ΦΡΑΝΚ  ΓΚΛΑΣΓΚΟΟΥ  ΤΙΝΚΕΡ

(Frank Glasgow Tinker Jr)  

updated 08/09/06

 

Ο σχεδόν άγνωστος Εμφύλιος Ισπανικός Πόλεμος που επισκιάστηκε απ τον αμέσως επελθόντα 2ο ΠΠ δεν στάθηκε παρόλα αυτά λιγώτερο απαιτητικός σε πάθος και αυτοθυσία. Στον αέρα πάνω απ την Ισπανία στην περίοδο 1936-39 διακρίθηκαν μαχητές με όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά των άσσων αλλά που ο ιστορικός φακός δεν έριξε δίκαια το φώς του απάνω τους. Από αυτούς διακρίνουμε τον ΦΡΑΝΚ ΓΚΛΑΣΓΚΟΟΥ ΤΙΝΚΕΡ ο οποίος ήταν ο πρώτος ποτέ μαχητής που κατέρριψε γερμανικά Μέσσερσμιτ και μάλιστα το πρώτο ποτέ καταρριπτόμενο στην ιστορία  Κατά σύμπτωση ο γερμανός πιλότος που κατέρριψε ήταν ο πρώτος ποτέ πιλότος Μέσσερσμιτ στην ιστορία που πέτυχε κατάρριψη κι ο πρώτος που θα σκοτωθεί, μ ε Μέσσερσμιτ. Ακόμα ήταν ο πρώτος ποτέ αμερικανός που εν καιρώ πολέμου υπηχθη σε ρωσικό σμήνος αλλά και που αργότερα ο ίδιος ορίσθηκε αρχηγός μίας ομάδα ενός ρωσικού σμήνους. Επιπλέον το όνομά του φαντάζει προνομιακά στην λίστα του διαδικτύου των Αμερικάνων πολεμιστών του Αρκανσω , πάνω κι απ τον ….στρατηγό 5 αστέρων Μακ Αρθουρ. Η λαϊκή μούσα αγαπά τους ταπεινούς της ήρωες.

Ο Τίνκερ όπως κι άλλοι πιλότοι στην Κυβερνητική Ισπανία ήταν μισθοφόρος αλλά από εκείνους τους μισθοφόρους που δικαιολογούν τον θρύλο και αποθανατίζουν οι συγγραφείς. Στενός φίλος του Ερνστ Χέμινγουαίη μας θυμίζει έντονα κάποιους χαρακτήρες του θρυλικού βιβλίου του : “Για ποιόν χτυπά η καμπάνα” , αλλά κι εκείνο τον ξεπεσμένο μισθοφόρο πιστολέρο απ το θρυλικό : ‘Και οι 7 ήταν υπέροχοι’. Πολύ πρόσφατα η τραγική ιστορία αυτού του άσσου έρχεται στην επιφάνεια και κερδίζει τις καρδιές των ανθρώπων κόντρα στα  ηχηρά ονόματα διάσημων του 2ου ΠΠ. Αλλά ένα ακόμα γεγονός είναι το ότι ο Τίνκερ έγραψε ο ίδιος βιβλίο με καταπληκτικές περιγραφές των αερομαχιών στις οποίες συμμετείχε γεμάτες λεπτομέρεια και αίσθημα τις οποίες με χαρά φιλοξενούμε στο άρθρο που ακολουθεί.

 

 

Ο Σημαιοφόρος του ναυτικού που γίνεται μισθοφόρος

 

        Στις 14 Ιουλίου 1909 γεννήθηκε στο Καπλάν της Λουϊζιάνα των ΗΠΑ , ο Φράνκ Τίνκερ απ τους Φράνκ και Εφη Τίνκερ σε ένα τόπο ολοκάθαρα ‘νότειο’ σε χρώμα και πνεύμα. Πολύ νέος ο Φράνκ θα βρεθεί στο Ντε Γουϊτ του Αρκανσω όπου εκεί θα πάει σχολείο και θα μεγαλώσει, ενώ στα 17 του ζητάει να καταταγεί στο Πολεμικό Ναυτικό σπρωγμένος πιθανώτατα κι από βιοποριστικούς λόγους. Είναι η περίοδος του ‘κραχ’ και η Αμερική δυστυχεί, η ανεργία παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις. Ο Τίνκερ βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις των  33 των επιτυχόντων στις εισαγωγικές της Ναυτικής Ακαδημίας αλλά η κυβέρνηση περιορίζει τα κονδύλια των ενόπλων δυνάμεων και τελικά παρά την εκπαίδευση που ακολουθεί μόνο οι μισοί απο αυτούς προσλαμβάνονται μόνιμα στο Ναυτικό. Οι υπόλοιποι κατευθύνονται στην Αεροπορική Ακαδημία με σκοπό να εκπαιδευτούν για πιλότοι στο Ράντολφ Φήλντ του Τέξας. Εκεί ο Φράνκ θα ανακαλύψει το αεροπορικό του ταλέντο, αν κι όπως έλεγε : “ …απλά κατάφερα τελικά να ξεφύγω απ το ‘μαστίγιο’ του εκπαιδευτή “. Το 1934 όμως μετά το New Deal του Ρούσβελτ, όπου έξυπνα η κυβέρνηση καταπολεμά τα αποτελέσματα του κράχ, αυξάνονται οι κρατικές δαπάνες για να αυξήσουν τις θέσεις απασχόλησης οπότε προσφέρεται τώρα μόνιμη θέση στο Ναυτικό στους πρών ‘κομμένους’ της τάξης του Τίνκερ. Ετσι ο νύν εκπαιδευόμενος πιλότος εντάσσεται στο Ναυτικό και συνεχίζει εκπαιδευση για πιλότος των αναγνωριστικών υδροπλάνων και μετά από αυτή μετατίθεται στο θωρηκτό-καταδρομικό ‘Σαν Φρανσίσκο’  σαν Σημαιφόρος, το 1935. Αλλά σε 6 μήνες ανακατεύεται σε ένα καυγά στο Λόνγκ Μπήτς της Καλιφόρνια και περνάει στρατοδικείο που καταλήγει σε ποινή υπό αναστολή αλλά σε 7 μήνες μετά στο Πέρλ Χάρμπορ ξαναμπλέκεται σε μία υπόθεση η οποία κάτω από άλλες συνθήκες θα τελείωνε μόνο με μία πειθαρχική ποινή αλλά που εδώ τελείωσε με απόταξη.

Η φωτογραφία του Τίνκερ απ την στρατιωτική ταυτότητά του σαν σημαιοφόρος του αμερικανικού ναυτικού

Το 1936 ο Φράνκ ζητάει δουλειά στο εμπορικό ναυτικό και τον παίρνουν στα πετρελαιο-τάνκερς όπου συσσωρεύει ώρες ανίας , κούρασης , ένα πολύ πτωχό μισθό και καθόλου ελπίδες για να ξαναπετάξει. Απο τους πρώην συναδέλφους του ακούει ότι ξέσπασε πόλεμος στην Ισπανία και η εκεί κυβέρνηση αντιμετωπίζει πραξικόπημα απο τους στρατιωτικούς της έχοντας πολύ μεγάλη ανάγκη ειδικά από πιλότους τους οποίους πληρώνει καλά μαζί και μέ έξτρα μπόνους για κάθε αεροπλάνο που καταρρίπτεται. Ο Φράνκ βλέπει την ευκαιρεία να ξαναπετάξει , να φύγει απ την βρώμα του πετρελαίου , μαζί και με ένα μισθό που εκείνη την στιγμή είναι κάπου πενταπλάσιος απ όσα κερδίζει. Χτυπάει την πόρτα του εκπροσώπου κατάταξης που είναι ένας δικηγόρος διορισμένος απ τηn Ισπανική Κυβέρνηση και μέσω της Μεξικανικής Πρεσβείας που είναι η μόνη που υποστηρίζει ανοιχτά την υπόθεση των Κυβερνητικών αποστέλλεται με πλοίο στο Μπορντώ της Γαλλίας κι από εκεί στην Ισπανία. Αλλά θα είναι ο τελευταίος μιας σειράς τέτοιων αεροπόρων μισθοφόρων, έχουν προηγηθεί κι άλλοι. Το ‘κράχ’ είχε εξοντώσει μαζί με άλλα επαγγέλματα κι εκείνο του αεροπόρου που είχε αρχίσει να ανθίζει μετά τον 1ο ΠΠ. Αεροταχυδρομεία , τα πρώτα επιβατηγά αεροπλάνα, εκπαίδευση  και air-shows είχαν δώσει δουλειά σε αρκετούς αλλά η κατάρρευση του χρηματιστηρίου έκανε αυτές τις ασχολίες ‘περιττές’κι έτσι στο αεροδρόμιο Λος Αλκαθάρες έξω απ τη Βαλένθια, τον Γενάρη του 1937,  ο Τίνκερ θα συναντήσει σταδιακά και άλλους συμπατριώτες του με πρώτο και καλλίτερο τον Χάρολντ Εβανς Ντάλ (Harold Evans Dahl) με τον οποίο γίνονται αμέσως φίλοι. Στα διαβατήριά τους εμφανίζονται, για ευννόητους λόγους ισπανικά ονόματα : Φερνάντο Γονζάλες Τρέχιο για τον Φράνκ Γλάσκοου Τίνκερκαι , Χερνάντο Εβανς Ντιάζ για τον Ντάλ , με ίδια ακρωνύμια και στις δύο γλώσσες, αν κι ο Ντάλ είχε υιοθετήσει για πρώτο όνομα το συντομώτερο : Ουάιτυ (‘Whitey’). Ο Ντάλ διέθετε ήδη πείρα πιλότου μαχητικού με την τότε αεροπορία στρατού στις ΗΠΑ αλλά είχε αποταχθεί λόγω χαροπαιξίας, αργότερα πετούσε με αεροταχυδρομεία αλλά και πάλι κάποιοι ‘γκάμπλερς’ τον κυνήγησαν για δανεικά οπότε ο πόλεμος στην Ισπανία του φάνηκε το καλλίτερο διέξοδο. Και οι δύο αγνοούσαν τα βαθύτερα πολιτικά αίτια του εμφυλίου πολέμου, ο Τίνκερ γνώριζε λίγο την Ισπανία ενώ ο Ντάλ ήξερε μόνο ότι οι ισπανίδες είναι …ομορφούλες, όπως έλεγε ! Ηδη απ τον Δεκέμβρη 1936 κι ενώ ο πόλεμος είχε ανάψει ειδικά τον Οκτώβρη-Νοέμβρη του 1936 , είχαν αφιχθεί και άλλοι αμερικανοί πιλότοι που σιγά,σιγά οργανώνονταν απ την Ισπανική Κυβέρνηση ανάλογα με τα προσόνταπου είχαν.

 

Η ομάδα Τίνκερ, Ντάλ θα συναντηθεί με τους Οριν Μπέλ (Orrin Bell), Ντέρεκ Ντίκινσον (Derek Dickinson) και τον Νοτειοαμερικανό απ την Γουατεμάλα Μανουέλ Γκόμεθ. Οι δύο πρώτοι είναι ήδη 45ρηδες και δή παλαίμαχοι πιλότοι του 1ου ΠΠ και με καταρρίψεις αλλά νύν άνεργοι αεροπόροι. Ο Γκόμεθ είναι εν ενεργεία μαχητής στην Γουατεμάλα που παράτησε τη θέση του για να πολεμήσει εναντίον του Φράνκο , είναι συνειδητός αντι-φασίστας και μιλάει καλά αγγλικά οπότε τον χρησιμοποιουν για σύνδεσμο . Αυτοι οι τρείς πληροφορούν τους Τίνκερ, Ντάλ για μια άλλη ομάδα 3 αμερικανών που έχου καταταγεί και πιθανόν σύντομα θα τους συναντήσουν : τον Τζίμ (‘Τέξ’ ) Αλλισον (Jim ‘Tex’ Allison) , Τσαρλυ Κώχ (Charlie Koch) και Αλμπερτ Αίητζαξ Μπάουμλερ (Albert Ajax Baumler) .Ο Αλλισον ήταν κι αυτός πρώην πιλότος του ναυτικού με αρκετές ώρες πτήσης που όμως έλεγε πως εκτός απ τα λεφτά το έκανε και γιατί ήθελε να δεί  ‘ …να κερδίσει η μεριά  που ‘χει το δίκιο’.  Ο Κώχ ήταν εθελοντής για το αμερικανικό  σμήνος Λαφαγιέτ του 1ου ΠΠ αλλά αρρώστησε βαρειά και δεν πήγε στον πόλεμο. Αργότερα  δούλεψε πολύ σαν τεχνικός και δοκιμαστής πιλότος κι είχε πολλές ώρες πτήσης επί 15 χρόνια. Νεαρώτερος όλων ο  Μπάουμλερ ήταν μαθητής πιλοτος του στρατού και πρόθυμος να γίνει μαχητής αν κι εδειώχθη επειδή σε μια πτήση υπολόγισε λάθος καύσιμα κι έπεσε με το αεροπλάνο του. Από τους πρώτους που έφτασαν στην Ισπανία ήδη από τον Σεπτέμβρη 1936 ήταν ο Μπέν Λέϊντερ ( Ben Leider ) κι αυτός ήταν ο πιό γνωστός πολιτικά μάλλον παρά στρατιωτικά. Μέλος του αμερικανικού κομμουνιστικού κόμματος ήταν δημοσιογράφος ο οποίος έμαθε να πετά για να βρίσκεται εύκολα στα μέρη που ήθελε να κάνει ρεπορτάζ. Δουλεύει για την Νιού Γιόρκ Πόστ , έχει την μοναδική φήμη του ‘ιπτάμενου δημοσιογράφου’ , έχει πρωτοστατήσει στις συνδικαλιστικές διεκδικήσεις των δημοσιογράφων του μεγαλοεκδότη Χήρστ και καταφθάνει ήδη με πολιτικές γνωριμίες  , δεν έχει μεν καθολου μαχητική πείρα.,  αρνείται όμως την οποιαδήποτε μισθοφορική πληρωμή και είναι εκεί καθαρά σαν ιδεολόγος εθελοντής. Ωστόσο οι άλλοι αμερικανοί που καταφθάνουν την ίδια ώρα μαζί του απορρίπτονται απ τους Ισπανούς από έλλειψη πείρας και ικανοτήτων οπότε ο Λέϊντερ εμπλέκεται στην οργάνωτική ανωμαλία που ακολουθεί με αποτέλεσμα να συναντήσει τον Τίνκερ και τους άλλους 3-4 μήνες αργότερα. Εν τω μεταξύ πετάει κι αυτός Breguet 19 αν και μόνο για μεταφορικούς σκοπούς και με εμφανή την έλλειψη δεχιοτεχνίας που καταλήγει σε ένα αριθμό πολύ άσχημων προσγειώσεων.

  

Η ‘Αμερικάνικη Ομάδα’ (La Patrulla Americana)

 

Στις μακρυές μέρες του καλοκαιριού

πετάγαν από νωρίς πρίν ακόμα ο ήλιος ροδίσει.

Πετάξαν ξανά και ξανά,

το κορμί γεμάτο πιτσιλιές από λάδια

και τα μούτρα σκοτεινά απ την καπνιά

…και ξανά και ξανά

ώσπου το φώς του ήλιου ξέφτυσε

 

James Edgar Johnson

The Story of Air Fighting

 

 

        Ολη αυτή τελικά η ομάδα, 2-3 άλλοι αγγλόφωνες πιλότοι κι ένας αγγλομαθής Αυστριακός ονόματι Βάλτερ Κάντζ, στις 7 Ιανουαρίου 1937, διατάχθηκαν να παρουσιαστούν στο αεροδρόμιο του Μανίσες όπου θα έκαναν πτήσεις εξοικείωσης με βομβαρδιστικά γαλλικά Bruegeut 19. Οι Τίνκερ και Κώχ είχαν μεν γίνει αποδεκτοί σαν πιλότοι μαχητικών αλλά προφανώς η οργανωτική κατάσταση στην αεροπορία των Κυβερνητικών ήταν χαώδης καθόσον οι ολιγάριθμοι έμπειροι μαχητές αεροπόροι ανήκαν στις δυνάμεις που ακολούθησαν τον Φράνκο. Κατ αρχήν στην μονάδα αυτή βρήκαν και μερικά μαχητικά Nieuport 52 με τα οποία πέταξαν κάπου 2 ώρες για εξάσκηση. Ο Τίνκερ θυμάται ότι ήταν ένα απαίσιο αεροπλάνο : ‘..είχε ένα χειριστήριο χοντρό σαν μαδέρι από σιδεροτροχιές  κι όταν έστριβε νόμιζες ότι οδηγούσες παλιό ξεχαρβαλωμένο λεωφορείο !’ . Οσο για το Breguet 19 θυμάται ότι ήταν ένα αεροπλάνο του 1928 που είχε χρησιμοποιηθεί σαν ταχυδρομικό και αναγνωριστικό με ξεπερασμένες επιδόσεις. Οι άλλοι γύρω του συμφωνούσαν ότι επρόκειται για “…κομμάτια που βγήκαν απ το Μουσείο Σμιθσόνιαν ! “. Η πρώτη πολεμική επιχείριση έρχεται σε μια βδομάδα στις 12 Ιανουαρίου οπότε τα Bregeut 19 διατάσσονται να βομβαρδίσουν φρανκικό πεζικό στην Τερουέλ. Ο Τίνκερ ξαφνικά τυλίγεται από ένα σωρό …χαρτιά που του κολλάνε στα μούτρα εν ώρα πτήσης και δυσκολεύεται να τα δειώξει ! Ηταν ξεχασμένα προπαγανδιστικά φέιγ-βολάν που τα είχαν αφήσει βαθειά στο κείτος της ατράκτου. Αλλά μόλις συνέρχεται απ την πρώτη αυτή έκπληξη ακολουθεί άλλη : στην πρώτη θέα αντιπάλων τα συνοδευτικά  μαχητικά Nieuport 52 …εγκαταλείπουν την μάχη κι αφήνουν μόνα τα βομβαρδιστικά να τα βγάλουν πέρα. Οι ισπανοί πιλότοι των καταδειωκτικών είναι νεαροί εθελοντές με σχεδόν καθόλου πείρα πτήσεων ( 5-7 ώρες ! ) αλλά η Κυβέρνηση δεν έχει τίποτα καλλίτερο εκείνη την στιγμή να προσφέρει. Τα φαινόμενα αυτά επαναλήφθηκαν και σε άλλες μονάδες κι αναφέρεται μάλιστα η περίπτωση μιάς ομάδας δύο Breguet 19 που όταν εγκαταλείφθηκαν εντελώς από τα καταδειωκτικά βρέθηκαν στο έλεος τριών γερμανικών καταδειωκτικών διπλάνων Heinkel He-51 που είχαν καταφθάσει μαζί με την χιτλερική βοήθεια στον Φράνκο. Με 120 κόμβους τα αρχαία αυτά αεροπλάνα δεν είχαν παρά να περιμένουν τον θάνατο , κι έτσι ένας γερμανός πιλότος πέταξε για λίγο παράλληλα με το πρώτο απο αυτά να περιεργαστεί το ανήμπορο θύμα του. Απελπισμένος ο αμερικάνος μισθοφόρος του Breguet 19 τραβάει το υηρεσιακό πιστόλι του και πετυχαίνει … την καρωτύδα του γερμανού ενώ την ίδια ώρα ο οπίσθιος πολυβολητής του  πετυχαίνει το ντεπόζιτο της βενζίνας του δευτέρου ! Ο πιλότος του τρίτου He-51 βλέποντας ήδη τους 2 συντρόφους του να πέφτουν κατακόρυφα για το έδαφος προτίμησε να υποχωρήσει. Το γεγονός υπήρξε τόσο απίστευτο που στην επιστροφή τους στη βάση οι ισπανοί αρνούνται και να συζητήσουν τις καταρρίψεις.

