ΣΑΡΛ ΝΑΝΖΕΣΣΕΡ

Charles Jules Marie Nungesser

Ο ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Ο γάλλος πιλóτος του 1ου ΠΠ που επωνομάστηκε απ το κοινó : ο “Ασσος των Ασσων” ……

….κι ίσως ο πρώτος ποτέ πιλóτος που διέσχισε τον Ατλαντικó , μια βδομάδα πρίν τον Λίντμπεργκ

Άγγελος Δαλασσηνός

Ιωάννης Μανσόλας

Profiles: Ιωάννης Μανσόλας

Γαλλία, 3 Σεπτεμβρίου 1914. Η Μάχη του Μάρνη βρισκόταν στο αποκορύφωμά της. Τα γαλλικά στρατεύματα υποχωρούσαν καταπτοημένα μπροστά στον χείμαρρο των γερμανικών στρατιών οι οποίες κατευθύνονταν ολοταχώς για το Παρίσι. Η γραμμή του μετώπου ήταν τόσο ευμετάβλητη, ώστε πολλές γαλλικές μονάδες βρίσκονταν ξαφνικά αποκομμένες πίσω από τις γραμμές του εχθρού πριν το καταλάβουν. Οι τέσσερις έφιπποι Ουσσάροι της γαλλικής περιπόλου ανήκαν σε αυτή την κατηγορία. Εκτελούσαν αναγνωριστική περιπολία κοντά στις εχθρικές γραμμές, αλλά στην πραγματικότητα βρίσκονταν πίσω από αυτές χωρίς να το γνωρίζουν. Τουλάχιστον δέκα γερμανικά όπλα ήταν στραμμένα επάνω τους, αλλά ούτε και αυτό το γνώριζαν. Ο πρώτος πυροβολισμός έριξε τον επικεφαλής αξιωματικό, με το κεφάλι του αιμόφυρτο. Οι υπόλοιποι εγκατέλειψαν τα άλογα και καλύφθηκαν στο έδαφος, καθηλωμένοι από τα πυρά. Ένας από τους Γάλλους Ουσσάρους, ο στρατιώτης Σαρλ Νανζεσσέρ πλησίασε έρποντας τον τραυματισμένο υπολοχαγό και τον τράβηξε προς τα πίσω για να τον προστατεύσει από τα πυρά. Οι Γερμανοί έστρεψαν τα πυρά τους επάνω του και οι σύντροφοί του είχαν πάψει να ανταποδίδουν τα πυρά. Λίγο αργότερα μία γαλλική λιμουζίνα Mors με τέσσερις Γερμανούς στρατιώτες πλησίασε για να εκτιμήσει την κατάσταση. Το αυτοκίνητο σταμάτησε λίγα μέτρα μακρύτερα από τον Νανζεσσέρ. Κειτόταν ακίνητος, νεκρός ή ετοιμοθάνατος, με την στολή του λεκιασμένη από το αίμα του υπολοχαγού. Οι άλλοι δεν φαίνονταν. Όταν άνοιξε η πόρτα του αυτοκινήτου, το δεξί χέρι του Νανζεσσέρ κινήθηκε αστραπιαία κρατώντας ένα περίστροφο στο χέρι. Τη στιγμή που ο πρώτος Γερμανός πατούσε το πόδι του στο έδαφος μία βολίδα τον έριξε νεκρό. Το περίστροφό εκπυρσοκρότησε άλλες τρεις φορές, θρυμματίζοντας το τζάμι της λιμουζίνας και σκοτώνοντας τον οδηγό. Ο αναπάντεχος αιφνιδιασμός σκόρπισε τη σύγχυση. Οι δύο Γερμανοί στο πίσω κάθισμα άνοιξαν τις πόρτες και πετάχτηκαν έξω, πέφτοντας νεκροί από τις βολές δύο Γάλλων που είχαν ενεδρεύσει. Ο Νανζεσσέρ κατέλαβε το αυτοκίνητο και κάθησε στη θέση του οδηγού, καθώς οι άλλοι έβαζαν τον τραυματισμένο υπολοχαγό στο πίσω κάθισμα. Τα λάστιχα στρίγγλισαν και η μαύρη Mors εξαφανίστηκε. Πίσω από τα κεφάλια τους σφύριξαν μερικές γερμανικές βολίδες, πολύ καθυστερημένες για να αλλάξουν την κατάσταση.

