το έπαθλο των 25.000 $ στον πρώτο νικητή.

Οι υποψήφιοι συμμετέχοντες ήταν πολλοί. Από την ευρωπαϊκή πλευρά, η φασιστική Ιταλία έλαβε μέρος με κάποιον Πινέντο, του οποίου το αεροπλάνο φυλασσόταν στενά απο ειδική φρουρά Μελανοχιτώνων, με έκδηλη την πρόθεση του Μουσσολίνι για πολιτική προβολή. Στην αμερικανική πλευρά υπήρχαν τουλάχιστον πέντε υποψήφιοι, ανάμεσά τους και ο Τσαρλς Λίντμπεργκ, ένας άγνωστος πιλότος Αεροταχυδρομείου, ο οποίος φιλοδοξούσε να κερδίσει το βραβείο, αλλά απελπίστηκε όταν έμαθε ότι ένας ακόμη Ευρωπαίος συμμετέχων ήταν και ο περίφημος Σαρλ Νανζεσσέρ! Ο Λίντμπεργκ φοβήθηκε ότι δεν θα είχε την ευκαιρία να προσφέρει την δόξα της νίκης στη χώρα που γέννησε το αεροπλάνο - η Αμερική θα απέμενε να παρακολουθεί με ζήλεια την Ευρώπη να κερδίζει το προβάδισμα στις υπερατλαντικές πτήσεις.

Ο Ακατάστρεπτος άσσος του Α΄ΠΠ όχι μόνο δεν έλεγε να εγκαταλείψει, αλλά αναζητούσε νέες περιπέτειες. Το αεροσκάφος του Νανζεσσέρ ήταν το PL-8 της γαλλικής εταιρίας Levasseur, ένα διπλάνο ειδικό για τις μακρινές πτήσεις του Αεροταχυδρομείου, με ελαφριά άτρακτο, μεγάλες δεξαμενές καυσίμων, ισχυρό κινητήρα και μία ακόμη ειδική μετατροπή ώστε να προσαρμοστεί στις ανάγκες του διαγωνισμού: διέθετε τρόπιδα για προσθαλάσσωση, ενώ μετά την απογείωση το σύστημα των τροχών απορριπτόταν ώστε να μειώνεται η οπισθέλκουσα. Ο Νανζεσσέρ και ο συγκυβερνήτης του Φρανσουά Κολί, ονόμασαν το αεροπλάνο τους “Το Λευκό Πουλί” (L’ Oiseau Blanc), επειδή ήταν όλο ασημένιο. Στα πλευρά της ατράκτου όμως, δέσποζε και πάλι το αθάνατο έμβλημα του Νανζεσέρ: η νεκροκεφαλή με το φέρετρο και τα κεριά!  

Το “Λευκό Πουλί” απογειώθηκε στις 8 Μαϊου 1927, από το Ορλύ, για την πρώτη και τελευταία πτήση του. Κανείς δεν έμαθε τι απέγινε και ποτέ δεν βρέθηκε κανένα ίχνος του αεροσκάφους ή των πιλότων του. Από μία άγνωστη διαστροφή της μοίρας το αεροπλάνο χάθηκε κάπου στο μέσον της διαδρομής προς την Ν. Υόρκη. Δεκαπέντε ημέρες αργότερα ο Τσαρλς Λίντμπεργκ διέσχισε τον Ατλαντικό κερδίζοντας μία ανέλπιστη νίκη.  

Ωστόσο κατά την διάρκεια των ερευνών για την ανεύρεσή του, ήλθαν στην επιφάνεια στοιχεία τα οποία κατεδείκνυαν ότι το αεροσκάφος είχε συντριβεί ΑΦΟΥ άγγιξε την αμερικανική ακτή! Οι Αμερικανοί βιάστηκαν να κλείσουν την έρευνα υιοθετώντας την άποψη ότι το αεροπλάνο είχε χαθεί σε καταιγίδα έξω απο τίς γαλλικές ακτές. Παρόλα αυτά η υπόθεση εξακολούθησε να αποτελεί άλυτο αεροπορικό μυστήριο. Πενήντα χρόνια αργότερα, το 1980, ο Αμερικάνος δημοσιογράφος Γκάνναρ Χάνσεν δημοσίευσε άρθρο στο περιοδικό Yankee Magazine, αναφέροντας όλες τίς λεπτομέρειες της έρευνας και το πλήθος των στοιχείων τα οποία είχαν αγνοηθεί. Η επίσημη έρευνα της γαλλικής κυβέρνησης δεν έκλεισε παρά μόνο το 1984 (!) και το πόρισμα ανέφερε ότι το αεροσκάφος του Γάλλου ήρωα είχε καταπέσει στους δασώδεις λόφους της αμερικανικής πολιτείας του Μαίην.  

