ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ “BODENPLATTE”  Σελίδα : 2 / 6

 

 

JAGDGESCHWADER 3 “UDET”

Κόλαση 23 λεπτών στο Αϊντχόβεν

 

Οι τρεις σμηναρχίες της JG 3, υπό την ηγεσία του αντισμήναρχο Χάϊντς Mπερ (Heinz Baer), ενός από τους μεγαλύτερους άσσους της Luftwaffe, με 202 νίκες, είχαν όλες έναν και μόνο στόχο: το μεγάλο αεροδρόμιο του Αϊντχόβεν στην Ολλανδία, όπου έδρευε η δύναμη 11 Καναδικών Μοιρών: οκτώ Μοίρες Typhoon και τρεις Spitfire. Το απόγευμα της 31ης Δεκεμβρίου είχε ήδη διεξαχθεί μία προκαταρκτική ενημέρωση των πληρωμάτων εκ μέρους των διοικητών των Σμηναρχιών και στις 07.00 της επόμενης ημέρας, οι διοικητές Μοιρών ενημέρωσαν διεξοδικότερα τους άνδρες τους και μοίρασαν τους χάρτες.

«Αυτό είναι το αεροδρόμιο δυτικά του Αϊντχόβεν. Είναι γεμάτο από Spitfire, οπότε προσέξτε για τυχόν εχθρικά μαχητικά τα οποία μπορεί να βρίσκονται ήδη στον αέρα, πάνω από την περιοχή του στόχου».

 Στις 08.30 ο Μπερ, πετώντας με ένα Fw-190 D-9, απογειώθηκε ηγούμενος των 20 Bf-109 G-14 της 1ης Σμηναρχίας (I/JG 3). Λίγο αργότερα η πλήρης δύναμη των 60 αεροσκαφών της JG 3, συγκεντρωμένη πλέον σε έναν πειθαρχημένο σχηματισμό, πετούσε προς τον στόχο της, 50 m πάνω από το έδαφος. Τα 19 θωρακισμένα Fw-190 A-8 της περίφημης IV(Sturm)/JG 3 βρίσκονταν στην αιχμή της επίθεσης, με τους Ζήγκφριντ Μύλλερ, Όσκαρ Μπες, Γκέρχαρντ Λάϊπχολτς και Έριχ Πους να ηγούνται του σχηματισμού, στενά ακολουθούμενοι από το “Dora 9” του Μπερ και δύο ακόμα Fw-190 A-8. Πίσω τους ακολουθούσαν τα υπόλοιπα Bf 109 της JG 3, χωρισμένα σε σμήνη των οκτώ αεροσκαφών, με απόσταση 100-200 μεταξύ τους.

09.00. Στον διάδρομο του Αϊντχόβεν στέκεται το TyphoonQC-D” του 24χρονου υποσμηναγού Χάρρυ Γκίμπονς (Harry Gibbons), με τον κινητήρα του αναμμένο, περιμένοντας την άδεια να απογειωθεί για μία τυπική πτήση ελέγχου. Πίσω του περιμένουν άλλα 16 Typhoon των 438 και 440 Μοιρών, έτοιμα να ακολουθήσουν αμέσως μετά, για μία αποστολή στις Αρδέννες. Πρώτο στη σειρά βρίσκεται το “F3-Q” του διοικητή της 438 Μοίρας, υποσμηναγού Πητ Ουίλσον (Pete Wilson) και πίσω του το “F3-R” του ανθυποσμηναγού Ρος Κέλλερ.

Την ίδια στιγμή τα αεροσκάφη της JG 3, προσπερνούσαν το Αϊντχόβεν διαγράφοντας ένα ευρύ ημικύκλιο για να επιτεθούν από τα ΝΔ. Απείχαν μόλις πέντε λεπτά από τον στόχο τους.