   Η παρέα του Τίνκερ δεν έμεινε για πολύ στα Breguet και καθώς ρωσική βοήθεια κατέφθασε με μαχητικά διπλάνα Polikarpov I-15 οι ισπανοί τους έστειλαν να επανδρώσουν τα μαχητικά τους σμήνη. Σε αυτά πέταγαν ήδη ρώσοι επαγγελματίες αξιωματικοί αλλά η πρόθεση των Κυβερνητικών  ήταν να εκπαιδεύσουν και εντάξουν ολοένα και περισσότερους Ισπανούς γι αυτό διένειμαν αρχικά τους μισθοφόρους ανάμεσά τους. Ο Μπάουμλερ βρέθηκε σε ένα σμήνος με γύρω του μόνο ρώσους που το ονόμασαν ‘Σμήνος Τσάτο’ ( Chato = γαϊδουράκι , όνομα που υιοθέτησαν ρώσοι κι ισπανοί για το I-15). Oι Τίνκερ,  Ντάλ, Λέϊντερ, Κώχ και Αλλισον στάλθηκαν στο σμήνος ‘Λακάλλε’ , απ το όνομα του 22χρονου ισπανού άσσου Σμηναγού  που είχε ορισθεί αρχηγός του, ονόματι Αντρές Γκαρθία Λακάλλε ( Andres Garcia LaCalle ). Ο Λακάλλε, μόνιμος αξιωματικός της Αεροπορίας είχε ήδη  5 νίκες στο ενεργητικό του με Nieuport 52 ! Ο Τίνκερ αμέσως θαύμασε βαθειά αυτό το …παιδί, όπως έλεγε  : “ …Σκέψου οτι κατέρριψε αεροπλάνα με ένα Nieuport 52 ! Το παιδί πρέπει να είναι σπουδαίος πιλότος. Οταν εγώ βγήκα μέσα από ένα Nieuport 52 έμεινα κατάπληκτος αφ ενός που ακόμα ζούσα κι αφετέρου επειδή ανακάλυψα ένα αεροπλάνο χειρώτερο κι απ το Breguet ! “ , αφηγείται στο βιβλίο του. Ο Λακάλλε χώρισε το σμήνος σε 4 ομάδες αλλά άφησε στον καθένα να διαλέξει που ήθελε να πάει έτσι οι τέσσερεις Αμερικανοί Κώχ, Τίνκερ, Ντάλ και Αλλισον προτίμησαν να μείνουν μαζί οπότε η ομάδα πήρε το όνομα “La Patrulla Americana” ( ‘H Αμερικανικη Ομάδα’ ). Επειδή ο Κωχ είχε κάπου 2300 ώρες πτήσης στην καρριέρα του ορίστηκε σαν αρχηγός της.  Ο Λέϊντερ γιατί ήταν εθελοντής, λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων αλλά κι επειδή μιλούσε Ισπανικά σύχναζε πολύ με τους άλλους νεαρούς Ισπανούς πιλότους του σμήνους και τελικά έμεινε μαζί τους.. Μετά από τις κακές εμπειρίες των Nieuport και Breguet αγάπησαν  αμέσως το ρώσικο μαχητικό. Αναφέρει ο Τίνκερ πως αν κι αρχικά το παρέβαλε με το διπλάνο του αμερικανικού ναυτικού F4B με το οποίο μάλιστα είχαν την ίδια μηχανή Wright Cyclone 700 ιπ., διέθετε ωστόσο 4 αντι για 2 πολυβόλα τοποθετημένα έξω απ τον δίσκο της έλικας , με διαμέτρημα 7.62 μμ και με προστατευτικό θώρακα για τον πιλότο.

 

Απ τα αριστερά πρός τα δεξιά : Μπάουμλερ (όταν ήταν νεαρός πιλότος στην αεροπορία στρατού ), Κώχ (εθελοντής του 1ου ΠΠ) , Κώχ (στην ηλικία που κατετάγη στην Ισπανία), Αλλισον (σε ηλικία απόστρατου της USAF), Λέϊντερ (όταν πρωτοπέταξε στην Ισπανία με Brueguet 19)

Με το πρώτο Σμήνος Λακάλλε : Ορθιος πρώτος από αριστερά ο Τίνκερ, προτελευταίος στα δεξιά όρθιος ο Λακάλλε, δεύτερος καθισμένος απ τα αριστερά ο Ντάλ και δίπλα του ο Σέλλες

Αντρές Γκαρθία Λακάλλε : Ο πρώτος διοικητής του Τίνκερ. Ασσος της Δημοκρατικής Αεροπορίας , ετερμάτισε τον πόλεμο Αντισμήναρχος αρχηγός Δίωξης με 21 νίκες.

Η ‘Αμερικάνικη Ομάδα’ μπήκε λοιπόν στην ιστορία με τον Κώχ να οδηγεί , τον Τίνκερ και τον Αλλισον σε θέση wing-man και με τον Ντάλ στην ‘ουρά’ σαν νούμερο 4. Ωστόσο η καταδειωκτική θητεία του Κώχ υπήρξε πολύ μικρή γιατί σύντομα έπαθε κρίση έλκους κι όταν η ομάδα παρέλαβε τα αεροπλάνα της στο αεροδρόμιο Αλκαντρίλλα κοντά στην Μουρθία, ο Κώχ ‘κομμένος’ απ τον γιατρό δεν πέταξε μαζί τους και στη συνέχεια μετά από καιρό στο νοσοκομείο θα αποσταλλεί σε μονάδα βομβαρδιστικών. Στην θέση του εμφανίστηκε ένας Ισπανός ονόματι 'Τσάνγκ'  Σέλλες. Το όνομα ‘Τσάνγκ’ (Chang) το είχε επειδή μεγάλωσε στην Ιαπωνία, μιλούσε πολύ καλά Ιαπωνικά και Αγγλικά κι ήταν συμπαθής χαρακτήρας. Ο Τίνκερ ορίσθηκε τώρα αρχηγός της ομάδας με τον βαθμό του ανθυποσμηναγού. Οταν του παρουσίασαν το αεροπλάνο του, που έφερε τον αριθμό 56, το χάϊδεψε και το περιεργάστηκε, ένοιωθε μαζί του κάποια ‘εξοικείωση’ καθώς η μηχανή του ήταν φτειαγμένη στο Πάτερσον του Νιού Τζέρσεϋ : “…an all-American Cyclone !” όπως έλεγε με θαυμασμό. Οσο για το πλήρωμα  εδάφους που τον υποστήριζε έδινε πολύ σημασία στον ρόλο τους γιατί εκεί πάνω στα 10.000 πόδια η θερμοκρασία έπεφτε συχνά στα –20 oC κι όταν ακούμπαγες στο έδαφος δεν ήταν τα παγωμένα μέλη του σώματος που σε βοήθαγαν να βγείς απ το κόκπιτ αλλά το πλήρωμα εδάφους. Εξ άλλου αυτοί το πρωϊ προθέρμαιναν την μηχανή με βραστά νερά μέχρι να πάρει μπρός και λίπαιναν και συντηρούσαν τα αεροπλάνα που πολύ δύσκολα προμηθεύονταν η πάντα οπλικά μειονεκτούσα Ισπανική Κυβέρνηση.

   

To Polikarpov I-15 του Τίνκερ. Πεταξε με το νούμερο 56 κυρίως, αλλά και το 58 , στο  Σμήνους Λακάλλε

Η πρώτη εμπλοκή σε μάχη ήρθε στις 3 Φεβρουαρίου 1937 όταν μια φωτοβολίδα , που χρησιμοποιούνταν σαν στάνταρτ μύνημα άστραψε στον ουρανό : άμεση θέση στα πιλοτήρια των I-15 και εκκίνιση ! Ωστόσο η μηχανή του Τίνκερ αρνήθηκε να πάρει μπρός και όταν τα αεροπλάνα επέστρεψαν τελικά πίσω απ την αποστολή κι ενώ οι μηχανικοί είχαν διορθώσει την βλάβη η ‘Αμερικάνικη Ομάδα’ επιδόθηκε σε μία έξτρα θεαματική ακροβατική επίδειξη για να κερδίσει τις εντυπώσεις μέσα στα χειροκροτήματα των άλλων νεαρών Ισπανών πιλότων του σμήνους που φυσικά υστερούσαν κατά πολύ σε τεχνική. Στις 6 φεβρουαρίου το Σμήνος Λακάλλε διετάχθη να προστατέψει ένα DC-2 μεταγωγικό που μετέφερε πολύτιμα ανταλλακτικά στην Γκουανταλαχάρα. Εκεί ο Λέϊντερ έπεσε ξαφνικά σε κενό αέρα και χτυπήθηκε απ το αεροπλάνο του wingman του Λακάλλε. Ο Τίνκερ θυμάται ότι είδε την θαυμάσια προσγείωση του Λέϊντερ ο οποίος κατάφερε να χρησιμοποιήσει όλες τις αρχές της αεροδυναμικής που ήξερε καταφέρνοντας να απιθώσει στο έδαφος ένα σχεδόν ‘μισό’ Τσάτο. Ο Λακάλλε αναγνώρισε την ικανότητα του Λέιντερ αλλά δεν τον θεωρούσε ωστόσο έναν εξίσου καλό ‘μαχητή’ πιλότο. Στην Γκουανταλαχάρα η ‘Αμερικάνικη Ομάδα’ θα δεί για πρώτη φορά το νεοαφιχθέν Polikarpov I-16 μονοπλάνο, την τελευταία λέξη ρωσικού καταδειωκτικού για το οποίο οι ρώσοι ήταν πολύ υπερήφανοι , αλλά ο Τίνκερ κι οι φίλοι του προτίμησαν να …περιπαίξουν. Χονδρικά τους θύμιζε το αμερικανικό καταδειωκτικό Boeing P-26 Peashooter, αν και όπως αποδείχτηκε, και το αποδέχτηκαν κι οι ίδιοι, το ρώσικο μαχητικό ήταν ένα ‘άλλο’ αεροπλάνο που εμφανισιακά όμως δεν έπειθε. Πιό μικρόσωμο κι απ το διπλάνο I-15 περιόριζε πολύ τη θέση του πιλότου σε ένα μικρό και στενό κόκπιτ , αλλά με την μηχανή των 980 ιπ.( το ρωσικής κατασκευής μοντέλλου της Cyclone) και το ανασυρρόμενο σύστημα προσγείωσης θα ξάφνειαζε σε ταχύτητα και βαθμό ανόδου τα He-51 και Fiat CR-32 της αντίπαλης πλευράς. Αλλά να πως καταγράφει ο Τίνκερ τον διάλογο με τους Ρώσους στην πρώτη εκείνη παρουσίαση του I-16 με τον ρώσο πιλότο γνωστό μόνο σαν  ‘καπιτάν Ραμόν’ μισά αγγλικά , μισά ισπανικά  :

 

Καπιτάν Ραμόν :               Εχετε ξαναδεί τέτοια αεροπλάνα ;

Αλλισον:                         Σεγκουρισαμέντε ! (Βεβαιώτατα !)

Ντάλ:                             Χέλλ , Γιές ! ( Ο Ντάλ είχε ήδη πετάξει με το P-26 )

Τίνκερ:                           Σί , σί ( Ναί , ναί )

Καπιτάν Ραμόν 

(σοκαρισμένος ) :        Νομίζετε ότι είσαστε ικανοί να τα πετάξετε ;

Ντάλ:                            Εδώ και τρία χρόνια πετούσα με αυτά

Καπιτάν Ραμόν :            Τί είπες ;

Αλλισον :                      Ε , καλά είναι λιγάκι …ξεπερασμένα αλλά νομίζω οτι παρόλα αυτά θα πετάξουν !!

Η υπόθεση εξελλίχτηκε σε ρωσο-αμερικανική διένεξη όπου οι μεν Ρώσοι θεώρησαν τους ‘συναδέλφους’ τους πολύ ψευτοπερήφανους ενώ οι Αμερικάνοι εξακολουθούσαν για να τους πειράξουν να αποκαλούν το I-16 ….the Boeing !! Είναι ωστόσο αξιοπερίεργο πως ο διάλογος αυτός έφτασε στα αυτιά της Ουάσινγκτον και για καιρό η Αμερική που επίσημα έπαιζε ένα αυστηρά ουδέτερο ρόλο χρειαζόταν να πείθει τους δημοσιογράφους ότι δεν ήταν αμερικανικά αεροπλάνα και ότι δεν βοηθούσε την Κυβερνητική Ισπανία. Συγκεκριμένα μάλιστα ακόμα και στα επίσημα flight logs οι ιταλοί ειδικά καταγράφουν τα μεν I-15 σαν Curtiss , υπονοώντας το Curtiss Hawk F4B διπλάνο του ναυτικού ίδιο μόνο κατά τον  κινητήρα και το κάλυμά του, τα δε I-16 σαν Boeings ενώ τα βομβαρδιστικά Tupolev SB-2 ‘Κατιούσα’ σαν Martin Bombers ! Ο πιθανώτερος λόγος ‘σύγχισης’ όμως αποδίδεται όχι στους πιλότους αλλά στα Γραφεία Πληροφοριών και την Μουσσολινική προπαγάνδα που δεν ήθελαν με τίποτα να φανεί ότι η κατ αυτούς ‘διεφθαρμένη μπολσεβικική Ρωσία’ ήταν σε θέση να παράγει το οποιοδήποτε αξιόλογο τεχνικό κατασκεύασμα και δή ικανό να συναγωνίζεται τα ιταλικά αεροπλάνα !

 

 Boeing P-26 Curtis F4B
Tο πραγματικό Boeing ήταν το P-26 , το πρώτο μεταλλικό αμερικανικό μονοπλάνο. Δεν έμοιαζε βασικά με το I-16 εκτός του ότι ήταν κι αυτό το πρώτο μεταλλικό ρωσικό μονοπλάνο και διέθεταν και τα δυό αμερικανικό κινητήρα – οι επιδόσεις όμως του I-16 ανήκαν σε μια άλλη γενιά. Το πραγματικό Curtis F4B έμοιαζε πολύ περισσότερο με το I-15 αλλά διέθετε λιγώτερο οπλισμό και ιπποδύναμη.

 

 

 

Η πολύ κρύα και βροχερή περίοδος του Μάρτη κράτησε την ‘Αμερικανικη Ομάδα’ αρκετά στο έδαφος με αποτέλεσμα να δοθεί η ευκαιρεία για συζητήσεις και καλλίτερη γνωριμία μεταξύ τους. Ο Λέϊντερ εντυπωσίαζε τον Τίνκερ με τον διαλεκτικό του χαρακτήρα και τα επιχειρήματά του για τό δίκιο των εργαζομένων και της πλευράς που υποστήριζε, όπως και για το γεγονός ότι διάλεξε τον ρόλο του μαχητή πιλότου χωρίς ποτέ να έχει ανάλογη πείρα. Για τον Ντάλ έλεγε ότι εντυπωσιαζε πολύ τους Ισπανούς για τα  κατάξανθα μαλλιά του και τον είχαν ονομάσει ‘Rubio’ ( ο ξανθός ) αλλά και για τις Ισπανίδες φιλεναδίτσες που είχε, παρόλο που η κανονική του σύζυγος είχε εγκατασταθεί στο Παρίσι για να είναι σχετικά κοντά του. Ο ‘Τσάνγκ’ ήταν αξιαγάπητος και κοινονικώτατος με όλους, αστείος πάντα μέσα στην φαρδειά του στολή καθώς ο ίδιος ήταν κοντοπίθαμος. 

   

Με το σμήνος Λακάλλε

 

“Μέσα στο μαχητικό αεροπλάνο ανακαλύπτουμε τον πόλεμο

 όπως ήταν από πάντα κι αυτός που έπρεπε να είναι πάντα

…μια προσωπική μονομαχία μεταξύ δύο ατόμων στην οποία

ο ένας απ τους δυό νικά κι ο άλλος πεθαίνει.

Είναι κάτι συναρπαστικό ….είναι κάτι ολότελα προσωπικό …”

 

Richard Hillary

RAF pilot

 

 

 

Στις 10 Φεβρ 1937 κι ενώ κάνει μια απαίσια παγωνιά το Σμήνος Λακάλλε αναλαμβάνει την πρώτη του σοβαρή αποστολή : βομβαρδισμός ενός εργοστασίου πυρομαχικών του Φράνκο στην Χαράμα. Τα Ι-15 φέρουν 4 βόμβες των 25 λιβρών σε σχάρες κάτω απ τα φτερά και πετάνε σε σχηματισμό ‘Vs’ δηλαδή είναι 5 ομάδες 4 αεροσκαφών η κάθε μιά που πετούν όλες σε σχήμα V αλλά κι η κάθε μία είναι επίσης  διαταγμένη σε σχήμα V με τον Λακάλλε να οδηγεί στην κορυφή , συνολικά 21 αεροπλάνα. Η πρώτη ομάδα χτυπάει τα αντιαεροπορικά και τα εξουδετερώνει εύκολα ενώ οι άλλες βομβαρδίζουν τα υπόστεγα με επιτυχία. Οι τεράστιες φλόγες που ξεπηδούν προσδίδουν μια ψευδαίθηση ‘ζεστασιάς’ στα καταπαγωμένα κόκπιτ. Στην επιστροφή η ‘Αμερικάνικη Ομάδα’ έχει μια ιδέα : πετούν πολύ χαμηλά πάνω απ το ποτάμι της Χαράμα και πλησιάζουν μια γέφυρα που απειλεί να καταλάβει το φρανκικό πεζικό με σκοπό να περισφίξει κι άλλο τον κλοιό γύρω απ την Μαδρίτη που αποτελεί και τον απώτερο στόχο των κινηματιών στρατηγών. Ο Τίνκερ διασκεδάζει με το εχθρικό πεζικό που τρέχει να κρυφτεί πανικόβλητο, αλλά στην επιστροφή ο Λακάλλε βάζει τις φωνές : Τα αεροπλάνα είναι εξαιρετικά πολύτιμα για να τα διακινδυνεύεις στο πύρ ελαφρών όπλων. Την επομένη στις 11 η νέα αποστολή κατευθύνει το σμήνος στην πόλη Αράνχουεζ με σκοπό να βληθεί εχθρικό πυροβολικό. Ο Τίνκερ αφηγείται την ατμόσφαιρα της ετοιμασίας :

 

“ Κι ενώ οι οπλουργοί τσέκαραν βόμβες και πολυβόλα μαζευτήκαμε να πάρουμε τις διαταγές. Ο Λακάλλε μιλάει ισπανικά δείχνοντας στον μεγάλο χάρτη και μετά ο μεταφραστής του σμήνους μας τα εξηγεί, έπειτα  κάποιος πετάει ένα αστείο για να ζεστάνει την ατμόσφαιρα κι όλοι εύχονται με μια φωνή ‘buena suerte’ ( καλή αποστολή ) και τρέχουν στα αεροπλάνα. Με δονεί η βοή του Cyclone που ξεκινάει και με συγκλονίζει. Η επαφή στο κάθισμα με το αλεξίπτωτο μου προκαλεί κάποιο αίσθημα ασφάλειας έστω κι αν μου έκανε δύσκολη την είσοδο στο κόκπιτ. Δεν κοιτάω τα όργανα τα ξέρω απόξω και ανοίγω την μανέτα , η μηχανή αρχίζει να με σπρώχνει…βιάζομαι. Μα γιατί περιμένουμε ; Να δώσουμε καιρό στον εχθρό να ετοιμαστεί ; Ξαφνικά απ το κόκπιτ του Λακάλλε διακρίνουμε να υψώνεται στριφογυρίζοντας το γαντοφορεμένο του χέρι και ξεκινάμε. Είμαστε κοντά, κοντά ο ένας στον άλλο κι απογειωνόμαστε για τα 1000 πόδια αρχικά, μετά παίρνουμε τα ύψη που μας καθώρισαν για κάθε ομάδα, όλοι σε σχηματισμο Vs “

 

Ο Λακάλλε επιτίθεται πρώτος με τις 3 ομάδες , οι άλλες δυό κρατιούνται αρχικά κάπου 1600 πόδια ψηλώτερα. Τα I-15 βουτάνε και στην κάθοδο πιάνουν 300 κόμβους ! Σημαντική μεν ταχύτητα για να αποφεύγεις ίσως το σημάδι του εχθρού αλλά μια ταχύτητα που δεν αφήνει περιθώρια λάθους πλησιάζοντας στο έδαφος. Το εχθρικό πύρ είναι φοβερά πυκνό : “ Νόμιζες και θα περπάταγες απάνω στα τροχειοδηκτικά “ , γράφει ο Τίνκερ. Προτού καν αρχίσει η βολή των ‘Τσάτο’ το No 2 του Λακάλλε διαλύεται με μιά σφαίρα στο ντεπόζιτο βενζίνας. Είναι ο παλιώτερος φίλος και συμπολεμιστής του Λακάλλε, Χοσέ Καλντερόν , από τις πρώτες μέρες του Εμφυλίου Πολέμου. Ο Τίνκερ αφού έριξε με επιτυχία της βόμβες του έστριψε απλά για τον δρόμο της επιστροφής όταν σε λίγο διαπιστώνει ότι το μισό σμήνος δεν είναι γύρω του. Ο Λακάλλε και οι περισσότεροι ισπανοί γύρω του ορμάνε στο ποτάμι της Χαράμα σε χαμηλό ύψος για να γαζώσουν το εχθρικό πεζικό στη γέφυρα ! Τώρα είχαν να εκδικηθούν τον σύντροφό τους. Το ίδιο βράδυ ωστόσο ένα σμήνος JU52 εμφανίζεται πάνω απ τη βάση τους σκορπώντας βόμβες εδώ κι εκεί σαν αντίποινα.