Η πιθανή πορεία που ακολούθησε το ‘Ασπρο Πουλί’

Τα αξιοσημείωτα σημεία της έρευνας ήταν συνοπτικά τα εξής:

·         Η μαρτυρία Ιρλανδών αλιέων οι οποίοι πέντε ώρες μετά την απογείωσή του αεροπλάνου, το είδαν να περνά τις ακτές τους κατευθυνόμενο βορειοδυτικά. Η μαρτυρία επιβεβαιώθηκε και από πολλά άλλα πλοία, άρα είναι μάλλον απίθανο να χάθηκε κοντά στην ευρωπαϊκή ακτή όπως επέμεναν οι Αμερικανοί.

·         Η μαρτυρία του Αμερικανού χωρικού Άνσον Μπέρρυ ο οποίος στις 9 Μαϊου 1927 άκουσε ένα αεροπλάνο με προβληματικό κινητήρα να περνάει πάνω απο τον κήπο του. Στη συνέχεια ο κινητήρας έσβησε και το αεροπλάνο ακούστηκε να συντρίβεται στο παρακείμενο δάσος. Άλλά 16 άτομα επιβεβαίωσαν το ίδιο γεγονός στο ίδιο μέρος. Η αμερικανική αστυνομία όμως δήλωσε ότι κανένα αεροπλάνο δεν βρέθηκε στην γύρω περιοχή. Η εξαφάνιση οποιουδήποτε ίχνους συντριμμιών αποδόθηκε από πολλούς στην εσκεμμένη περισσυλογή τους!

·         Την ίδια ημερομηνία (9 Μαϊου 1927) έξι αλιείς στο Χάρμπορ Γκράιης ανέφεραν ότι άκουγαν το αεροπλάνο να πετάει πάνω απο την ξηρά επί 20 περίπου λεπτά. Τo μέρος αυτό βρισκόταν ακριβώς επάνω στο ίχνος της διαδρομής του “Oiseau Blanc” πρός την Ν.Υόρκη. Ας λάβουμε μάλιστα υπόψη, ότι τα αεροπλάνα εκείνη την εποχή κάθε άλλο παρά αφθονούσαν στους ουρανούς.

·         Η εφημερίδα New York Times ανέφερε νέες μαρτυρίες για ένα αεροπλάνο το οποίο είχε συντριβεί μέσα στους δασώδεις λόφους του Μαίην, αν και η αστυνομία αρνήθηκε να ερευνήσει προς εκείνη την κατεύθυνση, διεξάγοντας όλες τις έρευνες προς την πλευρά της θάλασσας!

 

Αναμνηστικó γραμματóσημο απ το επιχείρημα Νανζεσσέρ – Κóλι. Είναι πολύ πιθανó óτι ευρωπαίοι πέταξαν πρώτοι την διαδρομή Ευρώπη – Αμερική , αλλά τα οικονικοπολιτικά συμφέροντα για την αεροπλοϊα ήταν πολύ σημαντικά για να μπορέσει η ιστορία να βρεί τον δρóμο της

Η ιστορία, αφού έπαιξε πολλές φορές το ανορθόδοξο παιχνίδι της με τον ιδιόμορφο αυτόν ήρωα, του έστρεψε για πάντα την πλάτη επιλέγοντας έναν άλλον “συμπαίκτη”. Ο “Ιππότης του Θανάτου” και το “Λευκό Πουλί” είχαν χαθεί για πάντα σαν άϋλα φαντάσματα μέσα στην σιωπή της ομίχλης του Ατλαντικού, χωρίς να αφήσουν πίσω τους κανένα ίχνος - έτσι όπως αρμόζει στους Θρύλους…  


TA AEROPLANA TOU NANZESSER

Profiles    Ιωάννης Μανσόλας ,     software PSP5

 

 

Profile Ni-25 “1895”

Το Nieuport 25 το οποίο χρησιμοποιούσε τους τελευταίους μήνες του πολέμου. Ο πραγματικός αριθμός σειράς του αεροσκάφους ήταν 5324, αλλά ο Νανζεσσέρ τον άλλαξε με τον “τυχερό” του 1895. Οι τρίχρωμες λωρίδες φέρονταν σε όλες τις άνω επιφάνειες (άτρακτος, άνω και κάτω πτέρυγα). Ολόκληρο το αεροσκάφος έφερε το χρώμα του αλουμινίου, με εξαίρεση τα καλύμματα των τροχών τα οποία ήταν κόκκινα.