09.05. Τα μάτια των Γερμανών πιλότων αντικρίζουν για πρώτη φορά το Αϊντχόβεν και οι καρδιές τους αναπηδούν στα στήθη τους. Η έξαψη της μάχης, η αίσθηση της υπεροχής που προκαλεί ο απόλυτος αιφνιδιασμός του αντιπάλου, πλημμυρίζουν το αίμα τους με αδρεναλίνη. Μπροστά στα μάτια τους απλώνεται η εικόνα του χιονισμένου αεροδρομίου, με όλα τα αεροσκάφη του σταθμευμένα και στοιχισμένα σε τακτές αποστάσεις. Η εικόνα του εκχιονισμένου τροχόδρομου, πάνω στον οποίο βρίσκονται 16 Typhoon με τους κινητήρες αναμμένους, ξεχώρισε αμέσως. Το πρώτο από αυτά είχε ήδη αρχίσει να τροχοδρομεί. Το έμπειρο βλέμμα του Μπερ αντιλαμβάνεται την κίνηση και με μία ήπια αριστερή στροφή κατευθύνει ολόκληρο τον σχηματισμό επάνω τους. Η πορεία τούς βρίσκει απόλυτα ευθυγραμμισμένους με τον διάδρομο απογείωσης, σε μία τέλεια επίθεση «12ης Ώρας». Το Αϊντχόβεν βρισκόταν στο έλεός τους!

09.06. Το Typhoon του Γκίμπονς τροχοδρομούσε και είχε ήδη διασχίσει τον μισό διάδρομο. Τα σκέλη του έχουν πάψει πλέον να αγγίζουν το έδαφος και ανασύρονται αργά μέσα στις φωλιές τους, όταν αντικρίζει μπροστά του τα πρώτα γερμανικά μαχητικά. Στα φτερά και τα ρύγχη τους διακρίνει τις μικρές λάμψεις των πυροβόλων. Ανασύρει γρήγορα τα φλαπ και με μία ανοδική στροφή προλαβαίνει να απομακρυνθεί από την γραμμή του γερμανικού πυρός. Ανεβαίνει στα 30 m και με μία κλειστή δεξιά στροφή βρίσκεται πίσω και ψηλότερα από ένα το Fw-190 A του σμηνία Γκέρχαρντ Λάϊπχολτς (Gerhard Leipholz). Αναμεμιγμένος μέσα στον γερμανικό σχηματισμό, και αγνοώντας τα υπόλοιπα αεροσκάφη που βρίσκονται πίσω του, ο Γκίμπονς ανοίγει πυρ και βλέπει τα πυρά του να πριονίζουν την ουρά του γερμανικού. Από ύψος 15 m, το Focke Wulf προσέκρουσε στο έδαφος με πλήρη ισχύ και εξερράγη. Ο Γκίμπονς γύρισε αμέσως το κεφάλι του να ελέγξει τα νώτα του και είδε τρία Messerschmitt στην ουρά του. Αυτή ήταν και η τελευταία εικόνα της ζωής του. Από μικρή απόσταση, τα πυρά του 27χρονου ανθυποσμηναγού Όσκαρ Τσίμμερμαν (Oskar Zimmermann) γάζωσαν το Typhoon, για την 30η νίκη του. Ο Γκίμπονς, νεκρός μέσα στο κόκπιτ του, συνετρίβη δίπλα στα φλεγόμενα συντρίμμια του Γκέρχαρντ Λάϊπχολτς. 

Ο Μπερ έφερε στο σκοπευτικό του τα δύο Τyphoon που ακολουθούσαν τον Γκίμπονς, έχοντας μόλις σηκώσει τους τροχούς τους από το έδαφος. Πάτησε τις σκανδάλες των όπλων του, βλέποντας τα πυρά του να αστράφτουν πάνω στις ατράκτους και τις πτέρυγές τους. Ένα βλήμα των 20 mm διέτρησε την θωράκιση του πρώτου Τyphoon, καταλήγοντας στην κοιλιά του Πητ Ουίλσον. Έσβησε αμέσως τον κινητήρα και πίεσε το στικ προς τα κάτω, σε μία απελπισμένη προσπάθεια να προσγειωθεί πάλι. Τα σκέλη τσακίστηκαν στον διάδρομο, αφήνοντας την άτρακτο να συρθεί αρκετά μέτρα τυλιγμένη στις φλόγες, τινάζοντας σπίθες στο πέρασμά της. Δύο σμηνίτες έτρεξαν να ανοίξουν την καλύπτρα. Τον ανέσυραν από το κόκπιτ με την στολή του βουτηγμένη στο αίμα. Το Τyphoon του Κέλλερ, φλεγόμενο από τον κινητήρα μέχρι το πιλοτήριο, συνέχισε την ευθεία πορεία του πάνω από το έδαφος και τσακίστηκε σε μία συστάδα δένδρων στο τέλος του διαδρόμου. Ήταν η 204η και 205η νίκη του Μπερ. Ο Ουίλσον υπέκυψε λίγα λεπτά αργότερα στο μοιραίο τραύμα του. Το πτώμα του Κέλλερ βρέθηκε απανθρακωμένο στο κόκπιτ του αεροσκάφους του.