Η επιστροφή στο στρατόπεδο ήταν πανηγυρική. Ο υπολοχαγός μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και νοσηλεύτηκε εκτός κινδύνου, ενώ ο Νανζεσσέρ είχε μεταχείριση αντάξια ενός ήρωα: επιδεικνύοντας αυτοθυσία και ψυχραιμία, είχε σώσει τον διοικητή του και είχε αυτοσχεδιάσει μία επιτυχημένη ενέδρα καταλαμβάνοντας άθικτο το γαλλικό αυτοκίνητο.

Είχαν περάσει μόλις δύο εβδομάδες από την στιγμή που ο Νανζεσσέρ είχε καταταχθεί απρόθυμα στο 2^ο σύνταγμα Ουσσάρων και τώρα γινόταν αποδέκτης σπάνιων τιμών. Δεν θα ήταν η τελευταία φορά που θα επέστρεφε με τέτοιο πανηγυρικό τρόπο στη μονάδα του, ούτε και η τελευταία που θα του απονεμόταν κάποιο παράσημο. Θα ήταν όμως μία από τις ελάχιστες φορές που θα επέστρεφε στη μονάδα του σώος…

ΝΕΑΝΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΗ

Ο Σαρλ Ζυλ Μαρί Νανζεσσέρ (Charles Jules Marie Nungesser) είχε γεννηθεί στις 15 Μαρτίου 1892 στο Παρίσι, στην ακμή της περίφημης “Μπέλ Εποκ”, του Καν-Καν, της έντονης νυκτερινής ζωής και των πρώτων αυτοκινήτων, γεγονότα τα οποία φαίνεται να σημάδεψαν τον χειμαρρώδη χαρακτήρα του. Ακολούθησε την τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση, με μέτριες επιδόσεις στα μαθήματα, αριστεύοντας όμως στα ανταγωνιστικά αθλήματα, όπως η κολύμβηση, η ποδηλασία και ιδιαίτερα η πυγμαχία, όπου διακρίθηκε για τα θεαματικά του νοκ-άουτ. Από την παιδική του ηλικία ακόμα είχε αποκαλύψει το τυχοδιωκτικό στοιχείο του χαρακτήρα του. Στην εφηβεία τον συνάρπαζαν οι μοτοσυκλέτες, τα αυτοκίνητα και τα αεροπλάνα. Σε ηλικία 16 ετών εγκατέλειψε την Γαλλία και με ελάχιστα χρήματα στη τσέπη ταξίδεψε στο Ρίο ντε Τζανέϊρο με σκοπό να συναντήσει έναν θείο του για να εργαστεί στην φυτεία του. Μετά την άφιξή του εκεί όμως, ο Σαρλ διαπίστωσε ότι ο θείος του είχε μετακομίσει σε άγνωστη διεύθυνση και έτσι αποφάσισε να τα βγάλει πέρα μόνος του. Βρήκε εργασία σε ένα συνεργείο αυτοκινήτων ως μηχανικός, όπου του δόθηκε η ευκαιρία να οδηγήσει αυτοκίνητο και να γνωρίσει την συγκίνηση των αγώνων ταχύτητας. Τον επόμενο κιόλας χρόνο, σε ηλικία 17 ετών, άρχισε να λαμβάνει μέρος στους επαγγελματικούς αγώνες με την αντίστοιχη αμοιβή. Απέχοντας εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα του και παρά τις βιοποριστικές δυσκολίες που αντιμετώπιζε, το αίσθημα πατριωτισμού του παρέμενε αναλοίωτο. Μία φορά, παρακολουθούσε έναν αγώνα πυγμαχίας, μέσων βαρών, μεταξύ ενός Γάλλου και ενός Αργεντινού, όπου ο Γάλλος έπεσε αναίσθητος από τον πρώτο κιόλας γύρο. Ο Αργεντινός νικητής σήκωσε θριαμβευτικά τα χέρια φωνάζοντας, «Οι Γάλλοι είναι “κότες”!». Η εθνική υπερηφάνεια του Νανζεσσέρ ήταν αδύνατον να αντέξει κάτι τέτοιο. Όρμησε στο ρινγκ, έβγαλε το πουκάμισό του, φόρεσε τα γάντια του αναίσθητου ακόμα συμπατριώτη του και σε δύο γύρους έριξε τον αντίπαλό του νοκ-άουτ! Ίσως να είχε συνεχίσει κάπως έτσι την τυχοδιωκτική σταδιοδρομία του, αν δεν συναντούσε συμπτωματικά έναν άλλον συμπατριώτη του ο οποίος ζήτησε την βοήθειά του στην επισκευή ενός αεροπλάνου Bleriot με το οποίο πετούσε συχνά μέχρι την Αργεντινή. Ο Σάρλ, χωρίς να έχει αγγίξει ποτέ τα χειριστήρια ενός αεροπλάνου μέχρι τότε, τον έπεισε να του επιτρέψει να το πετάξει μόνος του. Μετά από πτήση λίγων λεπτών κατάφερε να εκτελέσει μία τέλεια προσγείωση και μετά την πάροδο δύο εβδομάδων κατείχε όλα τα μυστικά του νέου “αθλήματος”. Έκτοτε αποφάσισε ότι η μηχανή που του ταίριαζε περισσότερο ήταν το αεροπλάνο. Όταν πληροφορήθηκε ότι ένα νέο, επικερδές επάγγελμα ήταν εκείνο του πιλότου αεροταχυδρομείου, αποφάσισε να αποκτήσει γρήγορα το πτυχίο του με τα χρήματα που είχε εξοικονομίσει.