 

Profile Ni-11 “1895”

Το Nieuport 11 “Bebe” του Νανζεσσέρ, με το οποίο πετούσε από τον Νοέμβριο του 1915, μόλις μετατέθηκε στα μαχητικά. Όλο το αεροσκάφος είναι βαμμένο στο χρώμα του αλουμινίου. Παρά την τόλμη και την γενναιότητα του, ο Νανζεσσέρ φαίνεται να ήταν προληπτικός: αν και θα άλλαζε πολλά αεροσκάφη στην σταδιοδρομία του, σε όλα έδινε τον ίδιο πάντοτε αριθμό σειράς (1895), τον οποίον για άγνωστους λόγους, θεωρούσε τυχερό. Αυτό βέβαια απαγορευόταν, αλλά πιθανώς κατεδείκνυε την ανοχή της διοίκησης σε πιλότους μοναδικών επιδόσεων όπως εκείνος.

Profile Nieuport 17 “1490"

Το Nieuport 17 “1490” το οποίο χρησιμοποιούσε κατά το σύντομο διάστημα που ήταν αποσπασμένος στην Ν124, Μοίρα Lafayette, το καλοκαίρι του 1916. Έφερε την δίχρωμη παραλλαγή των γαλλικών αεροσκαφών της εποχής. Τα χρώματα των άνω επιφανειών ήταν Red Brown και Greenish Grey. Οι κάτω επιφάνειες και το ρύγχος παρέμεναν στο χρώμα του αλουμινίου. Ο κώνος της έλικας αποτελεί προσωπική προσθήκη του Νανζεσσέρ από άλλο αεροσκάφος.

 

Profile Nieuport 17 “1895"

Το Nieuport 17 “1895”, εκτός από το γνωστό προσωπικό έμβλημα του Νανζεσσέρ, φέρει τις τρίχρωμες λωρίδες της γαλλικής σημαίας στις άνω επιφάνειες αμφοτέρων των πτερύγων, καθώς και στην ράχη της ατράκτου.

 

Profile SPAD XIII

Το συγκεκριμένο Spad XIII ήταν το τελευταίο αεροσκάφος το οποίο χρησιμοποίησε στον πόλεμο ο Νανζεσσέρ. Φέρει την τυπική τετράχρωμη παραλλαγή των γαλλικών Spad, αποτελούμενη στις άνω επιφάνειες από Dark Green, Greenish Grey, Linen και Red Brown (στην αριστερή πλάγια όψη του συγκεκριμένου αεροσκάφους, δεν εμφανιζόταν το Dark Green). Το κάτω μέρος της ατράκτου ήταν βαμμένο Light Grey, αλλά οι κάτω επιφάνειες των φτερών παρέμεναν στο φυσικό χρώμα του υφάσματος, Linen. Την ράχη της ατράκτου διακοσμεί μία στενόμακρη λωρίδα σε χρώμα αλουμινίου. Οι τρίχρωμες λωρίδες διακοσμούσαν ακόμη την άνω πτέρυγα, αλλά αυτή τη φορά αρκετά λεπτότερες. Κάτω από το κόκπιτ διακρίνεται η επιγραφή “LE VERDIER”, εις ανάμνηση του στενού του φίλου, υπολοχαγού Βερντιέ. Ήταν η μοναδική επιγραφή η οποία διακόσμησε ποτέ κάποιο από τα αεροπλάνα του Νανζεσσέρ.