Ο διοικητής της IV/JG 3, ανθυποσμηναγός Ζήγκφριντ Μύλλερ (Siegfried Mueller), κατέρριψε το τελευταίο από τα Τyphoon που είχε προλάβει να σηκωθεί. Βρισκόταν στα δεξιά του, πετώντας σχεδόν παράλληλα με εκείνον. Έριξε όλα τα χειριστήρια δεξιά και βρέθηκε σε καλή θέση για μία βολή απόκλισης. Η σύντομη ριπή του έκοψε την αριστερή πτέρυγα του Τyphoon. Το ακρωτηριασμένο μαχητικό στριφογύρισε δύο φορές και καρφώθηκε στο έδαφος σε μία σφαίρα φωτιάς – η 14η νίκη του.

Με τον άμεσο κίνδυνο εξουδετερωμένο, οι επιδρομείς έστρεψαν την προσοχή τους στα σταθμευμένα αεροσκάφη. Βλήματα, προερχόμενα από κάθε κατεύθυνση, αποστρακίζονταν στην άσφαλτο, ανατίναζαν αεροπλάνα και κατέστρεφαν εγκαταστάσεις. Από τα οκτώ μαχητικά που βρίσκονταν στον διάδρομο απογείωσης, τρία καίγονταν, ένα είχε διαλυθεί σε κομμάτια και άλλο ένα κειτόταν διάτρητο. Όσοι από τους πιλότους πρόλαβαν, εγκατέλειψαν τα αεροσκάφη τους, τρέχοντας να καλυφθούν, μέσα σε μία βροχή διασταυρούμενων πυρών και εκρήξεων. Αυτό που επακολούθησε ήταν «…μία κόλαση 23 λεπτών, η οποία άφησε τους πάντες παράλυτους», όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε στην βρετανική αναφορά. Αποθήκες καυσίμων και πυρομαχικών ανατινάζονταν στον αέρα, μέσα σε μεγαλόπρεπες, εκτυφλωτικές, πύρινες μάζες. Αποθηκευμένες βόμβες, ρουκέτες και βλήματα εκρήγνυντο και εκτοξεύονταν δεξιά κι αριστερά, σαν από δική τους βούληση. Άνδρες έτρεχαν πανικόβλητοι, άλλοι έπεφταν νεκροί από τα πυρά. Μέσα σε λίγα λεπτά ολόκληρο το Αϊντχόβεν είχε καλυφθεί από ένα τεράστιο μαύρο σύννεφο καπνού που έκρυβε τον ήλιο, μετατρέποντας το πρωινό φως σε απογευματινό λυκόφως. Τα γερμανικά μαχητικά συνέχιζαν τις επιθέσεις τους, οργανωμένα σε σμήνη των τεσσάρων, επιστρέφοντας ξανά και ξανά, με αριστερόστροφες κυκλικές πορείες, πολυβολώντας τα πάντα το έδαφος. Με έναν ξαφνικό ανατριχιαστικό κρότο τα Typhoon και τα Spitfire αναδίπλωναν τις πτέρυγές τους ή απλά κατέρρεαν από το βάρος τους σαν παράλυτα, όταν κάποια ριπή γάζωνε τα σκέλη τους. Μετά από 4-5 επιθέσεις οι Γερμανοί δεν μπορούσαν ούτε να διακρίνουν το έδαφος. Δύο Me-109, ερχόμενα από διαφορετικές κατευθύνσεις σε ύψος 30 m, συγκρούστηκαν μεταξύ τους. Εξαφανίστηκαν αστραπιαία μέσα σε μία έκρηξη και τα ενωμένα συντρίμμια τους σκορπίστηκαν στο έδαφος, πάνω από τα σκυμμένα κεφάλια Καναδών καλυμμένων σε ορύγματα και κρατήρες.