 

Το σμήνος Λακάλλε μετακομίζει έτσι σε μια νέα βάση που την ονομάζουν Campo X ( το Πεδίο X ) στην τοποθεσία Αθουκουέκα , είναι το μεγάλο κτήμα ενός πρώην μεγαλοκτηματία καλά κρυμμένο μέσα στην εξοχή της Γκουανταλαχάρα καθώς δεν δείχνει από μακρυά για αεροδρόμιο και διαθέτει άνετο σπίτι του για να στεγάσει τους αεροπόρους ενώ οι κάβες των κρασιών χρησιμοποιούνται για αντιαεροπορικά καταφύγια. Ο Τίνκερ εύρισκε πολυτελές το περιβάλλον, με μία τεράστια τραπεζαρία, 8 άνετες κρεββατοκάμαρες κι ακόμα υπηρετικό προσωπικό που επέβλεπε για την καθαριότητα. Στις 12 Φλεβάρη η νέα αποστολή περιλαμβάνει προσβολή σιδηροδρομικών σταθμών η οποία εκτελείται με επιτυχία αλλά την ώρα που ο Τίνκερ γάζωνε βαγόνια η απάνω πτέρυγα του αεροπλάνου του άρχισε να τρέμει άσχημα μαζί με τα πολυβόλα. Ο Τίνκερ συνέχισε πολυβολώντας μόνο με τα κάτω πολυβόλα κι όταν γύρισε στην βάση είδε τα γουρλωμένα μάτια των τεχνικών του να ανοίγουν διάπλατα. Τα πολυβόλα είχαν χαλαρώσει απ τις βάσεις τους και έριχναν τις σφαίρες σε τρελές τροχιές ώστε αρκετές σφαίρες είχαν τρυπήσει την ίδια την έλικα ! Αν είχε συνεχίσει ακόμα λίγο τότε η έλικα θα έσπαγε κι αυτό θα ήταν το τέλος : “ Ο Θεός πέταγε μαζί σου” του είπε ο τεχνικός του. Αλλά την επομένη το αεροπλάνο άρχισε πάλι να τρέμει, αυτή τη φορά εξ αιτίας της μή καλοτοποθετημένης έλικας κι ο Τίνκερ αναγκάζεται να γυρίσει. Το υπόλοιπο σμήνος επιστρέφει αναφέροντας 6 καταρρίψεις γερμανικών He-51 κι ένα από αυτά το έχει καταρρίψει ο Λέϊντερ – αν κι οι ισπανοί το αμφισβητούν. Στην επιστροφή ο Τίνκερ που έχει πρόβλημα με την έλικα πέφτει μέσα σε μια λακούβα με νερά και το I-15 κολλάει άσχημα. Ο Λακάλλε που αγωνιά για την τύχη των λιγοστών αεροπλάνων του βάζει τις φωνές αλλά ο Τίνκερ του απαντά : “ Μην ξεχνάς ότι εγώ είμαι του ….ναυτικού σμηναγέ”

 

Η προπέλλα και πάλι άρχισε να τρέμει οπότε ο Τίνκερ πήρε τα κλειδιά και τους λοστούς ο ίδιος και έλυσε την έλικα ανακαλλύπτοντας το πρόβλημα : λάσπη είχε κολλήσει στην βάση της έλικας που δεν είχε καθαριστεί κατά την εγκατάσταση πράγμα που εμπόδιζε την σωστή τοποθέτησή της. Αλλά δεν άργησε να ανακαλύψει και κάτι άλλο : το πλήρωμα εδάφους του είχε εμπλακεί σε πολιτικό καυγά με αποτέλεσμα να παραμελήσουν την δουλειά τους – οι Κυβερνητικοί στην Ισπανία αποτελούσαν μείγμα τεσσάρων  αντιμαχομένων παρατάξεων : δημοκρατικών, επαναστατών σοσιαλιστών , αναρχικών και κομμουνιστών που τους ένωνε ο κοινός φόβος στον Φράνκο αλλά πέρα από αυτό τους εχώριζαν πολλα άλλα. Ο Τίνκερ τους έφερε στο φιλότιμο : “Αν είστε ανίκανοι τότε πρέπει να κάνω εγώ τη δουλειά σας” μια φράση που έκανε τους γνωστούς για την περηφάνεια τους Ισπανούς να ξαναμονοιάσουν.

 

Στις 16 Φεβρουαρίου το σμήνος έχει πληροφορία για κινήσεις JU52 πρός την Μαδρίτη. Σύντομα ανακαλύπτουν 3 από αυτά κι άλλα 6 από πίσω με πορεία προς την πρωτεύουσα. Εκεί οι αεροπόροι χρησιμοποιούν όλα τα στοιχεία της τεχνικής που ανέλυαν για τους διάφορους τύπους αεροπλάνων. Το JU52 προστατευόταν απο οπίθια πολυβόλα που όμως δεν μπορούσαν να χτυπήσουν προς τα απάνω με περισσότερο από μια κλίση 50 μοιρών, εξ άλλου έχουν εμπρόσθια μηχανή πράγμα που τα κάνει ευάλλωτα σε μετωπική επίθεση. Ετσι τα I-15 και I-16 επιτίθενται ως εξής : Κατ αρχήν τα ξεπερνούν με την φυσική τους ταχύτητα, μετά στρίβουν σε μία U οριζόντια στροφή , τα γαζώνουν στο μέτωπο και μόλις τα ξεπεράσουν εκτελλούν λούπ σε άνοδο έτσι που στην κάθοδο να βρεθούν σχεδόν κατακόρυδα από πάνω. Χωρίς να φοβούνται πια το αμυντικό πολυβόλο γαζώνουν το κόκπιτ μέχρι που να φτάσουν σε 100 γιάρδες απόσταση μόλις και γλυτώνοντας την σύγκρουση εκτελώντας τότε μία κλίση 45 μοιρών απομακρυνόμενοι κυκλικά για μία νέα προσπάθεια. Κατά την διάρκεια ενός τέτοιου ελιγμού ο Τίνκερ αναφέρει :

 

“Καθώς έβγαινα απ τη στροφή κοίταξα το κόκπιτ του JU52 να βρίσκεται σε μια κόλαση. Πήρε τούμπα όλο το αεροπλάνο και βούτηξε ολόληρο μαζί με τις βόμβες στο έδαφος διαλυόμενο σε μια φοβερή έκρηξη !”

 

Οι επιθέσεις κατά των JU52 έκαναν Φρανκικούς αλλά και Γερμανούς να σφίξουν τα δόντια γιατί δεν περίμεναν ποτέ ότι η αντίθετη πλευρά θα μπορούσε να τους απειλήσει σοβαρά ούτε και λογάριαζαν την Ρωσία ικανή να παράγει αεροπλάνα εκείνη την εποχή. Το απόγεμα ο γνωστός σαν ‘μεγαλόστομος’ φρανκικός στρατηγός Κιέϊπο ντε Λιάνο βγήκε στο ράδιο και σνομπάρισε τους κυβερνητικούς αεροπόρους που μοιάζουν λεγε με …’πιλότους ποδηλάτων ! ‘ . Στο άκουσμα αυτών των λόγων το σμήνος Λακάλλε ξέσπασε σε γέλια και τσούγκρισαν όλοι τα ποτήρια με χαρά καταλαβαίνοντας ότι οι αντίπαλοι για να τους αναφέρουν σημαίνει τα βρίσκουν σκούρα.

 

 

 

Στις 18 Φεβρ ξεσπά η μεγάλη μάχη της Χαράμα : ο Φράνκο που ήθελε πάνω απ όλα να καταλάβει την Μαδρίτη εξορμά στηn ομώνυμη κοιλάδα (ΝΑ της Μαδρίτης) να περάσει το ποτάμι και να κόψει τον δρόμο Μαδρίτη-Βαλένθια που πρακτικά είναι η επαφή της με τη θάλασσα και προσωρινή έδρα της  Κυβέρνησης που έχει μετακομίσει απ την Μαδρίτη. Ο Φράνκο επιδίδεται σε μια επιχείριση μεγάλης κλίμακας και αναμένονται νέοι βομβαρδισμοί από JU52. Ο Τίνκερ με το σμήνος Λακάλλε πετούν ως την μετωπική γραμμή και σχηματίζουν τον ‘κύκλο Λαφμπερύ’ , ένα οριζόντιο κύκλο όπου τα αεροπλάνα στριφογυρίζουν συνέχεια ουσιαστικά ‘κρατώντας’ στο ίδιο σημείο αναμένοντας τα αργά JU52 να φτάσουν (ΣΗΜ : Τον σχηματισμό αυτό είχε εφαρμόσει στον 1ο ΠΠ, ο αμερικανο-γάλλος άσσος Ραούλ Λαφμπερύ με το σμήνος Λαφαγιέτ ). Τα JU52 εμφανίζονται αλλά τα συνοδευτικά ιταλικά Fiat CR-32 σταματούν στην μετωπική γραμμή πετώντας παράλληλά της για να μην μπούν στην εχθρική περιοχή. Αυτό έκανε τον Τίνκερ να περιφρονήσει τους Ιταλούς των οποίων θαύμαζε ωστόσο τα αεροπλάνα αν και περιφρονούσε το He-51 των γερμανών αλλά εκτιμούσε ωστόσο την τεχνική των γερμανών πιλότων. Ελεγε σχετικά : “ Αν ήταν γερμανοί μέσα στα Fiat τότε οι αερομαχίες θα καταντούσαν μια πολύ διαφορετική ιστορία “. Ωστόσο οι λόγοι είναι άλλοι : Ο Μουσσολίνι παίζει ‘κρυφτούλι’ με την Κοινωνία των Εθνών. Διπλωματικά αρνείται την συμμετοχή του στην Ισπανία κι έτσι φοβάται την κατάρριψη Ιταλών μέσα στα Κυβερνητικά εδάφη που θα τον εκθέσει ανεπανόρθωτα. Στην θέση τους ωστόσο εμφανίζονται 85 He-51 τα οποία ορμάνε πολυβολώντας παντού μέσα στον κύκλο για να ανοίξουν πέρασμα κατόπιν βουτούσαν χαμηλά κάτω απ τον κύκλο κι ανέβαιναν πάλι επιστρέφοντας για μια νέα ριπή. Ο Λακάλλε επιμένει στην διατήριση του σχηματισμού περιμένωντας τα JU52 αλλά καθώς δεν υπάρχει ραδιοεπικοινωνία μεταξύ τους  ο Λέϊντερ ορμά κατεβαίνοντας απάνω σε ένα από αυτά θεωρώντας τα εύκολο στόχο. Ενα άλλο He-51 καταλαβαίνει την ευκαιρεία και βρίσκεται στην ουρά του, το I-15 του Λέϊντερ δέχεται τις πρώτες βολές , αρχίζει να πετά ανώμαλα και σε λίγο παίρνει τον δρόμο για το έδαφος : ο Λέϊντερ είναι νεκρός. Ο Τίνκερ που υπήρξε μάρτης της σκηνής έγραψε στο βιβλίο του ότι ο φίλος του αρχικά τραυματίστηκε στο πόδι – όπως έδειξε και η ιατρική γνωμάτευση – και καθώς δεν μπορούσε να πηδήσει αποφάσισε να προσπαθήσει μια προσγείωση , αλλά ένα άλλο He-51 ήδη πυροβολούσε πρός την ίδια κατεύθυνση και φαίνεται τον αποτέλειωσε.

Η μέρα εκείνη θα είναι μακρυά : Ο Αλλισον ορμά κι εκείνος πίσω από ένα He-51 το οποίο καταρρίπτει αλλά 3 ακόμα He-51 βρίσκονται στην ουρά του. Καθώς κοιτά το θύμα του να περιδυνίζεται δεν προλαβαίνει να αντιδράσει όταν δέχεται τις εχθρικές ριπές ωστόσο εκτελώντας ένα τέλειο ‘Ιμμελμαν’ καταφέρνει να ξεφύγει και φεύγει βιαστικά πίσω στην βάση του στην οποία όμως δεν θα φτάσει καθώς ένα νέο κύμα από He-51 τον πολυβολούν και του προκαλούν ζηιές αναγκάζοντάς τον να εγκαταλείψει . Τα ίδια αυτά He-51 στρίβουν και ορμούν τώρα στά άλλα I-15 και ειδικά βάζουν στόχο εκείνο του Ντάλ. Ο ‘Ρούμπιο’ προσπαθεί να μανουβράρει το αεροπλάνο αλλά τα κοντρόλ υπακούουν δύσκολα ενώ ακούει τις εχθρικές σφαίρες να τον γαζώνουν , κοιτάει πίσω του και βλέπει το ουραίο του σχεδόν διαλυμένο. Προσπαθεί ωστόσο να κρατηθεί στον κύκλο όταν ένα σωτήριο σμήνος ρώσικων I-16 που διοικεί ο Σμηναγός Κοσοκόβ παρουσιάζονται την κατάλληλη ώρα και τα He-51 αντιμετωπίζουν τώρα ένα ανώτερο αντίπαλο. Η αερομαχία συνεχίζει με τα He-51 να υποχωρούν ενώ τα JU52 που εν τω μεταξύ πλησιάζουν πέφτουν απάνω στα I-15 του Λακάλλε. Καταρρίπτονται συνολικά 7 He-51 και 2 JU52. Οταν το σμήνος επιστρέφει μόνο ο Τίνκερ και ο Τσάνκ είναι εκεί, το I-15 του Ντάλ αγνοείται. Ο Τίνκερ νοιώθει άσχημα αλλά τον συγκινεί πολύ περισσότερη η στάση των πληρωμάτων εδάφους που τον πλησιάζουν με κλάματα : “ Κατάλαβα για πρώτη φορά πόσο μας εκτιμούσαν εμάς τους αμερικάνους . Ο Μπάρκα κι ο Χουάν πληρώματα των Αλλισον και Ντάλ είχαν μια φοβερή έκφραση καθώς άδικα προσπαθούσαν να ελέγξουν την συγκίνησή τους. Αλλάκαι ….πώς θα τα βγάλει πέρα άραγε το σμήνος Λακάλλε χωρίς τον ‘πνευματικό’ του ηγέτη Λέϊντερ ; “. Το ίδιο όμως απόγεμα καταφθάνουν νεώτερα για τους Αλλισον, Ντάλ : ο μεν Αλλισον είναι τραυματισμένος στο πόδι σε νοσοκομείο ενώ τον Ντάλ τον έχουν περιμαζέψει στο κοντινό αεροδρόμιο της Αλκαλά ντε Χενάρες όπου τρέχει ο Τίνκερ να τον βρεί αλλά και να ακούσει την …ιστορία του : “ Η διοικητής της μιλίτσιας που με περιέσωσε ήταν μια γυναίκα ! Η καπιτάν-Ντολόρες , συνεννοηθήκαμε περίφημα κι έκανε τα πάντα για να με μεταφέρουν σώο εδώ. Παιδιά, σας παρακαλώ μην πείτε τίποτα στην …γυναίκα μου ! “ , εδιηγείτο ενθουσιασμένος ο ‘Ρούμπιο’. Οσο για τον Αλλισον που είχε μια σφαίρα χωμένη στο πόδι ξεκινάει μια φοβερή εμπειρία μέσα στα πρόχειρα και χωρίς μέσα νοσοκομεία στην Μαδρίτη. Το πόδι του προχειροεγχειρίστηκε , πρίστηκε κι όταν πιά οι γιατροί μιλούσαν για να του το κόψουν βρήκαν τελικά λύση να τον μετασφέρουν στα σύνορα όπου οι Γάλλοι τον άφησαν να περάσει για να πάει στο Αμερικάνικο Νοσοκομείο στο Παρίσι απ όπου επέστρεψε υγιής μέν αλλά μετά από καιρό. Στις 20 Φλεβάρη είναι η ώρα της Κυβερνητικής αντεπίθεσης στην Χαράμα. Τα I-15 επιτίθενται στους στρατώνες των φρανκικών την ώρα της …σιέστα. Ακολουθεί σφαγή και σε συνδυασμό με το Κυβερνητικό πεζικό οι φρανκικοί αναγκάζονται σε οπισθοχώριση, ο δρόμος Μαδρίτη-Βαλένθια τελικά δεν έπεσε. Πάλι εμφανίζονται όμως τα JU52 με σκοπό να βομβαρδίσουν το πεζικό και το σμήνος Λακάλλε επιτίθεται με την γνώριμη τακτική. Αναφέρει ο Τίνκερ : “Πετούσα πολύ κοντά με τον Ντάλ τόσο που οι ριπές μας σχημάτιζαν μία ενιαία βροχή που γάζωνε τα JU52, φτάσαμε πολύ κοντά τους στις 100 γιάρδες και μετά στρίψαμε. Γύρισα κι είδα ένα JU52 να πέφτει αργά έξω απ τον σχηματισμό αλλά κι ένα δικό μας I-15 να περιδινίζεται άσχημα “ . Τα I-15 επανήλθαν στηn επίθεση οπότε τα JU52 με όση ταχύτητα τους απόμενε στρίψαν για την φρανκική περιοχή, ενώ ένα ακόμα JU52 κατέπεσε πρίν προλάβει να την περάσει. Τότε τα He-51 εμφανίζονται και ορμούν στα ‘Τσάτο’ αλλά και πάλι εμφανίζονται για ενίσχυση τα I-16. Τα He-51 παγιδεύονται : Τα μεν I-15 είναι καλλίτερα στην βύθιση ενώ τα I-16 στην άνοδο, οι γερμανοί οπισθοχωρούν αφήνοντας πίσω 6 συντρόφους τους νεκρούς. Για την τεχνική υστέριση των He-51 έχουμε και μια άλλη ιστορική μαρτυρία από γερμανό αυτή τη φορά : ‘Τα ρώσικα αεροπλάνα είναι κατά πολύ ανώτερα στα πτητικά τους χαρακτηριστικά, οι ιταλοί έχουν καλλίτερες μηχανές- και τί κάνει το Βερολίνο ; Μας λέει ότι τα He-51 είναι τα καλλίτερα ! Αυτή η μπλόφα των τριών τελευταίων ετών πρέπει επιτέλους να σταματήσει. Αυτό που μας κρατάει δεν είναι σίγουρα τα ιδανικά αλλά μάλλον ο νεανικός ενθουσιασμός η δίψα για περιπέτεια και τα ο μισθός του πιλότου μαχητή , 1200 μάρκα τον μήνα.” Hauptmann Harro Harder, Ισπανία 1936

 

 

Επιστρέφοντας όμως στην βάση ο Λακάλλε είναι βαρύθυμος : σκοτώθηκε ο παλιός του σύντροφός Λουϊς Μπερσιάλ από Fiat CR-32. Οι ιταλοί αναθεώρησαν την στάση τους με πρωτοβουλία του ιταλού άσσου Σμηναγού Γκουϊδο Νόμπιλι και επιστρέφουν στις μάχες πάνω απ τα εχθρικά εδάφη πιεσμένοι απ την στάση των φρανκικών πιλότων. Με προσωπική ευθύνη του ο φρανκικός άσσος  Ανγκέλ Σάλας Λαζραμπαλ είχε ορμήσει οργισμένος μόνος του σε ένα ιταλικό CR-32 κι απογειώνεται να βοηθήσει τα JU52 όταν οι Ιταλοί αρνήθηκαν. Ο ιταλός διοικητής του Σμηναγός Ταρσίσκο Φανιάνι ζητά την σύλληψή του, αλλά διαμαρτύρεται έντονα ο φίλος του Σμηναγός Γιοακείμ Γκαρθία Μοράτο - ο πρώτος άσσος του εμφυλίου με συνολικ 40 καταρρίψεις -  και ακολουθεί διάβημα στον Μουσσολίνι απ τον Σμήναρχο Αλφόνσο Κιντελάν διοικητή ‘θεωρητικά’ όλων των Ισπανικών Αεροπορικών Δυνάμεων. Η Ιταλική διοίκηση ντροπιασμένη απαλλάσει των καθηκόντων του τον Φανιάνι και τοποθετεί τον Νόμπιλι ο οποίος υποστηρίζει την νέα στάση. Εκτοτε ο Κιντελάν προωθεί την ιδέα της αντικατάστασης των σμηνών με Ισπανούς, σταδιακά βέβαια γιατί δεν διαθέτει ικανό αριθμό πιλοτων. Από τότε ξεκινάει ανεπίσημα η ίδρυση της πρώτης ολότελα ισπανικής ομάδας που πήρε το όνομα ‘Η Μπλέ Ομάδα’ (Patrulla Azul) ( ΣΗΜ : το βαθύ μπλέ ήταν το επίσημο φασιστικό χρώμα των φρανκικών) που θα επισημοποιηθεί σαν κανονικό σμήνος αργότερα. Υπό την ηγεσία του Μοράτο η ‘Μπλέ Ομάδα’ θα συγκεντρώσει κοντά της τον Λαζαραμπάλ και τους Υποσμηναγούς Γκαρθία Πάρντo, Σαλβατόρ Μπενχουμέα  και Ναρσίσκο Μπερμούδεθ ντε Κάστρο που όλοι θα εξελιχθούν σε άσσοι.