 

Ο Νανζεσσέρ κι ο κινηματογράφος

Μετά το 1994 κυκλοφóρησαν τηλεοπτικά φανταστικά σήριαλ με τους “άθλους” του Ιντιάνα Τζóουνς απ την νεαρή του ηλικία. Αν και κανένα επεισóδειο δεν αναφέρεται σε οτιδήποτε υπαρκτó είναι σημαντικó να σημειώσουμε óτι εκει που ο Ιντιάνα παρουσιάζεται πιλóτος του 1ου ΠΠ , ο σκηνοθέτης τοποθέτησε δίπλα του μία ‘αξέχαστη’ μορφή, τον Νανζεσσέρ.

Με μοναδική φαντασία και πιθανώτατα έξοχη απóδοση της πραγματικóτητας , ο Ζαν Πωλ Μπελμοντó στην ταινία του “o Ασσος των Ασσων” , αντιγράφει καθαρά την προσωπικóτητα του Nανζεσσέρ : πιλóτος του 1ου ΠΠ, καυγατζής , γυναικάς , μποξέρ ….óλη η στóφα που πραγματικά τον χαρακτήριζε.

Το αυθεντικό Nieuport 10 του Σαρλ Νανζεσσέρ όπως διατηρείται μέχρι σήμερα σε μουσείο των ΗΠΑ. Το Ni-10 ήταν ο πρώτος τύπος της μακράς σειράς των επιτυχημένων μαχητικών, το οποίο όμως αντικαταστάθηκε γρήγορα από το Ni-11. Ο Σαρλ διατήρησε το συγκεκριμένο αεροσκάφος του ακέραιο και μετά τον πόλεμο το χρησιμοποίησε σε αεροπορικές επιδείξεις και ως εκπαιδευτικό στην ιδιωτική του σχολή. Κατόπιν το μετέφερε στην Αμερική όπου το χρησιμοποίησε για τα γυρίσματα της κινηματογραφικής ταινίας “The Sky Raider”, το 1925. Μετά τον θάνατό του παραχωρήθηκε σε μουσείο όπου διατηρήθηκε στην αρχική του μορφή με το χαρακτηριστικό έμβλημα του περίφημου άσσου.  
Η πρώτη μεγάλη ταινία του κóσμου αφιερωμένη στις αερομαχίες ήταν το θρυλικó Dawn Patrol που γυρίστηκε απ την Warner Bros σε ‘ομιλούσα’ το 1938 με πρωταγωνιστές τον Ερρολ Φλύν και τον Ντέϊβιντ Νίβεν. Λίγοι ξέρουν óτι οι σκηνές των αερομαχιών είχαν γυριστεί ήδη απ το 1925 και óτι σε αυτές πετούσε ο ίδιος ο Νανζεσσέρ !

Dawn Patrol, The - (Warner Bros 1938, 103m) D: Edmund Goulding. Donald Crisp = Phipps, Melville Cooper = Sgt Watkins, Carl Esmond = von Mueller, Barry Fitzgerald = Sgt Bott, Errol Flynn = Courtney, David Niven = Scott, Basil Rathbone = Brand, Norman Willis = von Richter. Screenplay: Seton I Miller, from a story by John Monk Saunders. Excellent remake of 1930 film, AeroFiles' nomination for the best WW1 film ever. Maltin review: "Remake of 1930 classic is fine actioner of WW1 flyers in France; Rathbone as stern officer forced to send up green recruits, Flynn and Niven as pilot buddies, all excellent. Insightful study of wartime camaraderie and grueling pressures of battlefront command."

Με αυτó το Hanriot HD-1 ο Νανζεσσέρ πέταξε στις σκηνές του Dawn Patrol. Το έμβλημα του ‘ιππóτη του θανάτου’ τελικά αποθανατίστηκε μεταπολεμικά και ο ίδιος ο ‘ιππóτης’ πετούσε μέσα σε αυτά , υποδυóμενος τον ….’εαυτóν’ του !

 

1.       ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

2.       Jullian M. “LE CHEVALIER DU CIEL”, Dumont 1953.

3.       Jaques Mortane “NUNGESSER LES GRANDES HEURES DE SA VIE”, Bernardin-Bechet, Paris 1927.

4.       Norman Franks “NIEUPORT ACES OF WWI”, Osprey Aircraft of the Aces, 2000.

5.       Jean-Jaques Petit “LES AS DE L’ AVIATION”, Editions Heimdal, 1992.

6.       Christopher Campbell “ACES AND AIRCRAFT OF WWI”, Treasure Press, 1981.  

 

Return to the Home Page