Μέσα σε εκείνο το φρενοκομείο εκρήξεων, οι χειριστές των αντιαεροπορικών του Αϊντχόβεν έδωσαν τη δική τους γενναία μάχη. Το Fw-190 «Κόκκινο 9» του σμηνία Αλόϊς Σμίντ κτυπήθηκε στην δεύτερη επίθεσή του και συνετρίβη πάνω σε ένα κτίριο. Ένα Bf-109 έπεσε με όλη του την ταχύτητα πάνω σε μία σειρά σταθμευμένων Spitfire, συμπαρασύροντας τρία από αυτά σε έναν φλεγόμενο εναγκαλισμό μεταλλικών ερειπίων. Ο υποσμηνίας Χέλμουτ Ράϊνεκε, πετώντας με το G-14 «Κίτρινο 7», κατέστρεψε ένα αεροσκάφος στον διάδρομο, βλέποντας με την άκρη του ματιού του ένα άλλο 109 να συντρίβεται στο έδαφος. Την ίδια στιγμή το δικό του αεροσκάφος τραντάχτηκε από διαδοχικά πλήγματα αντιαεροπορικών, ξεφεύγοντας από την πορεία του. Τελευταία στιγμή κατάφερε να το συγκρατήσει και να προσγειωθεί με την κοιλιά λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα. Τουλάχιστον άλλα τρία γερμανικά είχαν την ίδια τύχη. Οι Γερμανοί πιλότοι άλλαξαν αμέσως τακτική, εκτελώντας τώρα μεμονωμένες επιθέσεις ο καθένας, για να παρουσιάζουν δυσκολότερους στόχους.

Εκείνη τη στιγμή δύο μεμονωμένα Spitfire IX, επιστρέφοντας από κάποια αποστολή, εμφανίστηκαν από μακριά να πλησιάζουν για προσγείωση. Ο Καναδός σμηναγός Γκόρντον Ουόνοκοτ (Gordon Wonnocot), είδε έκπληκτος ένα τεράστιο μαύρο σύννεφο καπνού να καλύπτει ολόκληρο το Αϊντχόβεν. Από πάνω, γερμανικά καταδιωκτικά διέγραφαν κύκλους, πολυβολώντας τη βάση και απομακρύνονταν αφήνοντας πίσω τους κάποια νέα εστία πυρκαγιάς. Ο Ουόνοκοτ έσπρωξε τη μανέτα του κινητήρα του μπροστά και όρμησε στον ανεμοστρόβιλο της μάχης, ανοίγοντας πυρ εναντίον του πρώτου γερμανικού που βρήκε μπροστά του. Η ριπή του αστόχησε, αφήνοντας το ένα του πυροβόλο μπλοκαρισμένο. Τράβηξε το στικ πίσω και λίγα μέτρα ψηλότερα βρήκε ένα Bf 109. Από απόσταση μικρότερη των 100 m, άνοιξε πυρ με τα τέσσερα πολυβόλα του, βλέποντας τα τροχιοδεικτικά του να πλήττουν το αριστερό φτερό του. Ο Γερμανός σμηνίας Βάλτερ Ρουτκόβσκι είχε μόλις τελειώσει την τέταρτη επίθεσή του στο αεροδρόμιο, όταν δέχθηκε την αιφνιδιαστική επίθεση. Άρχισε μία σειρά ελιγμών που δεν κατάφερε πολλά. Το Spitfire πλησίασε πάλι από πίσω δεξιά και η δεύτερη ριπή του γάζωσε την άτρακτο του Messerschmitt. Ο Ρουτκόβσκι τίναξε την καλύπτρα του και εγκατέλειψε με αλεξίπτωτο.