Σε ηλικία 22 ετών επέστρεψε στη Γαλλία για να υλοποιήσει το όνειρό του, αλλά τότε ήταν το καλοκαίρι του 1914 και ο Μεγάλος Πόλεμος βρισκόταν στα πρώτα του βήματα. Έτσι, παρά την θέλησή του, βρέθηκε απογοητευμένος, να υπηρετεί στο 2^ο σύνταγμα Ουσσάρων του ιππικού. Δεν ένοιωθε τόσο “ταχύς” όσο θα ήθελε και το όπλο στο οποίο υπηρετούσε είχε χάσει πολλά από την παλιά ναπολεόντεια αίγλη του -ούτε εντυπωσιακές επελάσεις, ούτε μάχες σώμα με σώμα κραδαίνοντας το σπαθί στο χέρι. Μόνo άχαρες περιπολίες… ΄Ωσπου μία από εκείνες, στις 3 Σεπτεμβρίου 1914, του άλλαξε τη ζωή.

Ο ΟΥΣΣΑΡΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Μετά τη θριαμβευτική επιστροφή στη μονάδα του οι συνάδελφοί του τον αποκαλούσαν “Ο Ουσσάρος με την Mors”! Όμως στα γαλλικά οι λέξεις Mors και Mort (Θάνατος), έχουν την ίδια προφορά (Μορ), οπότε η επωνυμία πήρε γρήγορα τη μορφή “Ο Ουσσάρος του Θανάτου”. Στον Σαρλ άρεσε πολύ αυτός ο τίτλος, οπότε και εκείνος με τη σειρά του άλλαξε το “Ουσσάρος” με το εντυπωσιακότερο “Ιππότης”. Ένας “Ιππότης” όμως, χρειαζόταν και ένα “οικόσημο”. Αυτό ήταν μία μαύρη καρδιά που στο εσωτερικό της δέσποζαν τα εμβλήματα του θανάτου: μία νεκροκεφαλή με δύο διασταυρούμενα κόκκαλα και ένα φέρετρο πλαισιωμένο από δύο κεριά. Ήταν το προσωπικό του έμβλημα το οποίο, μαζί με τον νέο του τίτλο, θα τον συνόδευαν μέχρι το τέλος της ζωής του.

Για το ανδραγάθημά του έλαβε το Στρατιωτικό Μετάλλιο από τα χέρια του στρατηγού Λανγκλ ντε Καρύ, διοικητή της 4^ης Στρατιάς, ο οποίος του έδωσε το δικαίωμα να χρησιμοποιεί την λιμουζίνα ως ιδιωτικό του αυτοκίνητο! Τότε ο Σαρλ δεν δίστασε να ζητήσει προσωπικά από τον στρατηγό την μετάταξή του στην Αεροπορία, βασιζόμενος στο γεγονός της πρότερης εμπειρίας του στην Νότιο Αμερική. Το αίτημά του έγινε δεκτό και στις 22 Ιανουαρίου 1915 αποτελούσε πλέον ένα από τα πρώτα μέλη της νεοσύστατης Γαλλικής Στρατιωτικής Αεροπορίας.

