ΦΡΑΝΚ  ΓΚΛΑΣΓΚΟΟΥ  ΤΙΝΚΕΡ

(Frank Glasgow Tinker Jr)  

updated 08/09/06

Ο Σημαιοφόρος του ναυτικού που γίνεται μισθοφόρος

        Στις 14 Ιουλίου 1909 γεννήθηκε στο Καπλάν της Λουϊζιάνα των ΗΠΑ , ο Φράνκ Τίνκερ απ τους Φράνκ και Εφη Τίνκερ σε ένα τόπο ολοκάθαρα ‘νότειο’ σε χρώμα και πνεύμα. Πολύ νέος ο Φράνκ θα βρεθεί στο Ντε Γουϊτ του Αρκανσω όπου εκεί θα πάει σχολείο και θα μεγαλώσει, ενώ στα 17 του ζητάει να καταταγεί στο Πολεμικό Ναυτικό σπρωγμένος πιθανώτατα κι από βιοποριστικούς λόγους. Είναι η περίοδος του ‘κραχ’ και η Αμερική δυστυχεί, η ανεργία παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις. Ο Τίνκερ βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις των  33 των επιτυχόντων στις εισαγωγικές της Ναυτικής Ακαδημίας αλλά η κυβέρνηση περιορίζει τα κονδύλια των ενόπλων δυνάμεων και τελικά παρά την εκπαίδευση που ακολουθεί μόνο οι μισοί απο αυτούς προσλαμβάνονται μόνιμα στο Ναυτικό. Οι υπόλοιποι κατευθύνονται στην Αεροπορική Ακαδημία με σκοπό να εκπαιδευτούν για πιλότοι στο Ράντολφ Φήλντ του Τέξας. Εκεί ο Φράνκ θα ανακαλύψει το αεροπορικό του ταλέντο, αν κι όπως έλεγε : “ …απλά κατάφερα τελικά να ξεφύγω απ το ‘μαστίγιο’ του εκπαιδευτή “. Το 1934 όμως μετά το New Deal του Ρούσβελτ, όπου έξυπνα η κυβέρνηση καταπολεμά τα αποτελέσματα του κράχ, αυξάνονται οι κρατικές δαπάνες για να αυξήσουν τις θέσεις απασχόλησης οπότε προσφέρεται τώρα μόνιμη θέση στο Ναυτικό στους πρών ‘κομμένους’ της τάξης του Τίνκερ. Ετσι ο νύν εκπαιδευόμενος πιλότος εντάσσεται στο Ναυτικό και συνεχίζει εκπαιδευση για πιλότος των αναγνωριστικών υδροπλάνων και μετά από αυτή μετατίθεται στο θωρηκτό-καταδρομικό ‘Σαν Φρανσίσκο’  σαν Σημαιφόρος, το 1935. Αλλά σε 6 μήνες ανακατεύεται σε ένα καυγά στο Λόνγκ Μπήτς της Καλιφόρνια και περνάει στρατοδικείο που καταλήγει σε ποινή υπό αναστολή αλλά σε 7 μήνες μετά στο Πέρλ Χάρμπορ ξαναμπλέκεται σε μία υπόθεση η οποία κάτω από άλλες συνθήκες θα τελείωνε μόνο με μία πειθαρχική ποινή αλλά που εδώ τελείωσε με απόταξη.

Η φωτογραφία του Τίνκερ απ την στρατιωτική ταυτότητά του σαν σημαιοφόρος του αμερικανικού ναυτικού