Κοντά στο «Πράσινο 5» του Ρουτκόβσκι, πετούσε το 109 G-14 «Πράσινο 7» του επισμηνία Φρήντριχ Χαμάϊστερ (Friedrich Hameister). Χαμένος μέσα στους πυκνούς καπνούς που σηκώνονταν από το έδαφος, προσπαθούσε να εντοπίσει κάποιον αξιόλογο στόχο. Στην πρώτη του απόπειρα είχε αποτύχει, αλλά τώρα, βρήκε ξαφνικά ένα άνοιγμα μπροστά του και χώθηκε γρήγορα μέσα του πριν χαθεί η ευκαιρία. Επέλεξε ένα ζουμερό βυτιοφόρο καυσίμων και ένα δικινητήριο DC-3 που στέκονταν δίπλα-δίπλα. Εξαφανίστηκαν και τα δύο σε μία υγρή πύρινη έκρηξη αναφλεγόμενων καυσίμων. Καθώς απομακρυνόταν είδε ξαφνικά μπροστά του ένα Spitfire που προσπαθούσε να μπει στα νώτα ενός 109. Πλησίασε το Spitfire από την τυφλή γωνία και πάτησε τις σκανδάλες του. Τρία βλήματα των 30 mm κομμάτιασαν την ευάλωτη κοιλιά του βρετανικού, στέλνοντάς το να καρφωθεί στο έδαφος. Πριν προλάβει να απομακρυνθεί, διαδοχικοί υπόκωφοι μεταλλικοί κρότοι πλημμύρισαν τον εγκέφαλό του. Το Messerschmitt δονήθηκε ολόκληρο από την εχθρική ριπή. Έριξε όλα τα χειριστήρια σε μία πλευρά, ελισσόμενος να αποφύγει το Spitfire του Ουόνοκοτ στα νώτα του. Ο Καναδός άνοιξε και πάλι πυρ από τα 250 m, κτυπώντας το ψυγείο ελαίου του 109. Λευκοί καπνοί άρχισαν να αναδύονται στο κόκπιτ του Χαμάϊστερ, καθώς η θερμοκρασία του κινητήρα του ανέβαινε επικίνδυνα. Ο Ουόνοκοτ διέκοψε απότομα την καταδίωξή του, όταν είδε τρία βλοσυρά Focke Wulf να έχουν κολλήσει στην ουρά του. Ο Χαμάϊστερ είδε τις πρώτες φλόγες να ξεπετάγονται από τον κινητήρα του και προσγείωσε καταναγκαστικά το αεροσκάφος του 25 km μακρύτερα. Την επόμενη μέρα συνελήφθη από Βρετανούς στρατιώτες. 

Ωστόσο, η γενναία συμβολή του Καναδού σμηναγού στην μάχη δεν κατάφερε να αποτρέψει την βρετανική καταστροφή. Στις 09.43 ο όλεθρος του Αϊντχόβεν έφθανε στο τέλος του. Οι επιδρομείς άρχισαν να αποχωρούν αφήνοντας πίσω τους έναν σωρό καπνισμένων συντριμμιών, φλεγόμενων ερειπίων και στρεβλωμένων μετάλλων 144 αεροσκαφών. Άλλα 84 είχαν υποστεί ζημιές διαφόρων βαθμών. Το σύνολο αντιπροσώπευε όλα τα αεροσκάφη που βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στο έδαφος! Οι απώλειες ήταν τρομακτικές ακόμα και σε ανθρώπινες ζωές, με 25 πιλότους νεκρούς και 30 άνδρες άλλων ειδικοτήτων νεκρούς ή τραυματίες. Οι καταστροφές σε εγκαταστάσεις και οχήματα ήταν ανυπολόγιστες. Στο Αϊντχόβεν δεν είχε απομείνει τίποτα όρθιο. Θα έφθαναν μέσα Ιανουαρίου πριν η βάση κατάφερνε να επανέλθει σε επιχειρησιακή κατάσταση. Παρά την απώλεια 18 Γερμανών πιλότων, ο Μπερ διοργάνωσε ένα πάρτυ για τους άνδρες του το απόγευμα τις ίδιας μέρας, συγχαίροντάς τους για την επιτυχία τους.

Η επίθεση της JG 3 στο Αϊντχόβεν υπήρξε η μεγαλύτερη επιτυχία ολόκληρης της επιχείρησης “Bodenplatte”, γεγονός στο οποίο συνετέλεσαν η ηγεσία του Χάϊντς Μπερ, αλλά και το υψηλό επίπεδο των πιλότων της, οι οποίοι, χωρίς ποτέ να διασπάσουν την σιγή ασυρμάτου, κατάφερναν να προσαρμόζουν τις τακτικές επίθεσης ανάλογα με την περίσταση.