Τελείωσε την εκπαίδευσή του στις 2 Μαρτίου 1915 και μετατέθηκε στην Μοίρα VB106, εξοπλισμένη με βομβαρδιστικά Voisin. Λαμβάνοντας μέρος σε μία σειρά βομβαρδισμών, έγινε γρήγορα διάσημος ανάμεσα στους συναδέλφους του για την τόλμη και την επιθετικότητά του. Στις 16 Μαϊου βομβάρδισε τον σιδηροδρομικό σταθμό του Σομαίν και ήταν ο μόνος ο οποίος έπληξε τον στόχο. Στις 20 Μαϊου βομβάρδισε έναν γερμανικό ανεφοδιαστικό κόμβο και στις 30 Ιουλίου προκάλεσε ζημιές σε ένα αεροδρόμιο στο Στρασβούργο. Η μεγαλύτερη όμως επιτυχία του ήλθε το απόγευμα της επόμενης ακριβώς ημέρας, όταν ο διοικητής της Μοίρας ειδοποιήθηκε τηλεφωνικά ότι τέσσερα γερμανικά αεροσκάφη προσέγγιζαν την βάση. Αμέσως διέταξε τον υπασπιστή να βρει τον Ναζεσσέρ για να του αναθέσει την περιπολία. Ο υπασπιστής χρειάστηκε μόνο ένα λεπτό για να διαπιστώσει ότι ο συγκεκριμμένος πιλότος απουσίαζε από την μονάδα επειδή είχε απογειωθεί για περιπολία χωρίς άδεια!

Την ίδια στιγμή ο Νανζεσσέρ αντίκριζε δύο διθέσια Aviatik τα οποία προσπαθούσαν να καταστρέψουν ένα γαλλικό αερόστατο παρατήρησης. Ο Νανζεσσέρ δεν έδειξε καμία επιθετική διάθεση εναντίον τους και οι Γερμανοί δεν απόρησαν για αυτό. Το Voisin έδειχνε προβληματικό: ταλαντευόταν δεξιά-αριστερά, βυθιζόταν και ανασηκωνόταν απότομα, ο κινητήρας του αγκομαχούσε, ενώ ο πιλότος πάλευε με τα χειριστήρια για να το συγκρατήσει. Το ένα Aviatik πλησίασε αποσκοπώντας σε μία εύκολη νίκη. Ξαφνικά το Voisin “ζωντάνεψε” την τελευταία στιγμή και το πολυβόλο του Νανζεσσέρ γάζωσε την άτρακτο και την δεξαμενή καυσίμων του Aviatik. Ήταν η πρώτη του κατάρριψη! Επιστρέφοντας στη βάση αντιμετώπισε την οργή του διοικητή του η οποία του απέφερε οκτώ ημέρες κράτηση, τον Πολεμικό Σταυρό και μία μετάθεση στα μαχητικά!

Τον Νοέμβριο του 1915 βρισκόταν στην νέα του μονάδα, την Ν65, εξοπλισμένη με τα πρώτα πραγματικά μαχητικά του πολέμου, τα Nieuport 11 “Bebe” -μικρά και χαριτωμένα στην όψη, αλλά γρήγορα, ευέλικτα και φονικά. Με ένα αεροπλάνο σαν αυτό ο Σάρλ θα είχε την ευκαιρία να αναδείξει τον πραγματικό του εαυτό. Το Nieuport με το έμβλημα του μαύρου φέρετρου στην άτρακτο έγινε κοινό θέαμα για τους κατοίκους της κοντινής πόλης του Νανσύ, την οποία επισκεπτόταν συχνά για να κάνει επίδειξη ακροβατικών. Σε μία από τις βραδυνές εξόδους του στην πόλη, μία όμορφη Γαλλιδούλα έδειξε να συγκινείται από το ανδροπρεπές παράστημά του.