 

Θα ακολουθήσουν λίγες ήσυχες μέρες κι η ‘Αμερικάνικη Ομάδα’ παίρνει μία μικρή άδεια για τη Μαδρίτη. Τόπος συνάντησης το ξενοδοχείο Florida όπου συναντούνται οι αμερικανοί ρεπόρτερς και μισθοφόροι ή εθελοντές στον πόλεμο. Το ξενοδοχείο διαθέτει αρκετή πολυτέλεια για εκείνες τις μέρες και οι αμερικανοί πιλότοι δεν ενοχλούνται από μερικές τρύπες στους τοίχους από διαμπερή βλήματα των φρανκικών οβίδων. Αντίθετα η σαμπάνια είναι σχετικά αφθονη και το κέφι μεταξύ συμπατριωτών έντονο σαν ξέσπασμα απο το στρέςς του πολέμου. Επίκεντρο της παρέας ο διάσημος δημοσιογράφος-συγγραφέας Ερνστ Χέμινγουαίη με την φίλη του και συνάδελφο Μάρθα Γκέηλχορν κι ανάμεσά τους ο Μπώμπ Μέριμαν καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια εθελοντής αξιωματικός στο τάγμα Α.Λίνκολν των Διεθνών Ταξιαρχειών και η ‘Αμερικανική Ομάδα’. Ενας αλληλοσεβασμός αναπτύσσεται μεταξύ των διανοουμένων και των ‘μισθοφόρων’ , οι δεύτεροι θεωρούν δικαίωση που τους αναγνωρίζουν οι ‘πνευματικά’ ανώτεροι ενώ οι πρώτοι στα πρόσωπα των ‘μισθοφόρων’ αναγνωρίζουν τους καθημερινούς απλούς ‘ήρωες’ φτειαγμένους απ τη στόφα των κοινών ανθρώπων που μπήκαν σε αυτόν τον πόλεμο σαν τυχοδειώκτες αλλά που συμμερίζονται τον σκοπό των λαϊκών αγωνιστών που αντιστέκονται στην κοινωνική βία. Φυσικά η νύχτα τελειώνει με άφθονο αλκοόλ και την ‘αμερικάνικη ομάδα’ να φτάνει στην βάση της πέραν την ώρας της απαγόρευσης της κυκλοφορίας ακούοντας τους, φιλικούς κατά τα άλλα, εξάψαλμους του Λακάλλε !

 

 

Οι 3 πρώτες καταρρίψεις

 

 

Οι τελευταίοι μιας μεγάλης ιπποτικής εποχής

Προσκολλημένοι στην ιπποσύνη εκείνη την ξεχασμένη

Μακρυά από την προδοσία και την σφαγή

Σαν τους ηρωϊκούς του Ρολάνδου

Αφήσαν το σημάδι τους πολεμώντας ενάντια σε κάθε πιθανότητα

 

 

Arthur H. Landis

‘The Abraham Lincoln Brigade’

 

 

Ο εμφύλιος πόλεμος  άρχισε να παίρνει μια πιό άγρια όψη από τον Μάρτη 1937 όταν ο Φράνκο δοκίμασε την ύστατη προσπάθειά του να καταλάβει την Μαδρίτη με μία πρωτοφανή επίθεση ουσιαστικά διοργανωμένη κι εκτελεσμένη με όλα τα μοντέρνα πολεμικά μέσα που διέθεταν οι Ιταλοί , τάνκς, πυροβόλα , αεροπλάνα , επίλεκτα σώματα : οι ταξιαρχίες Λιττόριο, Μελανοχίτωνες , Μαύρες Φλόγες και Μαύρα Βέλη υπό την ηγεσία του Στρατηγού Μάριο Ροάτα. Η επίθεση εξελλίσεται αυτή την φορά στα BA της Μαδρίτης κοντά στην Γκουανταλαχάρα και ο Μουσσολίνι έχει ήδη δηλώσει ότι γι αυτόν πρόκειται για μια ‘προσωπική’ υπόθεση ενώ οι παρατηρούντες τα πολιτικά συμβάντα την εποχή εκείνη πιστεύουν ότι πρόκειται για το τέλος του πολέμου : η Κυβερνητική πλευρά δεν διαθέτει τίποτα ισάξιο απέναντι στην εχθρική πολεμική μηχανή. Στις 8 Μαρτίου ο Λακάλλε πληροφορείται ότι το κυβερνητικό πεζικό οπισθοχωρεί μπροστά στα ιταλικά τάνκς και στις 11 Μαρτίου διατάσσετε να το υποστηρίξει. Ο καιρός έρχεται να βοηθήσει τους αμυνομένους καθώς οι πυκνές βροχές που ακολουθούν κολλάνε τα μηχανοκίνητα και η επίθεση επιβραδύνεται σημαντικά αλλά οι Μαύρες Φλόγες πλησιάζουν απειλητικά την Μπριχουέγκα που υποστηρίζεται από λίγους αλλά εξαιρετικά αποφασισμένους, επίσης Ιταλούς, αλλά των Διεθνών Ταξιαρχειών Γκαριμπάλντι που πολεμον ενντια στους φασστες. Ο Ντάλ διατάσσεται να κάνει αναγνώριση στο πεδίο και διαπιστώνει ότι τα οχήματα των Ιταλών του Μουσσολίνι είναι εξαιρετικά διασκορπισμένα και τα αντιαεροπορικά πολύ αραιά. Ο Λακάλλε δίνει εντολή να φορτωθούν βόμβες στα ‘Τσάτο’ αλλά τότε ακριβώς η ορατότητα πέφτει στο μηδέν ! Απτόητος ο Λακάλλε δίνει το σύνθημα της απογείωσης και οι πιλότοι μπαίνουν μέσα στα μουσκεμένα κόκπιτ ( ήταν ανοικτά ) και ενώ το κρύο τρυπάει κόκκαλα. Πετώντας πάνω από μία οροφή νεφών στα 1000 πόδια ο Τίνκερ διακρίνει ξαφνικά ένα άνοιγμα και ορμώντας αφήνει τις βόμβες του στα 600 πόδια πάνω σε μια σαστισμένη ομάδα μηχανοκινήτων και στην συνέχεια πολυβολεί εδώ κι εκεί πεζικό.Οι Ιταλοί τρέχουν να κρυφτούν σε πρόχειρα χαρακώματα και τσαλαβουτάνε στα νερά για να γλυτώσουν ενώ στον αέρα δεν υπάρχουν δικά τους αεροπλάνα να τους υποστηρίξουν : οι Ιταλοί αλλά και οι Φρανκικοί δεν φαντάστηκαν ότι οι Κυβερνητικοί θα τόλμαγαν έξοδο με τέτοιο καιρό και δεν έχουν στείλει τα Fiat στην μάχη έτσι τελικά οι Μουσσολινικο αποθαρρύνονται και η επίθεση σταματάει οριστικά. Το σμήνος Λακάλλε παραμένει επί 1 ώρα κυρίαρχος του αέρα αλλά σκορπίζεται μέσα στην θύελλα που ακολουθεί. Οι Τίνκερ και Ντάλ μπορούν να προσγειωθούν μόνο στην Αλπαθέτε όπου κι ανεφοδιάζονται βρίσκοντας την ευκαιρεία να συναντήσουν τούς ρώσους πιλότους που έχουν βάση εκεί οι οποίοι τιμητικά τους συνοδεύουν για υποστήριξη πίσω στην βάση τους αργότερα. Οι Κυβερνητικοί διατάσσουν όλα τα αεροπλάνα να σηκωθούν για να χτυπήσουν τους Ιταλούς : 140 αεροπλάνα συνολικά αναλαμβάνουν να βομβαρδίσουν και πολυβολίσουν ότι υπάρχει στην πεδιάδα. Τα ρωσικης κατασκευής Πολυκαρπώφ R-5 ‘Ραζάντε’ διπλάνα βομβαρδιστικά υποστηριζόμενα απ τα I-15 του Λακάλλε διαλύουν το αρχηγείο του Ροάτα και σκοτώνουν τον αρχηγό του επιτελείου του Αιμίλιο Φαντέλα ρίχνοντας συνολικά κάπου 400 βόμβες. Ο Τίνκερ υποστηρίζει μια ομάδα Potez 52 που αν και άχρηστα εκμεταλλεύονται την ανυπαρξία αντιπάλου ενώ οι αεροπόροι συχνά πετούν τις βόμβες με τα …χέρια καθώς τα αεροπλάνα αυτά δεν είχαν σχεδιαστεί εξ αρχής για βομβαρδιστικά. Με κατάπληξη έβλεπε τα ‘αδύναμα΄Potez 52 να καταφέρνουν να ανατινάζουν οχήματα και τους Ιταλούς να περνάνε το χειρώτερο σόκ της ζωής τους. Η αεροπορική επίθεση ήταν καλά σχεδιασμένη και είχαν καθοριστεί συγκεκριμένοι στόχοι για κάθε σμήνος οπότε οι Ιταλοί βρίσκονται γρήγορα περικυκλωμένοι από φωτιές και συντρίμια με αποτέλεσμα να αρχίσει η άτακτη υποχώριση και το φευγιό με ταυτόχρονη εγκατάλειψη θέσεων. Ο Τίνκερ γράφει : “ Μπορούσα να διακρίνω τα χλωμά σαν πεθαμένων πρόσωπά τους που στην θέα ενός αεροπλάνου γινόνταν πιό χλωμά ακόμα απ τον φόβο. Μερικοί προσπαθούσαν να ξεφύγουν τρέχοντας κάθετα απ την πορεία μου αλλά ήταν ήδη αργά. Πέφταν σαν στάχυα που τα κοβε δρεπάνι καθώς με ρυθμικές κινήσεις στο πηδάλιό μου εγώ έστριβα αριστερά- δεξιά ώστε οι σφαίρες να καλύπτουν μια ευρύτερη περιοχή. Συνεχίσαμε έτσι ώσπου βενζίνα και πυρομαχικά μας σώθηκαν” . Πίσω στην βάση ο Τίνκερ έμαθε ότι μια αντεπίθεση των Κυβερνητικών είχε ανακαταλάβει την Μπριχουέγκα και απωθήσει την προσπάθεια αντεπίθεσης του Ροάτα ενώ ο Μουσσολίνι κόντεψε να πάθει αποπληξία κι απ την οργή του ζητούσε ευθύνες εναντίον όλων !

 

Το πρωϊ της 14 Μαρτίου ο καιρός καθάρισε και το σμήνος πετούσε για μία νέα αποστολή βομβαρδισμού αλλά αυτή τη φορά τα Fiat εμφανίστηκαν επιμένοντας να ξεπλύνουν την ντροπή. Ο Λακάλλε σχεδόν αιφνιδιασμένος από την παρουσία τους άρχισε να χτυπά τα πηδάλια κλίσης συνέχεια για να δώσει το σήμα κινδύνου σε όλους. Τα I-15 περιτριγυρίστηκαν αμέσως από ομάδες CR-32 και πέρναγαν πολύ γρήγορα από μπροστά τόσο που  ο Τίνκερ φοβήθηκε κιόλας μην συγκρουστεί μαζί τους. Κατά τύχη όμως ένα από αυτά φάνηκε πιό αργό και στα λίγα δευτερόλεπτα που βρέθηκε στο πεδίο βολής του δέχτηκε 2-3 ριπές απ τον Αμερικανό : οι πυκνοί καπνοί απ το ντεπόζιτο λαδιού ήταν το σήμα κατετεθέν μιάς επιβεβαιωμένης κατάρριψης ενός Fiat , της πρώτης του Τίνκερ. Τα υπόλοιπα CR-32 βλέποντας την κατάρριψη αυτή όρμησαν σχεδόν μονομιάς να πάρουν εκδίκιση, και με την ορμή που είχαν ξαναπροσπέρασαν το I-15 του Τίνκερ κι εκείνος κατάλαβε τί εσήμαινε αυτό : θα έκαναν μια επίθεση απ την ουρά και θα άκουγε πάλι το γνώριμο κροτάλισμα των πολυβόλων Breda ….ΤΑΤ ! …θα έκανε το πρώτο εμπρηστικό βλήμα …ΤΑΤ το δεύτερο διατρητικό …ΤΑΤ τo εκρηκτικό και ΤΑΤ …το τέταρτο βλήμα των 12.5 χιλ ….ΤΑΤ-ΤΑΤ-ΤΑΤ-ΤΑΤ....και ο Τίνκερ έστριψε απότομα να ξεφύγει παρακολουθώντας στον καθρέφτη την θέση του αρχηγού των Fiat. Χάρις στην τρομερή ευελλιξία του I-15 ο Τίνκερ βούτηξε σε μία στροφή 360 μοιρών , ήρθε στην ουρά του και άρχισε να ανεβαίνει πατώντας επίμονα την σκανδάλη. Ο Αρχηγός αιφνιδιάστηκε ενώ ο Τίνκερ ήδη ολοκλήρωνε μια νέα παρόμοια στροφή και γάζωνε το δεύτερο Fiat αν και χωρίς επιτυχία. Καθώς τα CR-32 σκόρπιζαν έβαλε πορεία για το διπλανό σύννεφο και χάθηκε πρός τη βάση του. Εκεί του δόθηκε αμέσως η διαταγή να συνοδέψει Bregeut σε βομβαρδιστική αποστολή πάλι στην Μπριχουέγκα. Τα απιθάνως αργά αυτά αεροπλάνα ανάγκαζαν τον Τίνκερ να βρίσκεται συνεχώς στο όριο απώλειας στήριξης αλλά ακριβώς επειδή ήταν αργά συμμάδευαν υπέροχα και οι βόμβες βρίσκαν σωστά τους στόχους τους προκαλώντας σφαγή κι όταν οι βόμβες τέλειωσαν συνέχισαν τα I-15 με τα πολυβόλα τους. Ηταν η στιγμή που ο δρόμος που οδηγούσε στην Μαδρίτη είχε γεμίσει με τα υποχωρούντα απομεινάρια των Ιταλών. Την ίδια μέρα το σμήνος Λακάλλε επιτέθηκε άλλες 3 φορές μέχρι που και οι τελευταίες ιταλικές δυνάμεις εγκατέλειψαν την περιοχή. Γράφει ο Τίνκερ στο βιβλίο του : “ Ούτε το Χόλλυγουντ δεν θα μπορούσε να κάνει τέτοιες στιγμές δράσης και φρίκης. Προτού τελειώσει καν μιας μέρας επίθεση το χώμα είχε γεμίσει λάσπη κι αίμα. Οταν η νύχτα έπεσε ακόμα και τότε οι Ιταλοί τρέχαν να κρυφτούν. Μακρυές γραμμές από καταστραμένα οχήματα μέναν έρημα , ήταν αυτά με τα οποία εννοείται θα καταλαμβάναν την Μαδρίτη” . Στην ίδια μάχη εξαιρετικά πολέμησε κι ο Κώχ με ένα I-15, απόδειξη ότι οι Κυβερνητικοί χρησιμοποίησαν ότι είχαν και δεν είχαν, αλλά επιστρέφοντας στομαχορραγούσε απ το στρέςς. Οι γιατροί δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα για την περίπτωσή του και του πρότειναν την λήξη του συμβολαίου του. Στις 8 Απριλίου 1937 , ο πρώτος θεωρητικά αρχηγός της ‘Αμερικάνικης Ομάδας’ εγκαταλείπει την Ισπανία.

 

 

Στις 17 Μαρτίου 1937 ο Λακάλλε επαναδιοργανώνει τις ομάδες του και ορίζει αρχηγούς : την 1η οδηγεί αυτός , την 4η ο Γκομέθ , την 2η ο Ντάλ και την 3η ο Τίνκερ . Την ίδια μέρα πετούν κιόλας το απόγευμα για συνοδεία βομβαρδιστικών όταν πέφτουν σε 3 JU52 που τα συνοδεύουν 20 Fiat. Ο Λακάλλε στρίβει για τα JU52 , οι αμερικάνοι αναλαμβάνουν τα CR-32 κι η ομάδα του Γκομέθ πετάει ψηλώτερα να τα προστατεύει απο νωτιαία επίθεση. Τα JU52 πετούν τις βόμβες και φεύγουν υποχωρόντας , οι αμερικάνοι προτού επιτεθούν κρύβονται για λίγο σε ένα σύννεφο κι όταν βγαίνουν από αυτό ο Τίνκερ ήδη βρίσκεται στην άλλη μεριά απ όπου τον περίμενε ο Ιταλός πιλότος. Ενώ τα άλλα Fiat γύρω εσκόρπιζαν ο Ιταλός πιλότος επιχειρεί ελιγμό αλλά δέχεται μία ρίπη 30 δευτερολέπτων απ τον Τίνκερ. Τα CR-32 είναι ευέλλικτα αλλά το ενδιαφέρον των κατασκευαστών για αυτήν την αρετή εστέρησε το αεροπλάνο από μέσα προστασίας κι έτσι η ριπή μισού λεπτού απάνω τους κατατρυπάει πολλά εκτεθειμένα σημεία της μηχανής καταλήγωντας σε μία τέλεια κατάρριψη , την 2η του μισθοφόρου απ το Αρκανσω (ΣΗΜ: Ο πιλότος αυτού του Fiat είναι γνωστό από ιστορικές πηγές ότι ήταν ο Σμηνίας Μικελάντζελο Σκάλα που όμως τίποτα άλλο γι αυτόν δεν αναφέρεται σε καμμία λίστα σημαντικών ιταλών πιλότων στην Ισπανία. Είναι πολύ πιθανό ότι ανήκε στο 1ο Σμήνος της 2ης Μοίρας (II Gruppo) που διοικούσε ο Σμηναγός Τζιουζέππε Ρουτζίν). Στις 18 Μαρτίου υπάρχουν κάποιες ιταλικές μεμονωμένες μονάδες μπροστά απ την Μπριχουέγκα και ο Τίνκερ συνοδεύει και πάλι βομβαρδιστικά σε ένα σενάριο ίδιο με εκείνο της μάχης στην Γκουανταλαχάρα : “ Η επιστροφή μας πάνω απ την Εθνική Οδό ( που οδηγούσε πρός την Γκουανταλαχάρα ) ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Τα σύννεφα ήταν μόνο 1600 πόδια απ το έδαφος κι έτσι έπρεπε να πετάμε χαμηλά. Εγώ πετούσα μόλις στα 300 πόδια. Κατά καιρούς βλέπαμε μία γραμμή τροχειοδηκτικά από τα αντιαεροπορικά τους που μοιαζε πίδακα από συντριβάνι που όμως εύκολα ξεφεύγαμε περνώντας ανάμεσα . Τα στρατεύματά μας που ξεχώριζαν τις κόκκινες λουρίδες στην άτρακτο των αεροπλάνων μας σήκωναν ψηλά τα χέρια πρός εμάς λές και επρότειναν μια χειραψία ! Δεν τό ξεραν ότι πετάγαμε χαμηλά από ανάγκη κι εμείς ανταποδίδαμε με ένα χαιρετισμό …”

 

Η μάχη της Γκουανταλαχάρα θεωρήθηκε η πιό τρανταχτή αποτυχία όχι μόνο του Φράνκο αλλά κυρίως των Ιταλών που ουσιαστικά της διεξήγαν. Η ελίτ των ‘υπερδυνάμεων’ της Ευρώπης υποχωρεί μπροστά σε ένα στρατόπεδο που περιλαμβάνει εθελοντές εργάτες στο πεζικό και αεροπόρους μισθοφόρους σαν τον Τίνκερ απέναντι σε επαγελματίες ‘άσσους’ απ την άλλη πλευρά. Ο Χέμινγουαίη γράφει με πάθος για την ‘ντροπή’ αυτή των Ιταλο-Γερμανών και συγκινεί τελικά περισσότερο από κάθε άλλον την εξαιρετικά ‘σφιχτή’ εκείνο τον καιρό αμερικάνικη κοινή γνώμη. Η Αμερικανική Κυβέρνηση Ρούσβελτ έπαιρνε μέτρα ‘ουδετερότητας’ με απαγορεύσεις διαβατηρίων και ποινές σε όσους Αμερικανούς πολεμούσαν στην Ισπανία κι είναι εναντίον οποιασδήποτε επίσημης αναφοράς στο θέμα, αλλά τα άρθρα του Χέμινγουαίη, εμπνευσμένα μεταξύ άλλων και από τις διηγήσεις των Τίνκερ και Ντάλ,  θα καταφέρουν να κινητοποιήσουν και συγκινήσουν : οι Αμερικανοί ιδιώτες και φιλελεύθεροι πολίτες αν και ‘μειονότητα’ θα συγκεντρώσουν λεφτά και κυρίως νοσοκομειακή βοήθεια και νοσοκομειακούς εθελοντές που θα αποστείλλουν στην Κυβερνητική Ισπανία σε μεγέθη υπερδιπλάσια των άλλων, τυπικά άμμεσων φίλων των Κυβερνητικών, στην Ευρώπη. Ο Ρούσβελτ αναγκάζεται να κάνει τα ‘στραβά μάτια’ εξοργίζοντας τον αρχηγό του FBI Χούβερ που μισεί οτιδήποτε συμπαθητικό με τους ‘κόκκινους’ , όρο με τον οποίο περιγράφει συλλήβδην δημοκρατικούς, σοσιαλιστές ή μή.