 

 

 

 

JAGDGESCHWADER 6 “HORST WESSEL”

Αναζητώντας το χαμένο αεροδρόμιο

 

Η JG 6 ήταν μία νεοσυσταθείσα Πτέρυγα Μαχητικών. Είχε συγκροτηθεί στις αρχές Αυγούστου 1944 από τα πληρώματα των Me-110 της ZG 26 “Horst Wessel” η οποία είχε αποδεκατισθεί στις αερομαχίες εναντίον των αμερικανικών βομβαρδιστικών στις αρχές του έτους. Το καλοκαίρι του 1944 το επιτελείο της Luftwaffe αποφάσισε να παροπλίσει τις μονάδες βομβαρδιστικών και δικινητήριων μαχητικών ημέρας, προκειμένου να μετεκπαιδεύσει τα πληρώματά τους στα μονοκινητήρια μαχητικά. Έτσι, οι πιλότοι της ZG 26 απετέλεσαν τον πυρήνα της νέας JG 6, διατηρώντας τιμητικά το όνομα του αιματηρού παρελθόντος τους. Οι πρώτες επιχειρήσεις της μονάδος απέδειξαν την απειρία των πιλότων στα μονοθέσια καταδιωκτικά. Μέσα σε μία και μόνο έξοδο στις 25 Αυγούστου, η μονάδα έχασε 19 αεροσκάφη και 14 πιλότους, χωρίς να διεκδικήσει ούτε μία νίκη!

Ο διοικητής της, αντισμήναρχος Γιόχαν Κόγκλερ (Johann Kogler), γεννημένος στην Αυστρία πριν 33 χρόνια, βρισκόταν σε μάχιμη υπηρεσία από το 1940, πετώντας με Me-110, έχοντας συγκεντρώσει ένα σύνολο 90 αποστολών και τεσσάρων καταρρίψεων. Όταν στις 31 Δεκεμβρίου πληροφορήθηκε ότι η μονάδα του θα λάμβανε μέρος στην μεγάλη επίθεση εναντίον των συμμαχικών αεροδρομίων την επόμενη ημέρα, αιφνιδιάστηκε. Έχοντας παρευρεθεί ο ίδιος στην σύσκεψη της 5ης Δεκεμβρίου, είχε πιστέψει ότι η επιχείρηση “Bodenplatte”, είχε ακυρωθεί οριστικά. Τώρα, έπρεπε να ενημερώσει τους άνδρες του και να οργανώσει το σχέδιο της επίθεσης. Συγκέντρωσε αμέσως τους διοικητές των σμηναρχιών του πάνω από την μακέτα ενός αεροδρομίου και τους ενημέρωσε για την επερχόμενη επιχείρηση: στόχος τους θα ήταν η βρετανική βάση του Φόλκελ στην Ολλανδία. Το αεροδρόμιο φιλοξενούσε οκτώ Μοίρες Tempest και Typhoon της 122ης Πτέρυγας Μαχητικών - της διασημότερης και πλέον επιτυχημένης Πτέρυγας της RAF στην Ευρώπη. Στις τάξεις της υπηρετούσαν μερικοί από τους μεγαλύτερους Βρετανούς άσσους και τα αεροσκάφη της σκορπούσαν καθημερινά την καταστροφή στα γερμανικά αεροδρόμια της ΒΔ Γερμανίας και στις μηχανοκίνητες φάλαγγες της Wehrmacht στην περιοχή του Ρήνου.  

 

To Fw-190 τoυ Γιόχαν Κόγκλερ (Johann Kogler),

Ο Κόγκλερ ένιωθε βαριά την ευθύνη για τις τραγικές απώλειες των ανδρών του και γνώριζε ότι οι περισσότεροι από αυτούς δεν διέθεταν την απαιτούμενη εμπειρία για να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της επιχείρησης. Παρόλα αυτά, διέθετε 78 αεροσκάφη έτοιμα για την επόμενη ημέρα – ένας καταπληκτικός αριθμός μαχητικών για μία Πτέρυγα της Luftwaffe εκείνη την εποχή - και θα φρόντιζε η μονάδα του να έδειχνε τον καλύτερό εαυτό της. Έστω και οργανωμένο την ύστατη στιγμή, το σχέδιό του ήταν μελετημένο μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.