Την επόμενη μέρα ο Σάρλ δεν έχασε την ευκαιρία να πετάξει πάνω από το σπίτι της επιδεικνύοντας όλο το ρεπερτόριο των ακροβατικών του ελιγμών, 100 m πάνω από τις στέγες των σπιτιών, προκαλώντας την οργή και τον τρόμο των κατοίκων. Ο πατέρας της κοπέλλας επισκέφθηκε τον διοικητή της βάσης, διαμαρτυρόμενος για τη συμπεριφορά του ταραχοποιού πιλότου. Ο διοικητής κάλεσε αμέσως τον Σαρλ να παρουσιαστεί μπροστά του.

«Αν θέλεις να εντυπωσιάσεις κάποιον, να εντυπωσιάσεις τους Γερμανούς!», φώναξε αγανακτισμένος.

«Ευχαρίστως, κύριε διοικητά!», απάντησε ο Νανζεσσέρ και βγήκε από το γραφείο χαιρετώντας. Αν και ποτέ δεν υπήρξε παράδειγμα πειθαρχημένου στρατιώτη, εκείνη την ημέρα εκτέλεσε κατά γράμμα την εντολή του διοικητή του. Δέθηκε στο κόκπιτ του και λίγο αργότερα επιδιδόταν σε ένα όργιο ακροβατικών πάνω από το πλησιέστερο γερμανικό αεροδρόμιο. Έκλεισε την παράστασή του πολυβολώντας τα σταθμευμένα αεροσκάφη και επιστρέφοντας παρουσιάστηκε πάλι αναφέροντας, «Η διαταγή σας εξετελέσθη!». O διοικητής αντελήφθη το χιούμορ, αλλά κηλίδωσε το μητρώο του με άλλες οκτώ ημέρες κράτησης οι οποίες βέβαια δεν θα άλλαζαν σε τίποτα την συμπεριφορά του.

Ο Νανζεσσέρ συνέχιζε να πετάει ακατάπαυστα, συμπληρώνοντας μέχρι και τέσσερις ώρες πτήσης καθημερινά. Στις 5 Δεκεμβρίου 1915 καταδίωξε ένα διθέσιο LVG και με διαρκείς, σύντομες ριπές απέκοψε την οδό διαφυγής του Γερμανού πιλότου προς τις γραμμές του. Ο Νανζεσσέρ πλησίασε το αναγνωριστικό από την “Ώρα 5” και είδε τον οπίσθιο πολυβολητή, όρθιο μέσα στο κόκπιτ του, να τον σημαδεύει με το πολυβόλο. Ο Σαρλ εξαπέλυσε μία μακρόσυρτη ριπή από απόσταση 10 m, γαζώνοντας την άτρακτο και τα κόκπιτ. Κομμάτια ξύλου και υφάσματος πετάχτηκαν προς το μέρος του και ο Γερμανός πολυβολητής είδε την βάση του πολυβόλου του να διαλύεται μέσα στα χέρια του. Το αεροσκάφος βύθισε το ρύγχος του και ο πολυβολητής έχασε ξαφνικά την ισορροπία του. Το σώμα του τινάχτηκε πίσω και έπεσε στο κενό, ακολουθούμενο από τα φλεγόμενα συντρίμμια του LVG. Στο μπροστινό κόκπιτ το άψυχο σώμα του πιλότου είχε γείρει μπροστά σαν να ανυπομονούσε να συναντήσει το έδαφος. Αν και στην σταδιοδρομία του θα σκότωνε συνολικά πάνω από 100 ανθρώπους, το θέαμα του Γερμανού πολυβολητή που έπεφτε στο κενό θα στοίχειωνε για πάντα τα όνειρά του Νανζεσσέρ. Παρόλα αυτά η νέα του νίκη του απέφερε το παράσημο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής.