 

Ο Μάρτης και ο μισός Απρίλης ήταν γεμάτοι βροχές και απραγία. Ο Φράνκο εγκατέλειπε τα σχέδια για την Μαδρίτη και μελετάει επιθέσεις στον βορρά κατά των Βάσκων , οι Ιταλοί αναμένουν νέα εφόδια κι αναδιοργανώνονται ενώ η ‘αμερικάνικη ομάδα’ περνάει τον καιρό της ‘σκοτώνοντας την ώρα’ με τους Ισπανούς. Ο Τίνκερ προτιμά την παρέα του σκύλου της μονάδας ‘Ταρζάν’, ένα λυκόσκυλο που ‘ζουσε’ την ζωή της βάσης. Γαύγιζε αμέσως όταν δίνονταν το σύνθημα για μία έξοδο κι έτρεχε πάνω-κάτω σαν να συγκέντρωνε τα πρόβατά του ενώ ήξερε να ξεχωρίζει απ τον ήχο της μηχανής τα I-15 από τα άλλα εχθρικά δίνοντας μια έντονη έγκαιρη προειδοποίηση μιας εχθρικής επιδρομής ! Με τον ‘Ταρζάν’ στο πλαϊ του να τον προσέχει σαν καλός μαθητής ο Τίνκερ περιέγραφε στους άλλους μανούβρες από αερομαχίες που σκέφτονταν να εφαρμόσει στο μέλλον. Τέλη Μάρτη θα μάθει ότι ο Κώχ αλλά κι ο τραυματίας Αλλισον θα φύγουν οριστικά για τις ΗΠΑ ενώ ο Τσάνγκ Σέλλες μετατίθεται ,ξαφνικά κι απρόσμενα, στην βάση της Αλκαλά και ο Ντάλ στις 12 Απριλίου πηγαίνει για εγχείριση σκωληκοειδήτιδας στο Παρίσι. Ταυτόχρονα ο Λακάλλε, έχοντας ήδη 11 νίκες  προβιβάζεται σε Επισμηναγό και αποσπάται στο Επιτελείο για την αναδιοργάνωση της αεροπορίας πράγμα που απαιτεί μαθήτευση στην Ρωσία. Ετσι αρχίζει μια νέα εποχή για το ‘Σμήνος Λακάλλε’ που τυπικά παύει να υπάρχει. Προτού φύγει όμως θέλει να αφήσει πίσω του μια αξιόμαχη διοίκιση και όχι αδικαιολόγητα ξεχωρίζει τον Τίνκερ που όμως μιλάει πολύ λίγα ισπανικά για να αναλάβει διοικητής θέση που τελικά δίνεται στον Υποσμηναγό Αλόνσο Χιμένεθ Μπρουγκουέτ. Οσο για τον Ντάλ αργεί να γυρίσει από την αναρρωτική άδεια κι όταν επιστρέφει του επιβάλλουν διοικητικές κυρώσεις και προτείνεται μάλιστα η διακοπή του συμβολαίου του. Ο Λακάλλε θα παρέμβει ωστόσο να τον κρατήσουν δηλώνοντας : “ Ο Ντάλ είναι πιό επιθετικός απ τον Τίνκερ αλλά όχι τόσο υπεύθυνος σε διοικητικά καθήκοντα, είναι πάντως πολύ καλός πιλότος “. Το υπουργείο αεροπορίας αναγνωρίζει τις 5 καταρρίψεις του Ντάλ αλλά του αρνούνται μετακίνηση σε νεώτερο σμήνος που θα εφοδιαστεί με τα I-16 ‘Moscas’ και τον κρατούν στα I-15, αλλά είναι κι η σειρά μετάθεσης των Τίνκερ και Μπάουμλερ μαζί στο νέο σμήνος, το Σμήνος 1 των Μόσκας,  που αποτελείται από ρώσους υπό τον Σμηναγό Ιβάν Λακέεφ. Προτού πραγματοποιηθεί η μετάθεση στην νέα βάση της Τερουέλ το πρώην σμήνος Λακάλλε θα βρεθεί 3-4 φορές στον αέρα όπου ο μεν Τίνκερ θα βρεθεί στην απογείωση μέσα σε 2-3 λεπτά ενώ ο επίσημος αρχηγός του σμήνους Μπρεγκουέτ θα είναι απ τους τελευταίους. Ο Λακάλλε καταλαβαίνοντας την κατάσταση ορίζει τον Μπρεγκουέτ σε ‘καθήκοντα εδάφους’ και ανεπίσημα δίνει την διοίκιση στον Τίνκερ μέχρι την διάλυση του σμήνους. Στις 17 Απριλίου 1937 ο Τίνκερ και τα άλλα πληρώματα του παλιού σμήνους πετούν για την νέα βάση της Τερουέλ στα 13000 πόδια. Πλησιάζοντας διακρίνουν ένα μοναχικό βομβαρδιστικό Tupolev SB-2 ‘Κατιούσα’ να επιστρέφει πληγωμένο ενώ από μακρυά πλησιάζουν απειλητικά 3 ομάδες των 7 αεροπλάνων η κάθε μιά για να το αποτελειώσουν. Τα εχθρικά αεροπλάνα είναι He-51 και οι μεν 2 ομάδες που πετούν στα 11500 και 12000 πόδια είναι κάτω απ τα I-15  ενώ η τρίτη στα 6500 πλησιάζει το SB-2. Ο Τίνκερ ετοιμάζεται να επιτεθεί στην τρίτη όταν διακρίνει μια ομάδα I-16 να πλησιάζει κοντά στο βομβαρδιστικό. Νοιώθωντας απαλλαγμένος τώρα απ την προστασία του βομβαρδιστικού ο Τίνκερ ρίχνει ένα δυό ριπές στον αέρα να ‘ζεστάνει’ τα γράσσα των πολυβόλων του των 7,62 χιλ. και ορμάει κατεβαίνοντας για τα υπόλοιπα He-51 που οδηγεί κατά σύμπτωση ο άσσος Ανγκελ Σάλας Λαζάραμπαλ (σμήνος 2-Ε-2) που μαζί με τον wingman του Χαϊμε Παλμέρο διακρίνουν κι αυτοί το I-15 του Τίνκερ και τον βάζουν στόχο. 

 

 

Λεπτομέρειες αυτής της αερομαχίας μας μείναν σε κείμενα που έγραψαν και οι δύο αυτοί πρωταγωνιστές του αέρα που πάντως ως εκείνη την στιγμή αγνοούσαν ο ένας τον άλλον. Κατά τον Σάλας , τα 2 He-51 άρχισαν να ανεβαίνουν στα 13000 σημαδεύοντας το I-15 του Τίνκερ όταν απροσδόκητα ένα μοναχικό I-15 που πετούσε ένας πιλότος με το όνομα Κάλβο ήδη κατέβαινε γρήγορα εναντίον του He-51 του Παλμέρο, αλλά η μάλλον βιαστική του βουτιά τον έκανε να μην προλάβει να σταματήσει έγκαιρα και τελικά συντρίβεται πάνω στον Παλμέρο. Ενώ τα δύο διαλυμένα αεροπλάνα πέφτουν σαν πέτρες πρός τη γή ο Σάλας επιδίδεται στις μανούβρες εκείνες που χαρακτηρίζουν τους άσσους. Ο Τίνκερ του επιτίθεται απ τα δεξιά αλλά πιό έμπειρος Σάλας καταφέρνει να ξεφύγει αποδεικνύοντας ότι χαμηλών επιδόσεων αεροπλάνα μπορούν να θαυματοποιούν στα χέρια πολύ ικανών πιλότων. Ο Τίνκερ προσπαθεί να τον φέρει στην τροχιά των βολών του αλλά 4 φορές ο Σάλας ξεφεύγει χτυπώντας δεξιά κι αριστερά πρός όποιο I-15 έβλεπε μπροστά του ενώ περισσότερα I-16 απογειώνονται απ την Τερουέλ και παγιδεύουν τα φρανκικά αεροπλάνα σε ένα αγώνα εναντίον κάπου 45. Ο Σάλας συνεχίζει τον άνισο αγώνα κι επιστρέφει με άδεια ντεπόζιτα , 18 τρύπες στην άτρακτο και μόνο με 3 απ τα 5 αρχικά της ομάδας του σοβαρά χτυπημένα εισπράτοντας τα συγχαρητήρια του Μοράτο. 

 

Αλλά η απ το βιβλίο του Τίνκερ έχουμε μια άλλη περιγραφή για την ίδια αερομαχία : αναφέρει ότι παρατήρησε σύγκρουση 2 αεροπλάνων αλλά ήταν κατ αυτόν ένα I-16 που συγκρούστηκε με το He-51 του Παλμέρο ενώ διαπίστωσε 3 He-51 να τον κυνηγούν μέσα σε ένα φοβερό ανακάτεμα φιλίων κι εχθρικών αεροπλάνων που φοβόταν πραγματικά μην τυχόν χτυπήσει κανένα δικό του. Στην ανακατωσούρα αυτή ο Τίνκερ καταρρίπτει τελικά ένα He-51 κι είναι η 3η του νίκη , για την οποία γράφει :

 

“ Βλέπω ένα πράσινο αεροπλάνο ( ΣΗΜ : το καμουφλάζ των He-51 περιελάμβανε 3 αποχρώσεις πράσινου ) να γυρνάει καταπάνω μου κι εγώ τράβηξα το χειριστήριο για να πάρω θέση. Τα καταφέρνω πρώτος να τον έχω μπροστά μου και αρχίζω να του ρίχνω συνεχώς. Ποτέ δεν κατάφερε εκείνος να με βάλει μπροστά στα πολυβόλα του αλλά παρόλα αυτά βλέπω τα πολυβόλα του να ρίχνουν και τα τροχειοδηκτικά του να περνούν αλλά πάντα καθυστερημένα μακρυά μου. Τότε είδα κατ αρχήν μεταλλικά κομμάτια να ξεπηδούν απ την μηχανή του απ τ’ αριστερά ακολουθούμενα από νερό που βράζει ανάμεικτο με μαύρο καπνό και να ξαφνικά που μετά κομάτι ολόκληρο απ την άτρακτο αποσπάται και στροβιλίζεται προς τα κάτω. Σε λίγο το He-51 παίρνει την κατεύθυνση του εδάφους ενώ η μαυρίλα του καπνού γίνεται πιό πυχτή. Δεν χρειάζεται να ασχοληθώ άλλο μαζί του “

 

Φρανκικά He-51 στον ισπανικό ουρανό

 

 Κι άλλα He-51 χάθηκαν εκείνη την μέρα τα περισσότερα τα είδαν να στριφογυρίζουν σαν ‘ τσακισμένοι παιδικοί χαρταετοί ‘ που πέφτουν. Ο Τίνκερ ακολούθησε ένα δεύτερο He-51 , το βάζει στο σκοπευτήριο και πυροβολεί αλλά βλέπει τα τροχειοδηκτικά να περνούν από πάνω του. Διακρίνει μάλιστα και μια κόκκινη μακρυά λωρίδα να κυματίζει στο ρεύμα του αέρα (streamer) δεμένη στα φτερά , ένδειξη ότι το αεροπλάνο ανήκει στον αρχηγό άρα …ήταν ο ίδιος ο Σάλας ! Ο Τίνκερ ξανατοποθετεί το αεροπλάνο του ακολουθώντας την ουρά του και το βάζει στόχο να τον ρίξει υποθέτει ότι ο ελιγμός αποφυγής του θα είναι απ δεξιά αλλά αυτός φεύγει απ τ’ αριστερά. Ο πιλότος του He-51 ( Σάλας ) κατάλαβε ωστόσο οτι το I-15 ήταν καλλίτερο απ αυτόν στην στροφή και καθώς βλέπει τον Τίνκερ ξανά κολλημένο στην ουρά του ο Σάλας δοκιμάζει ένα ‘αγριο’ Immelmann που πρίν ο Τίνκερ αντιδράσει τον φέρνει σύριζα από πάνω του και τότε το I-15 του τρέμει σύγκορμο ! Το φτερό του Σάλας είχε ‘χαστουκίσει’την ουρά του I-15 πράγμα που το αποσταθεροποίησε και παρέκλινε δεξιά. Ο Τίνκερ ομολόγησε πως θεωρούσε το He-51 ‘σίγουρη λεία’ αλλά πως η ικανότητα του αντίπαλου πιλότου τον έφερε απ την αισιοδοξία στην τρομάρα καθώς μετά το χτύπημα διαπίστωσε ότι το I-15 έμενε ακυβέρνητο μπαίνοντας ήδη σε περιδείνιση. Αλλά λές και τα δυό αεροπλάνα ήταν δεμένα με ένα αόρατο δεσμό το He-51 του Σάλας πετούσε ακόμα παράλληλα με τον Τίνκερ προφανώς κι αυτό σε παρόμοια κατάσταση. Καθώς και τα δυό αγωνίζονται να ισορροπήσουν ο Τίνκερ βλέπει καθαρά τον Σάλας μεσ την καμπίνα του σχεδόν δίπλα του λίγα μέτρα και σε λίγο όταν κάπως σταματούν την πτώση ξαναπροσπαθούν να τοποθετηθούν σε θέση πολυβολισμού. Ο Τίνκερ παραδέχτηκε ότι με την ταχύτητα των 240 κόμβων σε περιδείνιση το μυαλό του θόλωσε και θέλησε να βγεί από αυτόν τον κύκλο καταδείωξης αν κι ήξερε ότι ο πρώτος που έβγαινε απ αυτόν για μια στιγμή θα ήταν ο εκτεθειμένος στα πυρά του άλλου. Αλλά κατά σύμπτωση κι ο Σάλας έκανε το ίδιο μόλις λίγα δευτερόλεπτα πιό νωρίς ! 

 

 

Ο Τίνκερ καταλαβαίνει ότι έχει το απροσδόκητο πλεονέκτημα για λίγο και πυροβολεί την ουρά του Σάλας ακριβώς πάνω στο λευκό πηδάλιο που φέρει τον μαύρο λοξό σταυρό του Αγ Ανδρέα. Βλέπει καθαρά κομάτια απ την επένδυση της ατράκτου να ξεκολλάνε καθώς η σιλουέτα του He-51 του γέμιζε το στόχαστρο. Ο Σάλας τότε επιχείρισε τον μόνο ελιγμό που θα τον έσωζε …μισή στροφή και βύθιση με φούλ κινητήρα . Ο Τίνκερ έχασε το He-51 σε δευτερόλεπτα. Ψάχνοντας κάτω χαμηλά ξανάδε τα κόκκινα streamers να κυματίζουν από κάποιο αεροπλάνο που πέταγε μόλις 1000 πόδια πάνω απ το έδαφος αλλά αποφάσισε να συγκεντρώσει την προσοχή του σε άλλα He-51 που ήταν πιό κοντά όταν ξαφνικά στον καθρέφτη του ένα από αυτά φάνηκε να πετά ακριβώς πίσω του ! Ο Τίνκερ ενστινκτωδώς βυθίζεται κάθετα απ τα αριστερά να ξεφύγει αλλά το He-51 ακολουθεί, ωστόσο σε λίγο το βλέπει να εγκαταλείπει και τον ουρανό να καθαρίζει από εχθρικά αεροπλάνα μονομιάς. 

 

Ο Σάλας Λαραζάμπαλ θα τελειώσει τον πόλεμο με 19 καταρρίψεις και τις περισσότερες ώρες αποστολών από κάθε άλλον πιλότο. Στον 2ο ΠΠ θα πετάξει με τους Γερμανούς στο ανατολικό μέτωπο με FW190. Θα πολεμήσει τον περισσότερο καιρό μέσα στο Fiat CR-32, 3-61.

Το He-51 του Σάλας όταν μονομάχησε με τον Τίνκερ. Ενα αεροπλάνο πολύ υποβαθμισμένων επιδόσεων για την εποχή , προωθήθηκε για εμπορικούς λόγους στην γερμανική δείωξη σαν το στάνταρντ μαχητικό του 1935-36. Μόνο η δεξιοτεχνία του Σάλας το εγλύτωσε από μια σίγουρη κατάρριψη απ το I-15 του Τίνκερ

 

 

 

 

 

Στό τέλος της μέρας ο απολογισμός δίνει 8 He-51 καταρριφθέντα με μόνο ένα I-15 χαμένο , εκείνο του Κάλβο. Από ιατρικές εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι ο Κάλβο είχε πληγεί στην καρωτίδα οπότε η πτώση του πάνω στο He-51 ήταν μάλλον καθαρό ατύχημα αν και συζητήθηκε κι η περίπτωση αυτοκτονίας εφόσον  εννοείται  το αίμα που χάνονταν δεν αφαίρεσε στιγμιαία τις αισθήσεις του Κάλβο οπότε συνειδητοποιώντας το τέλος προτίμησε να πάρει μαζί του στον χαμό τον αντίπαλο. Η εκδοχή αυτή υιοθετήθηκε σαν η πιό αρεστή στους Ισπανούς αλλά κι ο Τίνκερ την πίστεψε κι από τότε άρχισε να περνάει ένα σόκ συμπαθείας για τους συντρόφους του : ξεκίνησε μισθοφόρος αλλά τώρα ήξερε γιατί είχε δίκιο να πολεμάει. Από τότε συναισθηματικά ο Τίνκερ κάνει την μοναδική πολιτική επιλογή της σύντομης ζωής του και ενστερνίζεται έντονα την Κυβερνητική παράταξη ενάντια στον Φράνκο. Βαρύθημος από τις σκέψεις για τον Κάλβο κατάφερε να γελάσει αν και πικρόχολα από την αναφορά του Γραφείου Πληροφοριών που έλεγε ότι το σμήνος με το οποίο ενεπλάκη εθεωρείτο σμήνος ‘αρχαρίων’ ο δε αρχηγός του αδέξιος πρωτάρης που είχε το πολύ 4 μήνες εμπειρία πτήσης. Τί σαχλαμάρες ! Είναι αλήθεια ότι το σμήνος 2-Ε-2 είχε κάπου 1 μήνα ύπαρξης αλλά υπήρχαν ήδη τουλάχιστον 6 καταρρίψεις στο ενεργητικό του ( ΣΗΜ : θα φτάσουν τις 32 ως το τέλος ) κι ο Σάλας ήταν κιόλας γνωστός σαν ‘άσσος’ στην άλλη πλευρά. Η αναφορά βέβαια αυτή μυρίζει κλασσική ‘στημένη’ διάδοση με σκοπό να συνεφέρει το ηθικό των Κυβερνητικών πιλότων γιατί εμφανίζονταν ολοένα και πιό αρχάριοι για να αναπληρώσουν τα κενά στα σμήνη που προέρχονται από εθελοντές άσχετους με την αεροπορία, μερικοί για παράδειγμα είναι ενθουσιώδης φοιτητές και προκαλεί έκπληξη που ένας αργότερα Κυβερνητικός άσσος, ο Αντόνιο Αρίας, ήταν μάλιστα ένας πρώην … εφημεριδοπώλης . Μέχρι τα τέλη Απριλίου απανωτά δυστυχήματα παρατηρούνται με τους αρχαριους τσακίζοντας αεροπλάνα που η Κυβέρνηση έχει πολύ μεγάλη δυσκολία να αναπληρώσει καθώς η Γαλλία έχει αποκλήσει τα σύνορα της με την Ισπανία για λόγους ‘ουδετερότητας’ και η Ρωσία είναι μακρυά και μπλοκαρισμένη απ τη Μεσόγειο. Η Κυβερνητική αεροπορία θα έχει επιδείξει την υπεροχή της για πρώτη αλλά κυρίως τελευταία φορά στην Γκουανταλαχάρα. Ποτέ άλλοτε αριθμητικά δεν θα ξεπεράσει αναλογίες σε σχέση με τον αντίπαλο πάνω του 1:2 ή 1:3 ενώ στα τελευταία χρόνια του πoλέμου θα καταλλήξει στο επίπεδο του 1:10 !

 

 

 

1η Μοίρα ‘Μόσκας’ – πετώντας με τους Ρώσους

 

 

Τί να σκέφτεται άραγε ο άθεος για τον θάνατο ;

Αυτός που πέθανε εκεί στην χώρα της λιακάδας;

Συγχωρέστε με αν αδίκησα αυτούς τους Ρώσους

Γιατί κι αυτοί ακριβά πλήρωσαν ετούτο το ταξίδι

 

Olof de Wet

‘The Cardboard Crucifix’

 

Αναμένοντας την νέα τους μετάθεση οι αμερικανοί ξαναβρίσκονται στο ‘Φλόριντα’. Ο Φράνκο ανήμπορος να πάρει την Μαδρίτη την βομβαρδίζει τις νύχτες για λόγους εκφοβισμού. Ο Τίνκερ παίρνει το μπάνιο του όταν ένα βλήμα σφυρίζει πάνω απ το κεφάλι του περνώντας τους τοίχους πέρα για πέρα.