Το 1936 ο Φράνκ ζητάει δουλειά στο εμπορικό ναυτικό και τον παίρνουν στα πετρελαιο-τάνκερς όπου συσσωρεύει ώρες ανίας , κούρασης , ένα πολύ πτωχό μισθό και καθόλου ελπίδες για να ξαναπετάξει. Απο τους πρώην συναδέλφους του ακούει ότι ξέσπασε πόλεμος στην Ισπανία και η εκεί κυβέρνηση αντιμετωπίζει πραξικόπημα απο τους στρατιωτικούς της έχοντας πολύ μεγάλη ανάγκη ειδικά από πιλότους τους οποίους πληρώνει καλά μαζί και μέ έξτρα μπόνους για κάθε αεροπλάνο που καταρρίπτεται. Ο Φράνκ βλέπει την ευκαιρεία να ξαναπετάξει , να φύγει απ την βρώμα του πετρελαίου , μαζί και με ένα μισθό που εκείνη την στιγμή είναι κάπου πενταπλάσιος απ όσα κερδίζει. Χτυπάει την πόρτα του εκπροσώπου κατάταξης που είναι ένας δικηγόρος διορισμένος απ τηn Ισπανική Κυβέρνηση και μέσω της Μεξικανικής Πρεσβείας που είναι η μόνη που υποστηρίζει ανοιχτά την υπόθεση των Κυβερνητικών αποστέλλεται με πλοίο στο Μπορντώ της Γαλλίας κι από εκεί στην Ισπανία. Αλλά θα είναι ο τελευταίος μιας σειράς τέτοιων αεροπόρων μισθοφόρων, έχουν προηγηθεί κι άλλοι. Το ‘κράχ’ είχε εξοντώσει μαζί με άλλα επαγγέλματα κι εκείνο του αεροπόρου που είχε αρχίσει να ανθίζει μετά τον 1ο ΠΠ. Αεροταχυδρομεία , τα πρώτα επιβατηγά αεροπλάνα, εκπαίδευση  και air-shows είχαν δώσει δουλειά σε αρκετούς αλλά η κατάρρευση του χρηματιστηρίου έκανε αυτές τις ασχολίες ‘περιττές’κι έτσι στο αεροδρόμιο Λος Αλκαθάρες έξω απ τη Βαλένθια, τον Γενάρη του 1937,  ο Τίνκερ θα συναντήσει σταδιακά και άλλους συμπατριώτες του με πρώτο και καλλίτερο τον Χάρολντ Εβανς Ντάλ (Harold Evans Dahl) με τον οποίο γίνονται αμέσως φίλοι. Στα διαβατήριά τους εμφανίζονται, για ευννόητους λόγους ισπανικά ονόματα : Φερνάντο Γονζάλες Τρέχιο για τον Φράνκ Γλάσκοου Τίνκερκαι , Χερνάντο Εβανς Ντιάζ για τον Ντάλ , με ίδια ακρωνύμια και στις δύο γλώσσες, αν κι ο Ντάλ είχε υιοθετήσει για πρώτο όνομα το συντομώτερο : Ουάιτυ (‘Whitey’). Ο Ντάλ διέθετε ήδη πείρα πιλότου μαχητικού με την τότε αεροπορία στρατού στις ΗΠΑ αλλά είχε αποταχθεί λόγω χαροπαιξίας, αργότερα πετούσε με αεροταχυδρομεία αλλά και πάλι κάποιοι ‘γκάμπλερς’ τον κυνήγησαν για δανεικά οπότε ο πόλεμος στην Ισπανία του φάνηκε το καλλίτερο διέξοδο. Και οι δύο αγνοούσαν τα βαθύτερα πολιτικά αίτια του εμφυλίου πολέμου, ο Τίνκερ γνώριζε λίγο την Ισπανία ενώ ο Ντάλ ήξερε μόνο ότι οι ισπανίδες είναι …ομορφούλες, όπως έλεγε ! Ηδη απ τον Δεκέμβρη 1936 κι ενώ ο πόλεμος είχε ανάψει ειδικά τον Οκτώβρη-Νοέμβρη του 1936 , είχαν αφιχθεί και άλλοι αμερικανοί πιλότοι που σιγά,σιγά οργανώνονταν απ την Ισπανική Κυβέρνηση ανάλογα με τα προσόνταπου είχαν.