Στίς 29 Ιανουαρίου 1916 του ζητήθηκε να δοκιμάσει για πρώτη φορά ένα Ponnier, έναν νέο τύπο μαχητικού το οποίο δεν θα έφτανε ποτέ στην γραμμή παραγωγής. Ο Σάρλ κατάλαβε γρήγορα ότι επρόκειτο για μία αποτυχία. Το αεροσκάφος ήταν ασταθές και λίγο μετά την απογείωση, κατά τη διάρκεια μίας στροφής, έχασε την στήριξή του πέφτοντας σε μία περιδίνηση η οποία διακόπηκε απότομα όταν το ρύγχος του καρφώθηκε κάθετα στο έδαφος. Η δύναμη της πρόσκρουσης τίναξε το κεφάλι του Νανζεσσέρ μπροστά. Η κάτω σιαγόνα έσπασε πάνω στο πολυβόλο. Το στικ εισχώρησε μέχρι τον ουρανίσκο του σπάζοντας τα δόντια του. Ο όγκος του κινητήρα μετατοπίστηκε ολόκληρος προς τα πίσω και ενσωματώθηκε με τον πίνακα οργάνων ο οποίος με τη σειρά του συμπιέστηκε σε μία ανομοιόμορφη μάζα που τσάκισε τα πόδια του. Το πρόσωπό του κατάντησε μία άμορφη μάζα και το σώμα του αποτελείτο αποκλειστικά από κατάγματα.

Δύο μηχανικοί και ένας χωρικός ανέσυραν από τα συντρίμμια ένα υπόλειμμα ανθρώπου σε αξιοθρήνητη κατάσταση. Οι γιατροί αμφέβαλλαν πολύ αν ο Νανζεσσέρ θα ζούσε αρκετά για να αντικρίσει το ξημέρωμα της επόμενης ημέρας. Αυτά όμως δεν ίσχυαν για τον “Ιππότη του θανάτου”. Τον επόμενο κιόλας μήνα περπατούσε με δεκανίκια μέσα στο δωμάτιο του νοσοκομείου και δύο εβδομάδες αργότερα έβγαινε από την πύλη του! Οι πόνοι βέβαια θα τον ταλαιπωρούσαν για το υπόλοιπο της ζωής του και κάποια από τα τραύματα δεν θα επουλώνονταν ποτέ. Έκτοτε χρησιμοποιούσε συνεχώς δεκανίκια ή μπαστούνι για να περπατήσει και μετά από έναν μαραθώνιο οδοντιατρικών επεμβάσεων τα κατεστραμμένα δόντια του αντικαταστάθηκαν όλα με χρυσά τα οποία δεν επηρέασαν καθόλου τις νυκτερινές επιδόσεις του στα καμπαρέ των Παρισίων.

Εκείνη την εποχή γνώρισε τον εξ ίσου ιδιόρυθμο Ζαν Ναβάρ, τον άσσο με το κόκκινο Nieuport ο οποίος θα έμενε στην ιστορία με την επωνυμία «Ο Φρουρός του Βερντέν». Ο Νανζεσσέρ και ο Ναβάρ αποτέλεσαν το αχώριστο, επεισοδιακό δίδυμο το οποίο θα δημιουργούσε την τυπική εικόνα των πιλότων των μαχητικών: ατίθασοι, γοητευτικοί, αλαζόνες και ακόλαστοι “γυναικάδες”. Αντιπαθούσαν την στρατιωτική πειθαρχία και λάτρευαν τα ξενύχτια. Περνούσαν τις νύχτες τους με ποτό, γυναίκες και περισσότερο ποτό. Μερικές φορές, για κάποια αλλαγή από την μονοτονία, απλά αντέστρεφαν την σειρά των απολαύσεων. Ένα από εκείνα τα βράδια, καθώς οδηγούσε την λιμουζίνα του συνοδεύοντας μία κοπέλα μέχρι τον “Οίκο” της Κυρίας Κολλέτ, άκουσε από πάνω του τον γνώριμο ήχο ενός Nieuport. Αυτό δεν ήταν και πολύ ασυνήθιστο σε περίοδο πολέμου, αλλά όταν σήκωσε το κεφάλι του διέκρινε στην άτρακτο την μαύρη καρδιά με το φέρετρο!

«Διάβολε, αυτό είναι το δικό μου!», φώναξε εξοργισμένος.