Διηγείται : “ Το βλήμα αυτό έκανε τουλάχιστο κι ένα καλό : Η διεύθυνση του ξενοδοχείου με πήγε σε ένα άλλο δωμάτιο. Την επόμενη μέρα να σου άλλο ένα βλήμα στο πεζοδρόμιο μπροστά στην αγαπημένη μου βεράντα. Το βλήμα όμως δεν εξεράγει χαρίζοντας τη ζωή στον εφημεριδιπώλη που είχε απλώσει την πραμάτια του ακριβώς εκεί αποκομίζοντας χαρτιά και …θραύσματα. Κι όλα αυτά φάτσα στον αγαπημένο μου κινηματογράφο την Παραμάουντ όπου συχνά απολάμβανα ταινίες του Ποπάϋ, που με είχε καταπλήξει με τα υπέροχα ….ισπανικά του που εγώ ακόμα δεν κατάφερνα να μάθω ! “. Τα βλήματα εξακολούθησαν να πέφτουν αλλά το κέφι παρέμενε  κι ο Τίνκερ χάρηκε που είδε τον Λακάλλε να περνάει από εκεί με μία κάσα μπύρες να κεράσει τους πρώην μαχητές του προσφέροντας μάλιστα και το αυτοκίνητό του για την επιστροφή στο Κάμπο Χ το οποίο όμως οδηγούσε, παρατηρεί, δεξιά – αριστερά μέσα στον δρόμο : “…λές και προσπαθούσε να αποφύγει κάποιο εχθρικό καταδειωκτικό στην ουρά του !” .

   

Σμηναγός Ιβάν Λακέεφ, διοικητής του 1ου Μόσκας

 

Στις 3 Μαϊου ο Τίνκερ κι ο Μπάουμλερ παίρνουν το δρόμο για την νέα τους βάση στο Καμποσότο πάλι ένα ένα νέο αεροδρόμιο σε μία επιστρατευμένη αχανή φάρμα ενός πρώην δούκα. “Πρόκειται για αναβάθμιση “ παρατήρησε ειρωνικά ο Τίνκερ μιάς και το Κάμπο Χ ανήκε σε άλλον πλούσιο μεν αλλά χωρίς ‘ευγενικό όνομα’ αν και η περιοχή γύρω από αυτό ήταν μάλλον στενή για τα αεροπλάνα , τα γύρω δέντρα κυριολεκτικά έκρυβαν το πεδίο απ τον αέρα. Στις 5 Μαίου οι δύο αμερικάνοι μισθοφόροι – οι μόνοι πια που έμεναν στην Ισπανία απ την ‘Αμερικάνικη Ομάδα’  πετούν με το κατά τα άλλα εντελώς ρώσικο σμήνος εφοδιασμένο με Πολυκαρπώφ  I-16 τύπος 5 , επονομαζόμενα ‘Μόσκας’ (‘Μόσκας’ = Μύγες στα ισπανικά) υπό τον σμηναγό Λακέεφ που στην νέα αναδιοργάνωση της Κυβερνητικής αεροπορίας που επιχειρείται ονομάζεται  απλά 1η Μοίρα Μόσκας λόγω του τύπου του αεροπλάνου με το οποίο είναι εφοδιασμένο. Από τότε κι έπειτα η αρίθμιση των σμηνών αλλάζει κατά το ότι όλα τα σμήνη ‘Μόσκας’ μπροστά απ τον αριθμό τους φέρουν τα γράμματα CM (Caza Mosca, Caza = καταδειωκτικό ) και τα άλλα των I-15 τα CC (Caza Chato) ή CA (Caza Avia) που μπορούσε να εγγραφεί για κάθε καταδειωκτικό αλλά τελικά την έφεραν και τα ‘Τσάτο’ που πέταγαν αποκλειστικά Ισπανοί. Ο Τίνκερ πετάει με το CM023 και δοκιμάζει  τις πρώτες του εμπειρίες με αυτό : Είναι μικρόσωμο αεροπλάνο και η στενή του άτρακτος φέρνει το κέντρο βάρους κοντά σε εκείνο της άνωσης οπότε δημιουργεί αστάθεια αν ο πιλότος δεν ελέγχει συνέχεια το χειριστήριο, ενώ δεν έχει trimmers. Τα φτερά καταλαμβάνουν τον κύριο όγκο του αεροπλάνου και γι αυτό η πηγή δύναμης ελιγμών στηρίζεται σε αυτά : καλός βαθμός ανόδου και στροφές πρακτικά μόνο με τα πηδάλια κλίσης. Το σπρώξιμο του ρώσικου Wright-Cyclone – που κατακευαζόταν με αμερικανική άδεια στην Ρωσία – με  τους 980 ίππους του ,έναντι 750 του I-15, δίνουν κάπου 240 κόμβους ταχύτητα κάτι αξεπέραστο απ την κλασσική γενιά των διπλάνων. Αν και πάνω απ τα 10.000 πόδια όλα αυτά υποβαθμίζονται σημαντικά γιατί δεν υπάρχει σύστημα supercharge , χαμηλώτερα ωστόσο το I-16 ξεπερνάει χωρίς αμφιβολία κάθε του αντίπαλο του είδους CR32 και He51.

 

 

 

 

Το Polikarpov I-16 ‘Μόσκα’ ήταν ένα τεχνολογικό θαύμα για το 1936, ίσως το καλλίτερο μαχητικό του κόσμου εκείνη την εποχή. Οι ρώσοι σχεδιαστές ξεπέρασαν τον εαυτό τους ενάντια σε αμέτρητες δυσκολίες. Το 1938-39 οι ‘εκκαθαρίσεις’ του Στάλιν στον στρατό δεν θα επιτρέψουν την αναβάθμισή του και το 1940 θα είναι άχρηστο απέναντι στα πολύ ανώτερα Me109E και FW190. Στο παραπάνω profile εμφανίζεται το CM-023 του Τίνκερ και εικόνα του κόκπιτ από μουσειακό έκθεμα

 

Το ανασυρρόμενο σύστημα προσγείωσης προσθέτει μεν σε ταχύτητα αν και ο μηχανισμός είναι χειροκίνητος και δύσκολος στην προσγείωση για αρχάριους. Στην πρώτη τους επίθεση εναντίον πεζικού και σιδηροδρομικών εγκαταστάσεων διαπιστώνει την ισχύ πυρός του : τα 2 πολυβόλα των 7,62 χιλ είναι τώρα συγχρονισμένα πίσω απ την έλικα αλλά μαζί με εκείνα των φτερών τοποθετημένα έξω από αυτήν φτάνουν ρυθμό πυρός όλα μαζί τα 7200 βλήματα το λεπτό κάτι ικανό να κόψει κομμάτια απ τα CR32 και He51 με ριπή δευτερολέπτων ! Τα δοκιμάζουν πάνω σε μηχανοκίνητα και ακολουθεί σκηνή απερίγραπτης σφαγής : τα πληρώματα των οχημάτων πηδούν να διαφύγουν αλλά τα πτώματά τους πέφτουν πάνω στα άλλα οχήματα δίπλα τους , σκάρκες και αίματα γεμίζουν τις λαμαρίνες , σώματα κόβονται στα δύο και τσαλαπατιώνται απ τις ρόδες , ντεπόζιτα βενζίνης σκάζουν ενώ τα ‘Μόσκας’ με το γνώριμο πιά βούισμά τους κάνουν κυριολεκτικά σαν σμάρι από μύγες που στροβιλίζονται γύρω απ την βρώμικη τροφή τους.

Πίσω στην βάση δοκιμάζουν τις σχέσεις τους με τους Ρώσους. Γενικά η υποδοχή που τους κάνουν είναι θερμή υπάρχει και μεταφραστής στο σμήνος και η επικοινωνία δεν είναι δύσκολη. Φυσικά θα υπάρξει και η ‘αναμενόμενη’ σύγκρουση : τα πληρώματα του εδάφους που όταν οι πιλότοι σκοτώνονται συζητούν ατέλειωτα στην βάση περιμένοντας την επιστροφή μοιραία πολιτικολογούν ακατάσχετα και μερικοί πιστεύουν πως ξέρουν πια όλα τα παγκόσμια προβλήματα. Ετσι πλησιάζει ένας και ρωτά ειρωνικά τον Τίνκερ : “Είναι αλήθεια ότι o Χιούη Λόνγκ είναι ο Αμερικανός πρόεδρος ; “ (ΣΗΜ o Χ. Λόνγκ ήταν γνωστός φιλοκομμουνιστής αμερικανός την εποχή 1933-38). “Είναι αλήθεια ότι ο Τρότσκυ είναι Πρόεδρος της Ρωσίας ; “ αντεπιτίθεται ο Τίνκερ το ίδιο ειρωνικά αλλά ο ‘αντίπαλος’ του Τίνκερ εκρήγνυται γιατί τον καιρό εκείνο η αναφορά του όνόματος Τρότσκυ σε οποιαδήποτε ρωσική ομάδα ατόμων ήταν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο γεγονός. Την επόμενη βδομάδα όταν οι κινητήρες των I-16 άρχισαν να παρουσιάζουν προβλήματα η Κυβέρνηση αποφάσισε να τα κρατήσει στο έδαφος από φόβο μην χαθεί κανένα, έως ότου γίνει νέος έλεγχος. Ετσι ο Τίνκερ και οι Ρώσοι κάναν ‘διακοπές’ στην καλοκαιριάτικη θάλασσα κοντά στο Καμποσότο τραγουδώντας τα βράδυα με το ακκονρντεόν του μηχανικού Βασίλη με τις ‘Μοσχοβίτικες Νύχτες’ και την ‘Παλόμα’ κάτω απ την τέλεια ακουστική της … κάβας κρασιών του δούκα που χρησίμευε και για καταφύγιο.  Αυτού του είδους οι συναυλίες αποδείχτηκαν εξαιρετικό καλμάρισμα στο στρές των αποστολών παρατηρούσε ο Τίνκερ. Ωστόσο σε λίγο μαθαίνει κάτι που τον τάραξε : Ο Τσάνγκ Σέλες είναι νεκρός , εκτελεσμένος απ τους Ρώσους σαν πιθανός ‘γιαπωνέζος κατάσκοπος’ ! Οι Ρώσοι με τον αέρα του μοναδικού προμηθευτή όπλων της Κυβέρνησης έχουν ‘επιβάλλει’ την κυριαρχία τους στην Κυβέρνηση παρά την εντονώτατη δυσφορία του Ισπανού Πρωθυπουργού που σύντομα θα χάσει την θέση από αυτόν τον λόγο κι ενώ η Ρώσικη στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών αναλαμβάνει  από μόνη της την ‘επίβλεψη’ όλων που πολεμούν στην Ισπανία : ο Σέλες δεν δικάστηκε ποτέ από Ισπανικό δικαστήριο και πιθανόν λέγεται απλά υπέκυψε στα βασανιστήρια.

 

Αλλά ο πόλεμος συνεχίζεται : οι Μουσσολίνι – Χίτλερ αποφασίζουν να ρίξουν σοβαρές δυνάμεις στην Ισπανία κυρίως για το προσωπικό τους πρεστίζ καθώς η εύκολη πτώση της Μαδρίτης ‘ μέσα σ’ ένα μήνα’ όπως νόμιζαν είναι άπιαστο όνειρο. Οι ιταλοί αναδιοργανώνουν και μετακομίζουν απ την Σεβίλλη στον Νότο,  στον Βορρά κοντά στην Μαδρίτη δύο μοίρες CR-32 που θα μείνουν ιστορικές : την 23η , τους ‘Ασσους Μπαστούνι’ (As de Bastos) και την 16η , ‘Λα Κουκαράτσα’ ( La Cucaracha = η κατσαρίδα, το σκαθάρι ) με πληρώματα βετεράνων που επέζησαν ήδη απ τις μάχες του Σεπτέμβρη 1936 προτού ο Τίνκερ έρθει στην Ισπανία- και που θα διακριθούν κι αργότερα στον 2ο ΠΠ. Παράλληλα οι Ισπανοί ολοκληρώνουν την πρώτη τους Μοίρα με τον αριθμό 2-G-3 με 2 σμήνη αποκλειστικά Ισπανών πιλότων τα 1-E-3 και 2-Ε-3 που οδηγούν οι άσσοι Σάλας και Μοράτο. Το σήμα της ‘Μπλέ Ομάδας’ , τρία μπλέ αρπακτικά πουλιά με την επιγραφή Vista Suerte Y el Toro ( Γιά δές προβάλει κι ο ταύρος ) είναι ζωγραφισμένο έκτοτε σε όλα τα ισπανικά καταδειωκτικά. 

 

 

 

Το προσωπικό Fiat CR32 του Σάλας , 3-61, με το έμβλημα της ‘Μπλέ Ομάδας’ στην ουρά

 

 

Η ‘Κουκαράτσα’ αναλαμβάνει τον τομέα βόρεια της Μαδρίτης και οι ‘Ασσοι Μπαστούνι’ τον νότειο. Οι Γερμανοί παραγγέλνουν μέ προσωπική παρέμβαση του Ούγκο Σπέρλε που διοικεί την Λεγεώνα Κόνδωρ (επίσημο όνομα των Γερμανικών Δυνάμεων στην Ισπανία) τα πιό μοντέρνα αεροπλάνα που διαθέτει το χιτλερικό στρατόπεδο και το νέο καταδειωκτικό Μέσσερσμιτ Bf109B κάνει την εμφάνισή του στο σμήνος 2.J/88. Με την μοντέρνα ολομεταλλική του εμφάνιση και την σιλουέτα ενός ‘δυνατού ανεμοπλάνου’ απ την οποία ο Βίλλυ Μέσσερσμιτ το έχει εμπνευστή , το νέο αυτό μονοπλάνο θα γράψει ιστορία πέραν των ορίων του Ισπανικού Εμφυλίου. Η εισαγωγή του στο Ισπανικό θέατρο είναι θεαματική : Με τους ασπρόμαυρους σταυρούς του Αγ Ανδρέα  στα φτερά και το ημίψηλο καπέλλο (‘Top Hat’) ζωγραφισμένο στην άτρακτο καταγράφει από την πρώτη μέρα μιά νίκη ενάντια σε ένα βομβαρδιστικό ‘Κατιούσα’ Tupolev SB-2 με πιλότο τον Υπαξιωματικό Γκουϊδο Χένες, τον πρώτο ποτέ πιλότο στην ιστορία που πετυχαίνει μια νίκη με το αεροπλάνο αυτό φέροντας τον αριθμό 6-4 στην άτρακτο. Από τα μέσα του καλοκαιριού 1937 υπάρχουν 11 μοίρες φρανκικών δηλαδή 8 ιταλικές και 2 ισπανικές  με CR-32 και μία της Λεγεώνας Κόνδωρ με 2 σμήνη He51, 1 με Henschel 123 και 1 με Bf109B. Αριθμητικά οι Κυβερνητικοί διαθέτουν 6 μοίρες I-16 , 3 ρωσικές και 3 ισπανικές με I-15 , συνολικά 12 μεν αλλά ουσιαστικά φθίνουν σε πληρώματά και υλικό ενώ αντίθετα οι εχθρικές ενισχύονται κι ανανεώνονται. 

 

Στις 2 Ιουνίου τα CR32 των ‘Ασσοι Μπαστούνι’ θα είναι οι αντίπαλοι της 1ης Μοίρας Μόσκας  καθώς συνοδεύει τα βομβαρδιστικά ‘Ραζάντε’ σε επίθεση στη Σεγκόβια. Καθώς δέχεται την επίθεση των CR32 με την γνώριμη τακτική τους που σε ξεπερνούν γρήγορα για να τοποθετηθούν πίσω σου ο Τίνκερ δοκιμάζει την ταχυβολία του I-16 σε ένα από αυτά. Στα λίγα δευτερόλεπτα ριπής οι πρώτες σφαίρες αρκούν για να βάλουν φωτιά στην μηχανή κι οι επόμενες για να σκοτώσουν τον πανικόβλητο ιταλό πιλότο που πηδάει να σωθεί. Ο Τίνκερ δήλωνε λυπημένα για το θυμα αυτό της 4ης νίκης του : “ Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για τον φουκαρά τον πιλότο αλλά για παρηγοριά μου πολύ θα χαιρόμουν να μάθαινα ότι ήταν άμεσος συγγενής του …Μουσσολίνι  . Αλλά το απόγευμα νέα αποστολή και νέα μάχη αυτή τη φορά απέναντι σε κάπου 50 CR32 και He51 : οι μάχες έχουν πάρει πια ένα άλλο πολύ άγριο χαρακτήρα. Ο Τίνκερ την ώρα που προστατεύει ένα ‘Ραζάντε’ βλέπει ένα I-15 να ζορίζεται από ένα CR32 και τρέχει να το βοηθήσει. Μισή δεξιά κλίση και βύθιση και βρίσκεται στην ουρά του ιταλού γαζώνοντας με τα πολυβόλα του και το CR32 διαλύεται αμέσως. Γυρνώντας πίσω όμως το ‘Ραζάντε’ πέφτει φλεγόμενο μένοντας απροστάτευτο για αυτό το μικρό διάστημα. Ο Τίνκερ παρηγορείται απ το ότι επιστρέφοντας στην βάση του μαθαίνει ότι οι ‘Ασσοι Μπαστούνι’ είχαν 7 απώλειες . Στις 11 Ιουνίου οι Κυβερνητικοί ετοιμάζονται για μια μεγάλη κίνηση αντιπερισπασμού με σκοπό να ελαφρώσουν την πίεση εναντίον των Βάσκων στον βορρά επιτιθέμενοι στο χωριό Χουέσκα στον δρόμο Μαδρίτη-Σαραγόσα-Βαρκελώνη. Στις 12 η 1η Μοίρα Μόσκας υποστηρίζει βομβαρδιστικά που επιτίθενται στη Χουέσκα και δέχεται την επίθεση της μοίρας του Μοράτο (2-G-3) που καταρρίπτει 5 από αυτά χωρίς ούτε μία απώλεια να αναφερθεί σε CR32 ενώ ανακοινώνεται ο θάνατος του αρχηγού της 12ης Διεθ. Ταξιαρχείας Ματαζάλκα Κεμέϋ Λούκατζ που σκοτώθηκε από ριπές αεροπλάνων κι ο θρήνος είναι μεγάλος για κάποιον που πρωτοστάτησε στην άμυνα της Μαδρίτης τον Σεπτέμβρη-Νοέμβρη 1936. Στις 14 Ιουνίου η 1η Μοίρα Μόσκας και 2 άλλες με I-15 βρίσκονται αντιμέτωποι με κάπου 100 εχθρικά καθ οδόν πρός Χουέσκα.  Στην αερομαχία αυτή το σμήνος Μοράτο χάνει 3 αεροπλάνα και οι ιταλοί άλλα 11 ενώ οι Κυβερνητικοί έχουν  απώλειες 3 I-15 και 3 I-16. Στις 16 Ιουνίου ακολουθεί μια νέα αερομαχία όπου οι ιταλοί χάνουν 5 CR32 και το ένα απ αυτά το καταρρίπτει ο Τίνκερ, η 5η του νίκη. Στις 18 Ιουνίου κι ενώ το μέτωπο στην Χουέσκα είναι ακόμα θερμό ο Τίνκερ συνοδεύει πάλι βομβαρδιστικά και διηγείται :  

“ Οταν τα βομβαρδιστικά φύγαν το μόνο που μπορούσα να δώ πάνω απ τη Χουέσκα ήταν ένα μεγάλο μαυρο σύννεφο που ξεπήδαγε απ τα συντρίμια της πόλης. Οταν τα βομβαρδιστικά δεν είχαν άλλο να βομβαρδίσουν αναλάβαμε εμείς να γαζώνουμε τα χαρακώματα. Ξαφνικά βλήμα απο αντιαεροπορικό σκάει μόλις 10 μ κοντά μου. Ο Γιούκωφ (ΣΗΜ : υπαρχηγός του Λακέεφ ) είδε τα πυρά να έρχονται από ένα καμπαναριό μπροστά μας και καθώς δεν ήταν εύκολο να το αποφύγουμε με στροφή απλά αρχίσαμε να ρίχνουμε καταπάνω του. Αυτό ήταν που δεν περίμεναν οι έκπληκτοι πολυβολητές κι ολα έγιναν χωρίς καν να καταλάβουν ποτέ τί τους βρήκε. Περνώντας το καμπαναριό στρίψαμε γρήγορα για τη βάση.”. Αλλά στις 19 τα Κυβερνητικά σμήνη αποσύρθηκαν απ τη Χουέσκα , η αντεπίθεση ξεφτίζει με τους Κυβερνητικούς να έχουν καταγάγει μια πύρρεια νίκη κερδίζοντας 2 χωριά αλλά χάνοντας δυσαναπλήρωτο έμψυχο και άψυχο υλικό ενώ οι Βάσκοι στον βορρά τελικά θα υποκύψουν.