Κατά την προσέγγιση προς τον στόχο τα Me-109 της III/JG 6 θα ανέβαιναν στα 1.500 m καλύπτοντας από μεγαλύτερο ύψος τα Fw 190A-8 της I και ΙI/JG 6, τα οποία θα άνοιγαν πρώτα την επίθεση με μία βύθιση από τα 500 m. Μετά από κάθε επιθετική διέλευση θα ανέβαιναν πάλι στο ίδιο ύψος, διαγράφοντας αριστερόστροφους κύκλους. Όταν οι δύο σμηναρχίες θα τελείωναν την επίθεσή τους, την θέση τους θα έπαιρνε η III/JG 6 για να ολοκληρώσει την αποστολή της.

Παρά τις βαρύτατες απώλειες των τελευταίων μηνών, η αποφασιστικότητα των πιλότων της JG 6 να αποκαταστήσουν το κύρος της μονάδας τους, αντικατοπτρίζεται στο γράμμα του υποσμηνία Φράντς Σρέτλε (Franz Schroettle) προς την οικογένειά του το ίδιο βράδυ:

«Η κάθε ημέρα γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη, αλλά δεν επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να καταβληθούν. Δεν θα δειλιάσουμε, ούτε θα προδώσουμε τα ιδανικά των χαμένων συντρόφων μας. Προσευχηθείτε για μένα, να μη βρεθεί εχθρός στην ουρά μου, παρά μόνο μπροστά στα πολυβόλα μου».

Στις 08.30 το Fw-190 A του Κόγκλερ ήταν το πρώτο που απογειώθηκε ακολουθούμενο από τα μαχητικά της δεύτερης Σμηναρχίας. Σε ύψος 100 m συναντήθηκαν με την ΙΙΙ/JG 6, καθώς πίσω της εμφανίζονταν τα 29 Focke Wulf της I/JG 6. Ανεβαίνοντας στα 150 m, ολόκληρη πλέον η JG 6, συγκροτήθηκε σε έναν σχηματισμό, ακολουθώντας πειθήνια τον «ιχνηλάτη» τους, ένα νυχτερινό Ju-88 στην αιχμή του σχηματισμού. Πετώντας ακριβώς μπροστά από το αεροσκάφος του Κόγκλερ, θα καθοδηγούσε τα 78 μαχητικά στον στόχο τους.