Επιστρέφοντας στη βάση του έμαθε ότι στο κόκπιτ του αεροσκάφους του καθόταν ο Ναβάρ, ο οποίος όμως εκείνη την ημέρα, θεωρητικά, ήταν τιμωρημένος με κράτηση. Όταν τον κάλεσε στο τηλέφωνο, ο Ναβάρ προσπάθησε να  δικαιολογηθεί: «Σαρλ, έπρεπε να πάω στο Παρίσι. Το δικό μου αεροπλάνο βρισκόταν για επισκευή και με αυτή την “κλεισούρα” κόντευα να ξεχάσω τι πάει να πει γυναίκα!».

Στις 4 Απριλίου, προήχθη σε ανθυπολοχαγό όταν η πέμπτη νίκη του τον κατέταξε στον, μικρό μέχρι τότε, κατάλογο των Γάλλων άσσων. Πετώντας αδιάκοπα, στις 26 του μηνός επιτέθηκε μόνος του εναντίον έξι διθέσιων LVG τα οποία πετούσαν σε δύο σχηματισμούς. Βυθίστηκε από μεγάλο ύψος εναντίον του προπορευόμενου σχηματισμού καταρρίπτοντας ένα γερμανικό με την πρώτη ριπή. Αμέσως μετά πλήρωσε το τίμημα της τόλμης του: βρέθηκε κλεισμένος σε έναν κολασμένο κύκλο εχθρικών αεροπλάνων όπου κάθε Γερμανός πολυβολητής είχε να επιλέξει ανάμεσα σε έναν και μόνο στόχο: τον Νανζεσσέρ. Οι ριπές σφύριζαν γύρω από το κεφάλι του και κροτάλιζαν σχίζοντας το ύφασμα των φτερών και της ατράκτου. Πριν νιώσει το αριστερό του πόδι να κολυμπάει στο αίμα, ένιωσε το κεφάλι του να τινάζεται από μία βολίδα η οποία έσκισε την κάσκα και έγδαρε το κρανίο του. Το αίμα άρχισε να τρέχει μουσκεύοντας το κασκώλ του. Το ρεύμα του αέρα που περνούσε μέσα από την κάσκα τρυπούσε το μυαλό του. Ένιωθε ότι το κεφάλι του είχε πάρει φωτιά. Μία σειρά ξερών μεταλλικών κρότων τον άφησαν να καταλάβει ότι ο κινητήρας του είχε κτυπηθεί. Τρεις κύλινδροι εγκατέλειψαν οριστικά τη μάχη και ο κινητήρας άρχισε να “βήχει”. Ρίχνοντας όλα τα χειριστήρια σε μία πλευρά, έσπρωξε τη μανέτα μπροστά και χάθηκε σε μία απότομη βύθιση. Έσβησε τον κινητήρα για να αποφύγει το ενδεχόμενο πυρκαγιάς και πετώντας σε χαμηλό ύψος πάνω από τις γερμανικές γραμμές, κατάφερε να προσγειωθεί στη ουδέτερη ζώνη. Οι μηχανικοί μέτρησαν στο Nieuport του 35 τρύπες, επτά από αυτές στον κινητήρα, εξαιρουμένων των δύο που τον τραυμάτισαν. Τραύματα σαν εκείνα όμως ήταν αδύνατον να τον καθηλώσουν για πολύ στο νοσοκομείο.

Απορρίπτοντας την πρόταση του διοικητή του να αποσυρθεί από την ενεργό δράση, επέστρεψε πάλι στην μονάδα του και στις 22 Ιουνίου σημείωσε την 10η νίκη του. Ήταν μία αιματηρή μονομαχία ανάμεσα στο Nieuport του Σαρλ και ένα μοναχικό Fokker DII πάνω από το Βερντέν. Επί μία σχεδόν ώρα οι δύο πιλότοι όργωναν τον ουρανό ελισσόμενοι, χωρίς κανένας να αποκτά το πλεονέκτημα. Μία εκρηκτική βολίδα από τα Spandau του Γερμανού κτύπησε το στόμα του Νανζεσσέρ, σχίζοντας ολόκληρο σχεδόν το κάτω χείλος. Ο Σαρλ έχωσε το κασκώλ μέσα στο στόμα του για να σταματήσει την αιμορραγία και συνέχισε να ελίσσεται μανιασμένα. Για μία στιγμή βρέθηκε σε γωνία κατάλληλη για μία βολή απόκλισης από το δεξιό “τέταρτο” και πάτησε τη σκανδάλη πριν χαθεί η ευκαιρία. Μία κίτρινη λάμψη άστραψε στο ρύγχος του Fokker και το γερμανικό μαχητικό άρχισε να βυθίζεται προς το έδαφος αφήνοντας πίσω του ένα ίχνος μαύρου καπνού.