 

Μετά την Χουέσκα ακολουθεί μία βδομάδα άδεια σε μια παραλιακή βίλλα στην Κόστα ντελ Σόλ που διετέθη για τους πιλότους η οποία μοιραία παίρνει το όνομα ‘η Ρώσικη Βίλλα’. Ο Τίνκερ διηγείται : “Το καθημερινό πρόγραμμα ήταν ξύπνημα στις 0900 , πρωϊνό και μετά μπάνιο.Μετά μεσημεριανό ακολουθούμενο από 3ωρη σιέστα. Το απόγεμα άλλοι παίζαν τέννις κι άλλοι διαβάζαν ή γράφαν. Το βραδυνό ήταν ένα πελώριο ‘τσιμπούσι’: ατέλειωτο φαϊ , ποτό , κονιάκ…Ολα ήταν απίθανα ωραία για να κρατήσουν κι άλλο” . Στις 25 Ιουνίου ο Τίνκερ διατάσσεται να επιστρέψει αλλά την προηγούμενη ‘παρηγορήθηκε’ με άφθονο ποτό τόσο που δεν μπόρεσε να ακολουθήσει το υπόλοιπο σμήνος στην επιστροφή. Αντί γι αυτό την επομένη χωρίς μεταφοριό μεσό παίρνει ένα ποδήλατο για να επιστρέψει στη βάση του έχοντας να διανύσει 150 μίλια ! Παρόλα αυτά μέσα στα μεσάνυχτα είναι ακόμα έξω απ τη Βαλένθια και εξακολουθεί ένα αποφασιστικό πενταλάρισμα όταν ξαφνικά ακούει τις φωνές μιας περιπόλου : ‘Αlto ! Alto !’. Ο Τίνκερ προσπάθησε να φρενάρει το ποδήλατο με τον …αμερικάνικο τρόπο την πισωπεταλιά , δεν ξέρει ότι τα ευρωπαϊκά ποδήλατα φρενάρουν με τα μικρά μοχλάκια στο τιμόνι κι ενώ ήδη βρίσκεται σε κατηφόρα. Καθώς ο αμερικάνος κατρακυλάει ασταμάτητα ακούει τις σφαίρες να σφυρίζουν γύρω του ώσπου νοιώθει μια απ αυτές στα πλευρά του. Ευτυχώς κανένα όργανο δεν έχει χτυπηθεί αλλά να που βρίσκεται 1 βδομάδα τραυματίας στο νοσοκομείο μετά από 150 ώρες αερομαχιών χωρίς ούτε γρατζουνιά. Στις 4 Ιουλίου αν κι ακόμα πονάει, τον τραβάνε οι Μπάουμλερ και Ντάλ για την Μαδρίτη για να γιορτάσουν την ….αμερικανική εθνική μέρα. Εκεί ακολουθεί άλλη μια νύχτα διασκέδασης με ‘τρελό’ τρόπο όπου ανεβασμένοι στο τελευταίο πάτωμα του ξενοδοχείου άρχισαν να ρίχνουν πιστολιές στον αέρα τραγουδώντας τον αμερικανικό ύμνο. Αφηγείται ο Τίνκερ : “Μας έλειπε μόνο η Αμερικάνικη Σημαία. Οι περίοικοι φυσικά μας πέρασαν για παλαβούς, αλλά πρέπει καιρό τώρα να το πίστευαν αυτό για μάς. Απλά η αποψινή μας συμπεριφορά ήταν μια ακόμα … επιβεβαίωση “

 


Νίκη και κατάπτωση

 

 

Την επομένη ξεκινάει η μεγάλη Κυβερνητική αντεπίθεση στη Μπρουνέττε , 5-6 Ιουλίου 1937. Είναι μια απ τις μεγαλύτερες ως τότε στρατηγικές κινήσεις που περιλαμβάνει μια δύναμη 100.000 στρατού και κάπου 200 αεροπλάνων στα ΝΔ της Μαδρίτης. Στόχος η αποκοπή των φρανκικών δυνάμεων βορρά και νότου , η απώθηση των δυνάμεων που περισφίγγουν την πρωτεύουσα και η αποκοπή της πρόσβασης με την Πορτογαλλία η οποία μέσω Λισαβώνας έχει γίνει ο διάδρομος βοηθείας ‘ξένων δυνάμεων’ υπέρ του Φράνκο. Στις 5 Ιουλίου 1937 ,  2 σμήνη της Ρωσικής Μοίρας ‘Μόσκας’ μετακινούνται στο αεροδρόμιο Μπαράχας της Μαδρίτης (ΣΗΜ : σημερινό διεθνές αεροδρόμιο της Μαδρίτης) και συνοδεύουν συνεχώς τα ‘Ραζάντε’ που υποστηρίζουν το πεζικό. Στις 9 Ιουλίου ο Tίνκερ γαζώνει ασταμάτητα τα χαρακώματα των φρανικών στο άλσος της Κάσα ντε Κάμπο μέχρι την τελευταία σφαίρα. Στις 12 Ιουλίου οι αερομαχίες είναι ασταμάτητες. Στην πρώτη από αυτές CR-32 και He51 καταρρίπτουν 5 I-15 και 4 I-16 έναντι 5 CR32. Οι μάχες είναι πολύωρες πράγμα όχι σύνηθες και οι απώλειες σε αεροπλάνα ανάλογες. Μέ έκπληξη μάλιστα αν και αργά απ την πίεση των καταστάσεων βλέπουν ένα νέο τύπο αεροσκάφους ένα τύπο μονοπλάνο πολύ διαφορετικό απ τα συνήθη διπλάνα των φρανκικών που έχει εμπλακεί. Πρόκειται για το γερμανικό Bf109B ! Ξαφνικά ένα ζευγάρι από αυτά ζηγώνει εποικίνδυνα ένα I-15 , ο Τίνκερ στρίβει για να πλησιάσει αλλά το I-15 ήδη πέφτει χτυπημένο απ το πρώτο, ο Τίνκερ ξεσπά γαζώνοντας το δεύτερο που δεν τον είδε να πλησιάζει. Το Bf109B παίρνει φωτιά και αρχίζει μια κατακόρυφη κάθοδο απ τα 2500 μέτρα. Το ζευγάρι αυτό των Bf109B είναι στην πραγματικότητα οι πρώτοι γερμανοί σκόρερ με Μέσσερσμιτ , ο Ανθυπασπιστής Πέτερ Μπόντεμ (Peter Boddem) και ο Αρχισμηνίας Γκουίδο Χένες (Guido Hφness) του σμήνους 2.J/88. Ο πρώτος θα επιζήσει της Ισπανίας με 10 καταρρίψεις ενώ ο Χένες είχε ήδη 3 προτού καταρριφθεί κι ήταν ο πρώτος πιλότος Μέσσερσμιτ που καταρρίπτει αεροπλάνο (ένα βομβαρδιστικό Tupolev SB-2) στην ιστορία. Ο Τίνκερ βλέπει ένα ρώσικο I-16 να καταρρίπτει ένα ακόμα Bf109B ενώ τα άλλα απομακρύνονται. Στην βάση του μαθαίνει τα νέα και πέφτει σε θλίψη : Το I-15 που δεν πρόλαβε να σώσει ήταν του …Ντάλ ! Ο ‘Ρούμπιο’ τελείωσε την θητεία του στην Ισπανία ! Αρχικά πήγε να προσγειώσει το I-15 αλλά στα 5000 πόδια η απάνω πτέρυγα του διπλάνου ξεκόλλησε κι ο Ντάλ πήδηξε με αλεξίπτωτο. Πέφτοντας αιχμάλωτος περνάει δύσκολες ώρες στις φρανκικές φυλακές , η ποινή θανάτου του είναι σίγουρη ώσπου ο Ντάλ χρησιμοποίησε το ψέμα ότι είναι εν ενεργεία αμερικάνος στρατιωτικός πιλότος πράγμα που προκάλεσε την διπλωματική παρέμβαση του Υπ Εξωτερικών των ΗΠΑ. Οι φρανκικοί ‘παίζουν’ την τύχη του Ντάλ διπλωματικά μέχρι που δέχονται την ‘ανταλλαγή’ με έναν ιταλό πιλότο που αιχμαλωτίστηκε απ τους Κυβερνητικούς, ονόματι Βιτζέντζο Πατριάρκα που είναι όμως Αμερικανός υπήκοος. Ο Ντάλ θα επιστρέψει τελικά στην Αμερική εν μέσω θερμής υποδοχής δημοσιογράφων.

   

 

Το πρώτο ποτέ Μέσσερσμιτ που κατερρίφθη στην ιστορία : Bf109B 6-4, 2J/88 

   

 

Μία σπάνια φωτογραφία απ το Bf109B , 6-4 που κατέρριψε ο Τίνκερ . Δίπλα, εικόνα απ το μοντέρνο για την εποχή κόκπιτ του.

 

Οι Τίνκερ και Μπάουμλερ είναι οι μόνοι αμερικανοί που απομένουν στα καταδειωκτικά στην Ισπανία αλλά τώρα το ηθικό τους έχει πέσει πολύ. Κατ αρχήν τα νέα απ τον πόλεμο είναι απογοητευτικά : Η Μπρουνέττε ήταν κι αυτή πύρρεια νίκη χειρώτερη απ την Χουέσκα. Κερδήθηκαν 10 χιλ εδάφους και χάθηκαν κάπου 50000 στρατός και 100 αεροπλάνα. Με τα τότε δεδομένα η αποκλεισμένη Ισπανική Κυβέρνηση δεν πρόκειται ποτέ να ανακάμψει καθώς στερείται υλικού. Οι υπόλοιπες ‘δημοκρατικές’ ευρωπαϊκές χώρες κρύβονται πίσω από μία ανειλικρινή ουδετερότητα , μπλοκάρουν τις αγορές της στα λιμάνια τους και , άθελα ή πιθανώτατα ηθελημένα , υποστηρίζουν μάλλον τους Χίτλερ-Μουσσολίνι απέναντι σε μια χώρα όπου η σοβιετική παρουσία είναι εξαιρετικά ‘αναβαθμισμένη’. Απ την άλλη τα σημάδια της κόπωσης δεν αργούν να φανούν στα πρόσωπα των πιλότων και οι Ιταλοί αλλά και οι Ρώσοι  αποσσύρουν πληρώματα απ τον πόλεμο για να διατηρήσουν τα έμπειρα αξιόμαχα που έχουν αποκτήσει ως τώρα και να στείλουν νέα. Στις 17 Ιουνίου την επομένη ο Τίνκερ ξαναπετάει στην Μπρουνέττε και εμπλέκεται σε νέα αερομαχία πάλι με Bf109B. Για εκδίκιση έχει βαλθει να κυνηγάει ειδικά το νέο αυτό αεροπλάνο και σκοράρει μία νέα νίκη απ την οποία έχει αφήσει τις εντυπώσεις του για τον νέο αυτό τύπο : “ Το Μέσσερσμιτ φάνηκε να έχει καλλίτερη μηχανή αλλά φαίνεται το βάρος των πτερύγων του θα ήταν ιδιαίτερα αυξημένο καθώς το I-16 το ξεπερνούσε σε βαθμό ανόδου και ταχύτητα στροφής. Τοποθετήθηκα πίσω από ένα από αυτά την ώρα που ετοιμαζόταν να ορμήσει στα “Τσάτος’. Ο πιλότος με είδε, θυμάμαι ότι είδα κι εγώ το πρόσωπό του και τότε έκανε το μοιραίο λάθος , πήγε να κάνει άνοδο , πιθανόν ένα Ιμμελμανν για να μου έρθει στην ουρά. Εγώ χτύπαγα τα πολυβόλα μου λες κι έπαιζα ακκορντεόν. Η μηχανή του πήρε φωτιά κι ο πιλότος πρόλαβε να πηδήξει” . Την ίδια ώρα έπεφταν φλεγόμενα άλλα 2 Bf109B και 1 JU52 υπό την απώλεια ενός I-15. Στις 18 το μέτωπο της Μπρουνέττε η Κυβέρνηση σταμάτησε την δράση εντελώς αλλά οι φρανκικοί ανέλαβαν τώρα την αντεπίθεση ενισχυμένοι με δυνάμεις απ τον βορρά. Εκείνη την μέρα ο Τίνκερ νόμιζε οτι όρμησε απάνω τους όλη η φρανική αεροπορία, υπολόγισε ότι κάπου 150 αεροπλάνα τους επιτέθηκαν, σε μια έκταση 25 μιλίων απ το Εσκουριάλ ώς την Μαδρίτη ακούγονταν παντού κροταλισμοί πολυβόλων και βούϊσμα μηχανών στον αέρα . Σε μία τέτοια αναμέτρηση τα ανακλαστικά δευτερολέπτων είναι το πάν. Αυτή τη φορά μόλις ξεμύτισε από ένα παχύ σύννεφο ώρμησε σε ένα CR32 του οποίοι όμως ο πιλοτος σοφά προτίμησε γρήγορη βύθιση αντί για στροφή. Ο Τίνκερ ωστόσο βούτηξε από πίσω του και νευριασμένα γάζωνε τον αέρα λυσσασμένος να πετύχει μια κατάρριψη και σε λίγο είχε την ‘κουρασμένη ηδονή’ να δεί το αεροπλάνο να συντρίβεται μαζί με τον πιλότο. Η 7η νίκη του μεν αλλά με τα σπασμένα του νεύρα ήθελε κάπου να ξεσπάσει και αμέσως μετά βουτάει και γαζώνει ότι πεζικό βρήκε εύκολο στόχο. Τελειώνοντας την αποστολή χτυπάει μια γροθιά στα πλευρά του κόκπιτ του : ενθουσιασμός για την νίκη ή από απελπισία ; Τα σημάδια της κόπωσης είναι πια ορατά στο πρόσωπο του Τίνκερ. Στις 20 Ιουλίου επιτίθενται σε σμήνος JU52 που βομβαρδίζουν την Αλκαλά. Ενα JU52 παίρνει φωτιά κι ο πανικόβλητος οπίσθιος πολυβολητής βιάζεται να πεταχτεί έξω αλλά φαίνεται στην βιάση του δεν ακολουθεί μερικούς βασικούς κανόνες και το αλεξίπτωτο μπλέκει στην ουρά παρασσύροντάς τον στην πτώση. Ο Τίνκερ το βλέπει και το στομάχι του ανακατεύεται, καταλαβαίνει ότι αυτή η ευαισθησία σημαίνει πως ‘ο πολεμιστής κουράστηκε’ αλλά δεν θέλει να το παραδεχτεί. Την επομένη στις 21 καταδειώκει κάποια βομβαρδιστικά που διακρίνει να πετούν χαμηλώτερα. Πιέζει το κουμπί των πολυβόλων ρίχνοντας ασταμάτητα, πολυβολεί λυσσασμένα και τυφλά ώσπου όταν έρχεται κοντά διακρίνει τις κόκκινες φαρδειές ρίγες στα φτερά των παρολίγον θυμάτων του : είναι Tupolev SB-2 Κυβερνητικά βομβαρδιστικά….Αναπνέοντας δύσκολα στρίβει και απομακρύνεται. Γυρνώντας στη βάση η καρδιά του χτυπάει άρρυθμα και τό ίδιο βράδυ γράφει γράμμα στο Υπ Αεροπορίας ζητώντας να διακόψει το συμβόλαιό του με την απαραίτητη 10ημερη προειδοποίηση. Την επομένη ο Ιβάν Λακέεφ του ανακοινώνει την αποχώριση του ιδίου ( με συνολικά 12 νίκες ) και των Ρώσων βετεράνων απ την 1η Μοίρα που αντικαθίστανται από νέους πιλότους που όμως δεν έχουν πείρα κι ούτε μιλούν καν ξένη γλώσσα προτείνοντάς του την , έστω προσωρινή , αρχηγία της Μοίρας την οποία ο Τίνκερ αποδέχεται μέχρι τα τέλη Ιούλη και πετά συνεχώς σαν Σμηναγός ώς τις 29 Ιουλίου. Στις 30 Ιουλίου του ανακοινώνεται η αποδοχή της αποχώρισής του μέσω του λιμανιού της Βαλένθια. Ο Τίνκερ αποχαιρετά την Μοίρα του με την υπόσχεση : “ Θα ξανάρθω ..”

 

 

 

 

Η ‘Δύση’ ενός μισθοφόρου

 

 

-          Δεν έχεις υποχρέωση σε κανέναν να γυρίσεις πίσω να πολεμήσεις

-          Σε κανέναν…., εκτός από την υποχρέωση που έχω στον ίδιο μου τον εαυτό

 

Διάλογος απο το σενάριο του φίλμ “ Οι 7 υπέροχοι”

(τον διάλογο ενσάρκωσαν οι ηθοποιοί Γιούλ Μπρύνερ και Ρόμπερ Βών)

 

 