Το τι ακριβώς συνέβη την επόμενη ώρα αμφισβητείται μέχρι σήμερα, με τα πληρώματα του Ju-88 και της JG 6 να κατηγορούν αλλήλους για το πλοηγικό σφάλμα, το οποίο έθεσε εκτός πορείας ολόκληρη τη δύναμη. Το αδιαμφισβήτητο γεγονός πάντως, είναι ότι η JG 6 παρεκτράπη από την προκαθορισμένη πορεία της και ελάχιστα αεροσκάφη της εμφανίστηκαν πάνω από το Φόλκελ. Οι πιλότοι των μαχητικών υποστηρίζουν πως το Ju-88 τους παρέσυρε υπερβολικά στα δυτικά και κατόπιν αποχώρησε, αφήνοντας τον Κόγκλερ να καθοδηγήσει τα αεροσκάφη του για το υπόλοιπο σκέλος της διαδρομής. Ο σχηματισμός έστρεψε νότια και θα έπρεπε να συναντήσει το Φόλκελ λίγα λεπτά αργότερα. Παρόλα αυτά, οι χάρτες που είχαν δοθεί στους πιλότους δεν ανέφεραν την ύπαρξη του Χέες (Heesch) – ενός άλλου μικρού βρετανικού αεροδρομίου που απείχε μόλις έξι χιλιόμετρα από το Φόλκελ. Το Χέες βρισκόταν μέσα στο δρομολόγιο της JG 6, αλλά η Luftwaffe αγνοούσε την ύπαρξή του. Στις 09.15, πετώντας 70 m πάνω από το έδαφος, οι πιλότοι εντόπισαν αμέσως την βάση και 40 αεροσκάφη αποσπάστηκαν από τον σχηματισμό για να επιτεθούν. Οι υπόλοιποι, συνεχίζοντας την πορεία τους, κοιτούσαν απορημένοι την μισή δύναμη της Πτέρυγας να επιτίθεται σε λανθασμένο στόχο! Λόγω της σιγής ασυρμάτου κανείς δεν μπορούσε να τους ειδοποιήσει για το σφάλμα τους. Ο Κόγκλερ, πιστεύοντας ότι ακολουθούσε την σωστή πορεία, συνέχισε να πετά νότια. Μερικοί από τους πιο άπειρους, αμφιταλαντεύτηκαν για το ποιόν σχηματισμό να ακολουθήσουν και τελικά παρασύρθηκαν από τους πρώτους. Η αβεβαιότητα κυρίευσε τους πάντες – ακόμα και τον ίδιο τον Κόγκλερ, ο οποίος συνέχισε την πορεία του, έως ότου…βγήκε από αυτή. Νοτιότερα, και σε επίσης μικρή απόσταση από το Χέες, βρίσκονταν δύο άλλα αεροδρόμια – το Χέλμοντ και το Αϊντχόβεν. Το σύννεφο του μαύρου καπνού που σηκωνόταν στα δεξιά τους από την επίθεση της JG 3 η οποία βρισκόταν σε εξέλιξη, τράβηξε αμέσως την προσοχή των πιλότων του Κόγκλερ. Ένας σημαντικός αριθμός αεροσκαφών κατευθύνθηκαν προς τα εκεί, ενώ τα ελάχιστα που είχαν απομείνει παρέμειναν ενωμένα, συνεχίζοντας να ψάχνουν το Φόλκελ. Αντί για αυτό, βρήκαν το Χέλμοντ, πιστεύοντας όμως ότι ήταν το Φόλκελ! Ο Κόγκλερ ήταν ένα από τα πρώτα θύματα του σφάλματός του. Ευρισκόμενος 23 km νοτιότερα του στόχου του, κατερρίφθη από αντιαεροπορικά πυρά και αιχμαλωτίστηκε. Η εντυπωσιακή δύναμη των 78 μαχητικών της JG 6 είχε διασκορπιστεί στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, ψάχνοντας για κάτι το οποίο δεν γνώριζαν που βρισκόταν. Μεμονωμένοι σχηματισμοί αεροπλάνων πετούσαν δεξιά-αριστερά πάνω από την επίπεδη ύπαιθρο, προσπαθώντας να ανασυγκροτηθούν. Όταν κι αυτό απέτυχε, αποφάσισαν να επιτεθούν σε οποιονδήποτε ευκαιριακό στόχο έβρισκαν.  

Tempest του Αϊντχόβεν.

Δεν πέρασε μεγάλος χρόνος πριν η επίθεση της JG 6 συγκεντρώσει επάνω της όλα τα βρετανικά μαχητικά που περιπολούσαν στην ευρύτερη περιοχή. Tempest, Typhoon και Spitfire άρχισαν να συγκεντρώνονται γύρω από τα γερμανικά αεροσκάφη. Σύγχυση, άγνοια και αιφνιδιασμός, αναμίχθηκαν για να δώσουν στους διασκορπισμένους Γερμανούς πιλότους το χαριστικό πλήγμα. Λίγοι από αυτούς κατάφεραν να απεμπλακούν από τις μεμονωμένες αερομαχίες και ακόμη λιγότεροι θα επιβίωναν για να φθάσουν μέχρι τις βάσεις τους.

Η αποστολή της JG 6 είχε τιναχτεί στον αέρα και το τίμημα της αποτυχίας ήταν βαρύ. Οι Βρετανοί διεκδίκησαν την κατάρριψη 15 γερμανικών για την απώλεια έξι δικών τους. Άλλα οκτώ γερμανικά έπεσαν θύματα αντιαεροπορικών. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης μόνο τρία μαχητικά εμφανίστηκαν πάνω από το Φόλκελ, χωρίς να προξενήσουν ουδεμία απολύτως ζημιά. Για την απώλεια 23 πιλότων, η επίθεση της JG 6 είχε πλήξει το απόλυτο κανό…  

    ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ “BODENPLATTE”  Σελίδα : 1 / 6 

  ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ “BODENPLATTE”  Σελίδα : 3 / 6