Όταν η φήμη του Νανζεσσέρ άρχισε να παίρνει διαστάσεις θρύλου, ο διοικητής του τον έπεισε να δεχθεί μία αναρρωτική άδεια και μία μετάθεση στη νεοσυσταθείσα Μοίρα Ν124 “Lafayette” η οποία αποτελείτο από Αμερικανούς εθελοντές. Ο Νανζεσσέρ θα αναλάμβανε χρέη εκπαιδευτού και σύνδεσμου της μονάδας με το γαλλικό επιτελείο. Κατά την δίμηνη παρουσία του εκεί, το καλοκαίρι του 1916, κατάφερε να εκπλήξει τους Αμερικανούς συναδέλφους του με την γοητεία των τρόπων του και την μακριά σειρά των ολόχρυσων δοντιών του. Τα πρωινά πετούσε με τους Αμερικανούς και τις νύχτες τους ξεναγούσε στα γνωστά του καμπαρέ στο Παρίσι. Ταυτόχρονα δεν έχανε και την ευκαιρία να κάνει επίδειξη στον Γάλλο συνάδελφό του Ρενέ Φόνκ, επιδιδόμενος σε έναν άτυπο συναγωνισμό μαζί του για να ξεπεράσει το σκορ του. Ο Φονκ ήταν ο μεγαλύτερος σε καταρρίψεις άσσος της Γαλλίας, αλλά και ένας χαρακτήρας διαμετρικά αντίθετος από τον Νανζεσέρ: συγκρατημένος, τυπικός, χωρίς εξάρσεις.

Στο τέλος του έτους ανακλήθηκε πάλι στην παλιά του μονάδα η οποία εξακολουθούσε να πολεμά πάνω από το αιματοβαμμένο Βερντέν και είχε ανάγκη από μαχητές σαν τον Νανζεσσέρ. Όταν εμφανίστηκαν τα νέα γερμανικά Albatros η Γαλλία άρχισε να χάνει συστηματικά τη μάχη στον αέρα. Κατά τη διάρκεια εκείνων των μαχών η Ν65 απώλεσε συνολικά τα ¾ των πιλότων της. Ο Νανζεσσέρ επέστρεψε τον Δεκέμβριο του 1916 και στις 4 του μηνός κατέρριψε το Halberstadt DII του υπολοχαγού Χανς Σίλλινγκ, ενός Γερμανού άσσου με οκτώ νίκες, κάτοχο του Σιδηρού Σταυρού. Ήταν η 19^η νίκη του και μία ώρα αργότερα έκλεισε την ημέρα του καταρρίπτοντας ένα LVG.     

Η μάχη του Βερντέν τελείωσε μόνο και μόνο επειδή οι αντιμαχόμενες δυνάμεις δεν είχαν πλέον να ρίξουν στη μάχη άλλες ανθρώπινες ζωές. Η μόνη φωτεινή εξαίρεση μέσα στην θλιβερή εικόνα του ανασκαμμένου τοπίου και των σωρών των πτωμάτων ήταν οι νίκες του Νανζεσσέρ στις οποίες είχαν ήδη προστεθεί και μερικές μόνιμες εξαρθρώσεις του καρπού, του αστραγάλου και του ώμου. Μετά από κάθε μάχη, το αεροπλάνο, όπως και το σώμα του Νανζεσσέρ, έχρηζαν επισκευής. Οι συνάδελφοί του έλεγαν ότι «…ο Νανζεσσέρ και το αεροπλάνο του είναι γεμάτα “μπαλώματα”!», για αυτό και του απένειμαν τον νέο τίτλο του “Ακατάστρεπτου”. Πριν από κάθε απογείωση ο πιστός του μηχανικός, ο στρατιώτης Πωσόν, τον υποβάσταζε μέχρι το αεροπλάνο του και τον έδενε στο κάθισμα. Μετά από κάθε προσγείωση τον μετέφερε μέχρι το νοσοκομείο κ&#