Στις 15 Αυγούστου κι ο Μπάουμλερ ζητά τον τερματισμό του συμβολαίου του που γίνεται αποδεκτό με επιβεβαιωμένες 4 καταρρίψεις. Ο Τίνκερ ταξιδεύει απ τη Βαρκελώνη στο Πόρτ-Μπού (Γαλλία) κι απο εκεί βρίσκεται στο Παρίσι ζητώντας απ την Αμερικανική Πρεσβεία άδεια να επιστρέψει. Τα διπλωματικά προβλήματα αρχίζουν : Η Αμερική δεν επέτρεπε την συμμετοχή στον εμφύλιο πόλεμο των Αμερικανών πολιτών και με βάση το σύνταγμα κανείς Αμερικανός δεν πρεπει να πολεμά υπέρ μιας άλλης δύναμης. Τυπικά η φράση είναι σωστή αλλά η πρακτική καθαρά υποκριτική όχι μόνο διότι δεν ακολουθείται γενικά αλλά κι επειδή για κάποιον άλλον η ίδια περίπτωση παραβιάσθηκε κατάφορα : Ο Βιτσέντζο Πατριάρκα, Αμερικανός πολίτης αφού πολέμησε στις ιταλικές μοίρες του Φράνκο και μάλιστα ήδη από το 1936 όταν πρωτοξεκίνησε το στρατιωτικό κίνημα, αργότερα επαναπατρισθείς στην Αμερική φεύγει και πάλι να πολεμήσει με τον Μουσσολίνι στον 2ο ΠΠ ακόμα κι όταν οι ΗΠΑ επίσημα είναι αντίπαλες της Ιταλίας, καταλήγωντας ωστόσο στην αμερικανική στρατιωτική βάση της Νάπολης μετά το πέρας του ολοκληρώνοντας μια ευδόκιμη καρριέρα σαν Νατοϊκός αξιωματικός. Είναι φανερό ότι ο Τίνκερ απλά βρισκόταν στην ‘λάθος μεριά’ ενώ ο πολύς Χούβερ του FBI αποκαλούσε ‘Πρώϊμους αντι-φασίστες’ όσους πολέμησαν στο πλευρό των αντικυβερνητικών σαν να υποννούσε ότι πρίν η Αμερική μπεί στον πόλεμο ήταν καλό να …είσαι φασίστας. Ο Αμερικανός Πρέσβης του απαιτεί να βρεί ‘μάρτυ’ που να βεβαιώσει την ταυτότητά του κι ο Τίνκερ απελπισμένος καταφεύγει στα διάφορα μπάρ που συχνάζουν αμερικανοί. Κατά τύχη πέφτει απάνω σε έναν άλλον μισθοφόρο πιλότο που γνώριζε από παλιά αλλά που πολεμούσε στα βομβαρδιστικά, λέγεται Βίνσεντ Σμίθ. Ο Τίνκερ όμως δεν τον χωνεύει γιατί σε μια αποστολή εδείλιασε κι εγκατέλειψε τον σχηματισμό του εξ άλλου ο Σμίθ του αντιπροτείνει κάποιο ‘δάνειο’ για την εξυπηρέτηση. Αηδιασμένος ο Τίνκερ σηκώνεται να φύγει όταν στο βάθος βλέπει μια γνώριμη σιλουέττα : είναι ο Ερνστ Χέμινγουαίη. Οι 2 φίλοι αγκαλιάζονται κι ο Χέμινγουαίη ολοπρόθυμα τον ακολουθεί στην  πρεσβεία και στις 25 Αυγούστου του δίνεται η άδεια με τον όρο να επιβιβασθεί στο πλοίο υπό διπλωματική συνοδεία και μόλις αφιχθεί να παρουσιαστεί αμέσως στο Σταίητ Ντεπάρτμεντ προτού κυκλοφορήσει αλλού στις ΗΠΑ. Εκεί τον ανακρίνουν πολλές ώρες με σκοπό να αποσπάσουν πληροφορίες για την στρατιωτική κατάσταση της Κυβερνητικής παράταξης. Ο Τίνκερ υποκρίθηκε ότι είχε τραύματα στο κεφάλι και δεν άντεχε περαιτέρω ‘ανάκριση’ και τελικά αφού αναγκάστηκε να δηλώσει την κατοικία του και να τεθεί στην διάθεση των υπηρεσιών ένα βράδυ έφυγε κρυφά για το Τζέρσεϋ αρχικά και για την πατρίδα του στο Ντε Γουϊτ στο Αρκανσω τελικά. Απο εκεί ο Τίνκερ παρακολουθούσε στενά τις εξελλίξεις στοn Ισπανικό πόλεμο αλλά η τύχη του δεν έκρυβε κανένα μυστικό : μετά την Μπρουνέττε οι Κυβερνητικοί έχαναν δυνάμεις και έδαφος ενώ διπλωματικά τους είχαν καταδικάσει όλοι καθώς οι ευρωπαϊκές δυνάμεις και πρωτίστως η Αγγλία των Τσάμπερλαιν και Χάλιφαξ άργησε πάρα πολύ να αντιληφθεί τις διαθέσεις των Χίτλερ – Μουσσολίνι που εν τω μεταξύ τους ευνοούσε καθαρά σε σχέση με την Ισπανική Κυβέρνηση χωρίς να θορυβείται απ την ανάπτυξη των στρατιωτικών τους δυνάμεων , θεωρώντας ότι διπλωματικά ‘έλεγχε την κατάσταση’. Ο Τίνκερ αγρίευε και θλιβώνταν με όλα αυτά αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο για να υποστηρίξει την άποψη της μεριάς με την οποία πολέμησε. Το τιτλοφόρησε : ‘Μερικοί ζούν ακόμα’ τον Αυγουστο του 1938 σε 4 χώρες , ενώ η εφημερίδα The Saturday Evening Post το δημοσίευσε σε συνέχειες. Ενώ ο Τίνκερ έγραφε το βιβλίο του στις 5 Μαϊου 1938 ο Χέμινγουαίη έγραφε στον εκδότη Μαξ Πέρκινς ότι σκόπευε να κάνει ολόκληρο έργο για τους αεροπόρους στον εμφύλιο πόλεμο ώστε να φανούν οι άνθρωποι σαν τον Τίνκερ που πολεμούσαν ‘για το σωστό’ και να ξεσκεπαστουν οι μύθοι σαν του Αντρέ Μαλρώ. Ο Μαλρώ ήταν Γάλλος διανοούμενος που κινήθηκε υπέρ της Κυβερνητικής υπόθεσης κι ενάντια του Φράνκο αλλά που η ‘ουδέτερη’ στάση της Γαλλίας περιόρισε σε δραστηριότητα ενώ υπερέβαλλε σε δράση, σύμφωνα με την ‘υποκριτική’ στάση της σοσιαλιστικής κυβέρνησης Μπλούμ. Μεσολάβησε στην πώληση των ξεπερασμένων Potez 25 , Breguet 19 και Dewoitine 500 με υπέρογκες τιμές, συνέβαλε μεν στην μυστική οργάνωση μερικών Γάλλων εθελοντών πιλότων αλλά διέδωσε ότι πολεμούσε ο ίδιος σαν αρχηγός της Αεροπορίας των Διεθνών Ταξειαρχειών πράγμα ψευδές αφού ο ίδιος δεν ήταν καν πιλότος. Το 1937-38 ο Mαλρώ είχε αυτοπαρουσιαστεί σαν ο μεγάλος διανοούμενος που μόνος υποστήριζε τον αγώνα τον Κυβερνητικών αλλά η διαφήμιση αυτή χρησιμοποιώντας κυρίως για προσωπική του προβολή την οποία αξιοποίησε πολύ στην συνέχεια καταλήγωντας μάλιστα υπουργός στην κυβέρνηση Ντε Γκώλ. Αντίθετα ο Χέμινγουαίη είχε κάνει ουσιαστικά περισσότερα για να βοηθήσει την αντιφασιστική πλευρά εκείνη την εποχή και το βιβλίο του Τίνκερ χτύπησε τις ευαίσθητες χορδές του απλού Αμερικανού αναγνώστη. Γράφει για το βιβλίο αυτό ο Ντέηβ Γκάτερ στο περιοδικό New Stateman and Nation : “Είναι ένα απλό βιβλίο , ίσως όχι καλογραμμένο αλλά από ένα άνθρωπο που κι αν δεν ξέρει να αναλύει καλά , δίνει ωστόσο όλο το αίσθημα και τις συγκινήσεις και τα όσα γράφει σε κρατάνε και πάνε μακρυά ….Σαν τόσους απλούς αλλά σκληροτράχηλους Αμερικάνους ο Τίνκερ καταφέρνει να δεί σε βάθος και περιγράφει με ευαισθησία στιγμές πιοτού αλλά και φόβου. Αλλά σαν τόσους και τόσους πιλότους τα αγκυλωμένα γόνατά του ξεφεύγουν απ τον έλεγχο μετά την προσγείωση και χρειάζεται να τα ισιώσει με τα χέρια του για να περπατήσει κανονικά. Το ‘Μερικοί ζούν ακόμα’ είναι ένα βιβλίο που όσοι νοιάζονται για την Ισπανία αλλά ακόμα και για τα όσα μας μέλει να ζήσουμε πρέπει να διαβάσουν” (ΣΗΜ : προκαλεί εντύπωση η υπογραμμισμένη φράση αποκαλύπτωντας ότι ήδη τότε κάποιοι καταλάβαιναν ότι αργά ή γρηγορα η Ισπανική εμπειρία θα οδηγούσε σε ένα παγκόσμιο πόλεμο ).

 

Τις στιγμές που το βιβλίο του Τίνκερ έφτανε στα βιβλιοπωλεία η Κυβερνητική πλευρά έδινε την τελευταία μεγάλη της μάχη στον Εβρο. Παρόλο που την τελευταία στιγμή η έντρομη απ την δύναμη του Χίτλερ Γαλλία ξανάνοιξε τα σύνορά της με την Ισπανία προσφέροντας το κατασχεμένο ισπανικό υλικό στα λιμάνια της , η αφθονία όπλων στο πεζικό δεν συνοδευόταν καθόλου από αντίστοιχη δύναμη σε αεροπορία. Το αντίθετο : η Ρωσία αποφάσισε να παίξει διαφορετικά το διπλωματικό παιχνίδι κι αποφάσισε να τα ‘πάει καλά’ με τον Χίτλερ αποσύρροντας καλού-κακού τα πληρώματά της και μην παραδίδοντας πια κανένα ανταλλακτικό για τα μαχητικά. Στον Εμπρο διεξήχθη μια κλασσική μάχη που χάνεται από έλλειψη αεροπορίας : Η ‘Κουκαράτσα’ και οι ‘Ασσοι Μπαστούνι’ γάζωναν και βομβάρδιζαν ασταμάτητα και ανενόχλητα τις γέφυρες του Εμπρο που εφοδίαζαν με υλικό την αντεπίθεση. Τα σμήνη του Μοράτο πέτυχαν 34 καταρρίψεις σε μια βδομάδα , συνολικά οι κυβερνητικοί είχαν χάσει 150 αεροπλάνα προτού η μάχη αρχίσει και στην διάρκειά της οι λίγοι πιλότοι που απόμεναν ( περίπου 25 ) σχεδόν απόφευγαν κάθε εμπλοκή. Σε 10 μέρες μετά την αιματοχυσία της Γκανδέζα που διελύθηκαν κι οι τελευταίες Διεθν. Ταξειαρχείες , ακολουθούσε το τέλος , η αυτοεξόριση των Κυβερνητικών και άνευ όρων παράδοση στον Φράνκο που ολοκληρώθηκε την 1η Απριλίου 1939. Η μοίρα απ την άλλη μεριά θα παίξει το τελευταίο της χαρτί στους ισπανικούς ουρανούς την 4η Απριλίου όπου γίνεται γύρισμα μιας ταινίας για τους αεροπόρους του εμφυλίου προφανώς της νικήτριας πλευράς. Ο μέγας άσσος Μοράτο είναι εκεί με το θρυλικό του Fiat CR-32 αριθμ. 3-51 και ενώ ο κάμεραν στοχεύει ψηλά το 3-51 ανεβαίνει, στροβιλίζεται κάνει ιμμελμαν και φιγούρες υπό τις επευφημίες πλήθους κομπάρσων και περιστασιακών θεατών όταν ακούγεται ένα υπόκωφο …ΚΡΡΑΑΑΑΑΚΚ !! Το πάνω φτερό του 3-51 δεν άντεξε …ο Μοράτο μέσα στο αεροπλάνο του ορμάει στην γή και πεθαίνει ακριβώς την στιγμή του θριάμβου του ! Ενας αναμνηστικός μονόλιθος στήθηκε σε εκείνο το σημείο να θυμίζει τον άσσο αυτό με τις 40 νίκες και την ίδρυση της ‘Μπλέ Ομάδας”.

 


 

    Αυλαία

 

Καθώς του είπε μόλις πιάσαν την ακτή :

“Δεν ήταν αλήθεια πως τό κανα για τα λεφτά

Ο λόγος δεν ήταν ποτέ τα λεφτά”

 

Frederick Forsyth

“The Dogs of War”

 

 

 

Στα τέλη του 1938 ο Τίνκερ σχεδόν έχασε το μυαλό του απ τον πόνο και ζήτησε να του δοθεί διαβατήριο να επιστρέψει στην Ισπανία : “ …τους υποσχέθηκα να γυρίσω  ….”  έλεγε πονεμένα στις αρχές των ΗΠΑ “ αν δεν με αφήσετε θα κλέψω το πρώτο αεροπλάνo να περάσω τον Ατλαντικό να πάω να πολεμήσω εκεί …” απειλούσε. Μηχανεύτηκε  ακόμα να ζητήσει να τον στείλουν σαν αεροπορικό ακόλουθο στο Αμερικανικό Προξενείo στην Βαλένθια  αλλά φυσικά όλα αυτά απορρίφθηκαν. Ηταν μια μαύρη περίοδος για τον Τίνκερ, οι Αμερικανικές αρχές θέλησαν να εκδικηθούν τις διπλωματικές τους περιπέτειες με τους αεροπόρους στην Ισπανία ‘χτυπώντας’ αυτόν που είχε τις περισσότερες νίκες. Ο Μπάουμλερ που είχε επιστρέψει είχε αντίθετα ζητήσει να καταταγεί στην Αμερικανική αεροπορία και εν τω μεταξύ δέχτηκε πρόταση για την ένταξη σε εθελοντικά σμήνη που θα πολεμούσαν υπο την σημαία της Κίνας ενάντια στην Ιαπωνία, τους ‘ιπταμένους τίγρεις’, μια ενέργεια που ξεκίνησε με πρωτοβουλία του ίδιου του Ρούσβελτ έχοντας υπόψειν κι εκείνους που πολέμησαν στην Ισπανία. Ο Μπάουμλερ συνάντησε τον Τέξ Αλλισον και τον έπεισε να πάει στην Κίνα και στην συνέχεια βρέθηκε στο Ντε Γουϊττ στoυ  Τίνκερ. Τον βρήκε σε μέτρια ψυχική κατάσταση και προσπάθησε να του δώσει θάρρος αλλά ο Τίνκερ είχε πληγωθεί από την συμπεριφορά των αρχών των ΗΠΑ και δεν υπάκουγε πια σε ‘πατριωτικά’ μυνήματα. Είχε δηλώσει :

 

“ Μπορεί να φαίνεται μη πατριωτικό το ότι πολέμησα για ξένες δυνάμεις χρησιμοποιώντας την εκπαίδευση που πήρα από τις ΗΠΑ. αλλά εγώ προσέφερα τις υπηρεσίες μου σε αυτή τη χώρα πολύ προτού φύγω για την Ισπανία. Για όποιον θα θελε να ψάξει στα αρχεία θα έβλεπε πως έχω ήδη κάνει αίτηση να προσληφθώ στις Αμερικανικές Ενοπλες Δυνάμεις από τότε που γύρισα αλλά δεν δείχνουν να νοιάζονται.. Συγκριτικά η Ισπανική Κυβέρνηση φέρθηκε σε όλους μας πολύ καλλίτερα απ ότι η ίδια μας η πατρίδα. Φαίνεται μου απόμεινε μονάχα ο δρόμος για τη Δύση (ΣΗΜ : εννούσε την πρόταση του Μπάουμλερ να πάει στην Κίνα) “

 

Η ‘Δυση’ όμως για τον Τίνκερ είχε τελικά μια κατάλληξη σαν κι εκείνη του ήλιου …ο Τίνκερ έσβησε. Ηταν η 13η Ιουνίου 1939 σ’ ένα ξενοδοχείο  του Αρκανσω που ο Τίνκερ, 29 ετών τότε, βρέθηκε νεκρός , κατά την αστυνομία ‘βληθείς από κάλυκα (;) βλήματος’. Επίσημα λοιπόν αυτοκτονία ; Οι φίλοι του γράψαν ότι με το 45άρι που είχε μαζί του όποιος ήθελε αληθινά να αυτοκτονήσει θα είχε διαλύσει κυριολεκτικά  τα μυαλά του ! Οι περίοικοι πάντως δεν θυμήθηκαν να άκουσαν πυροβολισμό. Το κορμί του βρέθηκε ανάμεσα σε χαρτιά από τα χειρόγραφα του βιβλίου του και κάπου υπογεγραμμένη κι η αίτηση για την …Δύση, η υπαγωγή στα AVG του Σένωλτ. Δίπλα του δε μια μπουκάλα ουϊσκυ αν και γεμάτη αλλά ίσως όχι κι η μόνη που θα μπορούσε να είχε καταναλώσει. Ο παπάς που τον έθαψε έγραψε από μόνος του μια επιγραφή στην ταφόπλακα που αν μή τι άλλο περιέγραφε το ερώτημα όλων : ‘Quien Sabe ?’ ( Ποιός να ξέρει ;  , στα ισπανικά). Ο Χέμινγουαίη καταλυπήθηκε όταν τόμαθε και πιό πολύ γιατί δεν είχε προλάβει να του δώσει θάρρος. Του αφιέρωσε ένα πεζογράφημα σε μια εφημερίδα και έναν χαρακτηρισμό :

 

“ Η εξήγηση του χαρακτήρα του Τίνκερ βρισκόταν στην ικανότητα να περπατά σαν ακροβάτης στην κόψη του σχοινιού που χωρίζει την ωμή βία και την αγνή πίστη στις ρίζες του στο Αρκανσω. Μια ηθική και πνευματική ισορροπία που του χρησίμευσε το ίδιο καλά για να πολεμά σαν μισθοφόρος όσο και για να υπηρετήσει σαν απλός ήρωας τον σκοπό των Κυβερνητικών”

E. Hemingway

 

 

===================================

 

Οι υπόλοιποι της ‘Αμερικάνικης ομάδας’

 Και τί έγιναν οι άλλοι της ‘Αμερικάνικης Ομάδας’ : Ο Μπάουμλερ θα επιστρέψει στην Αεροπορία αλλά μόλις πριν ξεσπάσει ο πόλεμος με την Ιαπωνία μετατίθεται σαν αξιωματικός σύνδεσμος στους  ‘ιπτάμενους τίγρεις’ του Κλαίρ Σένωλτ (AVG) στους οποίους ήδη βρίσκεται ο Αλλισον.  Και οι δυό θα βρεθούν και πάλι συμπολεμιστές στο ίδιο μέτωπο. Στη συνέχεια μετά το Πέρλ Χάρμπορ το 1942 οι ‘τίγρεις’ μετατρέπονται στην 23η Πτέρυγα της US Air Force. Ο Αλισσον θα συνεχίσει στο ευρωπαϊκό μέτωπο με πολλές καταρρίψεις στην 8η Αεροπ Στρατιά με Mustangs. Ο Μπάουμλερ θα γίνει διοικητής του 75ου Σμήνους της 23ης Μοίρας όπου και παρασημοφορείται. Θα βρεθεί αργότερα Επισμηναγός στην Κορέα. Ηταν ο μόνος Αμερικάνος πιλότος που είχε πολεμήσει εναντίον όλων των εθνικοτήτων κατά των ΗΠΑ Ιταλών, Γερμανών και Γιαπωνέζων. Λόγω ηλικίας θα ‘προσγειωθεί’ μόνιμα σαν χειριστής ραντάρ. Στις οθόνες του θα πετύχει μερικά Μίγκ 15 που κατά πάσα πιθανότητα πετούσαν Ρώσοι πιθανότατα απ το παλιό του σμήνος για τα οποία έλεγε με νοσταλγία : “ Α , τα παιδιά απ το σμήνος μου …” . Πέθανε συνταξιούχος το 1959.

        Ο Ντάλ δεν πήρε μέρος , λόγω ηλικίας, στον 2ο ΠΠ συνέχισε πιλότος της πολιτικής αεροπορίας , κατόπιν πιλότος της Swissair με DC-3 και τελικά μετά από μία περίεργη υπόθεση κλοπής βρέθηκε απολυμένος να πετάει κάτι ξεχαρβαλωμένα DC-3 στην Αλάσκα με τα οποία και χάθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1956. 

        Ο Σέλλες συνελήφθη (1938) και εκτελέστηκε απ τους Ρώσους επειδή τον υποψιάζονταν σαν πράκτορα της Ιαπωνίας

        Ο ‘ενδοξώτερος’ όλων έμελλε να είναι ο ιδεολόγος Μπέν Λαίηντερ που η σωρός του έγινε τιμητικά δεκτή στην Αμερική με την υποστήριξη των εργατικών σωματείων και επροτάθη μάλιστα και ανοικοδόμιση μνημείου γι αυτόν και τους Αμερικανούς εθελοντές στην Ισπανία πράγμα που δεν προωθήθηκε αργότερα λόγω του ‘ψυχρού πολέμου’ και της μαύρης Μακαρθικής περιόδου που ακολούθησε. Αλλά 5000 άτομα συμπεριλαμβανομένων και των εκπροσώπων των αμερικανών των Δ. Ταξειαρχειών παρερεύθηκαν στην τιμητική εκδήλωση στολίζοντας με ατέλειωτες ανθοδέσμες το Κάρνετζυ Χώλ και αναφωνώντας ένα επικήδειο επάξιο ενός ήρωα που θυσιάστηκε για τον ‘ιερό σκοπό’. Ο αιδεσιμώτατος Μπέντζαμιν Πότκιν έκλεισε ώς εξής τον λόγο του : “ Ο Μπέν Λαίηντερ δεν ήταν ένας τυχαίος ήρωας κι αυτός δεν ήταν ένας τυχαίος πόλεμος. Ηταν επίθεση ενάντια στηn ανθρωπότητα, όταν οι άγριοι πέσαν απάνω σε μια γή να καταστρέψουν ένα λαό. Αλλη αντίσταση δεν είχε από εκείνη των όπλων”. Η σωρός του ετάφη στην Αμερικάνικη γή στις 21 Αυγούστου 1938.  

 


 Οι 8 επιβεβαιωμένες νίκες του Τίνκερ

 

Aρ.

Ημερομηνία

Αεροπλάνο με το οποίο πετούσε

Τύπος Καταριφθέντος  αεροπλάνου

Τοποθεσία

Ονομα

Καταρίφθέντος πιλότου

1

20/03/1937

I-15 No 56 Σμήνος Λακάλλε

Fiat CR-32

Τριχουέκε-Γκουανταλαχάρα

?

2

20/03/1937

I-15 No 56 Σμήνος Λακάλλε

Fiat CR-32

Γκουανταλαχάρα

Αρχισμηνίας

Μικελάντζελο Σκάλα

3

17/04/1937

I-15 No 58 Σμήνος Λακάλλε

Heinkel He-51

Τερουέλ

?

4

12/06/1937

I-16 No CM070

1η Μοίρα Μόσκας

1ο Σμήνος

Fiat CR-32

Σεγκόβια

?

5

16/061937

I-16 No CM023

1η Μοίρα Μόσκας

1ο Σμήνος

Fiat CR-32

Χουέσκα

?

6

12/07/1937

I-16 No CM023

1η Μοίρα Μόσκας

1ο Σμήνος

Messerschmitt Bf109B

Μπρουνέτε

Αρχισμηνίας

Γκουϊδο Χένες

7

17/07/1937

I-16 No CM023

1η Μοίρα Μόσκας

1ο Σμήνος

Messerschmitt Bf109B

Μαδρίτη-Μπρουνέτε

?

8

18/071937

I-16 No CM023

1η Μοίρα Μόσκας

1ο Σμήνος

Fiat CR-32

(* Heinkel He-51 ?)

Μαδρίτη-Μπρουνέτε

?

 

* Οσο κι αν φανεί παράδοξο σε ορισμένες περιπτώσεις δεν είναι γνωστός ακριβώς ο τύπος των καταρριπτομένων αεροπλάνων αφ ενός διότι οι μεν πιλότοι μέσα στην σύγχιση μεγάλων σχηματισμών κάνουν λάθη αφ ετέρου διότι οι καταγράφοντες τα αρχεία τα διαφοροποιούν εκ των υστέρων ανάλογα με τις εκτιμήσεις των υπηρεσιών πληροφοριών. Για την τελευταία του νίκη οι πηγές αναφέρουν ένα He-51 αλλά ο Τίνκερ μας αφήνει να εννοησουμε ότι επρόκειτο για ένα CR-32.

 


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ :

 

“Airmen without portofolio” , συγγραφέας John Carver Edwards εκδόσεις Praeger , Westport Connecticut London ISBN 0-275-95742-X , 1997

 

Return to  the Front (Home)  Page