Η ομάδα Τίνκερ, Ντάλ θα συναντηθεί με τους Οριν Μπέλ (Orrin Bell), Ντέρεκ Ντίκινσον (Derek Dickinson) και τον Νοτειοαμερικανό απ την Γουατεμάλα Μανουέλ Γκόμεθ. Οι δύο πρώτοι είναι ήδη 45ρηδες και δή παλαίμαχοι πιλότοι του 1ου ΠΠ και με καταρρίψεις αλλά νύν άνεργοι αεροπόροι. Ο Γκόμεθ είναι εν ενεργεία μαχητής στην Γουατεμάλα που παράτησε τη θέση του για να πολεμήσει εναντίον του Φράνκο , είναι συνειδητός αντι-φασίστας και μιλάει καλά αγγλικά οπότε τον χρησιμοποιουν για σύνδεσμο . Αυτοι οι τρείς πληροφορούν τους Τίνκερ, Ντάλ για μια άλλη ομάδα 3 αμερικανών που έχου καταταγεί και πιθανόν σύντομα θα τους συναντήσουν : τον Τζίμ (‘Τέξ’ ) Αλλισον (Jim ‘Tex’ Allison) , Τσαρλυ Κώχ (Charlie Koch) και Αλμπερτ Αίητζαξ Μπάουμλερ (Albert Ajax Baumler) .Ο Αλλισον ήταν κι αυτός πρώην πιλότος του ναυτικού με αρκετές ώρες πτήσης που όμως έλεγε πως εκτός απ τα λεφτά το έκανε και γιατί ήθελε να δεί  ‘ …να κερδίσει η μεριά  που ‘χει το δίκιο’.  Ο Κώχ ήταν εθελοντής για το αμερικανικό  σμήνος Λαφαγιέτ του 1ου ΠΠ αλλά αρρώστησε βαρειά και δεν πήγε στον πόλεμο. Αργότερα  δούλεψε πολύ σαν τεχνικός και δοκιμαστής πιλότος κι είχε πολλές ώρες πτήσης επί 15 χρόνια. Νεαρώτερος όλων ο  Μπάουμλερ ήταν μαθητής πιλοτος του στρατού και πρόθυμος να γίνει μαχητής αν κι εδειώχθη επειδή σε μια πτήση υπολόγισε λάθος καύσιμα κι έπεσε με το αεροπλάνο του. Από τους πρώτους που έφτασαν στην Ισπανία ήδη από τον Σεπτέμβρη 1936 ήταν ο Μπέν Λέϊντερ ( Ben Leider ) κι αυτός ήταν ο πιό γνωστός πολιτικά μάλλον παρά στρατιωτικά. Μέλος του αμερικανικού κομμουνιστικού κόμματος ήταν δημοσιογράφος ο οποίος έμαθε να πετά για να βρίσκεται εύκολα στα μέρη που ήθελε να κάνει ρεπορτάζ. Δουλεύει για την Νιού Γιόρκ Πόστ , έχει την μοναδική φήμη του ‘ιπτάμενου δημοσιογράφου’ , έχει πρωτοστατήσει στις συνδικαλιστικές διεκδικήσεις των δημοσιογράφων του μεγαλοεκδότη Χήρστ και καταφθάνει ήδη με πολιτικές γνωριμίες  , δεν έχει μεν καθολου μαχητική πείρα.,  αρνείται όμως την οποιαδήποτε μισθοφορική πληρωμή και είναι εκεί καθαρά σαν ιδεολόγος εθελοντής. Ωστόσο οι άλλοι αμερικανοί που καταφθάνουν την ίδια ώρα μαζί του απορρίπτονται απ τους Ισπανούς από έλλειψη πείρας και ικανοτήτων οπότε ο Λέϊντερ εμπλέκεται στην οργάνωτική ανωμαλία που ακολουθεί με αποτέλεσμα να συναντήσει τον Τίνκερ και τους άλλους 3-4 μήνες αργότερα. Εν τω μεταξύ πετάει κι αυτός Breguet 19 αν και μόνο για μεταφορικούς σκοπούς και με εμφανή την έλλειψη δεχιοτεχνίας που καταλήγει σε ένα αριθμό πολύ άσχημων προσγειώσεων.

Η ‘Αμερικάνικη Ομάδα’ (La Patrulla Americana)

Στις μακρυές μέρες του καλοκαιριού

πετάγαν από νωρίς πρίν ακόμα ο ήλιος ροδίσει.

Πετάξαν ξανά και ξανά,

το κορμί γεμάτο πιτσιλιές από λάδια

και τα μούτρα σκοτεινά απ την καπνιά

…και ξανά και ξανά

ώσπου το φώς του ήλιου ξέφτυσε

James Edgar Johnson

The Story of Air Fighting

        Ολη αυτή τελικά η ομάδα, 2-3 άλλοι αγγλόφωνες πιλότοι κι ένας αγγλομαθής Αυστριακός ονόματι Βάλτερ Κάντζ, στις 7 Ιανουαρίου 1937, διατάχθηκαν να παρουσιαστούν στο αεροδρόμιο του Μανίσες όπου θα έκαναν πτήσεις εξοικείωσης με βομβαρδιστικά γαλλικά Bruegeut 19. Οι Τίνκερ και Κώχ είχαν μεν γίνει αποδεκτοί σαν πιλότοι μαχητικών αλλά προφανώς η οργανωτική κατάσταση στην αεροπορία των Κυβερνητικών ήταν χαώδης καθόσον οι ολιγάριθμοι έμπειροι μαχητές αεροπόροι ανήκαν στις δυνάμεις που ακολούθησαν τον Φράνκο. Κατ αρχήν στην μονάδα αυτή βρήκαν και μερικά μαχητικά Nieuport 52 με τα οποία πέταξαν κάπου 2 ώρες για εξάσκηση. Ο Τίνκερ θυμάται ότι ήταν ένα απαίσιο αεροπλάνο : ‘..είχε ένα χειριστήριο χοντρό σαν μαδέρι από σιδεροτροχιές  κι όταν έστριβε νόμιζες ότι οδηγούσες παλιό ξεχαρβαλωμένο λεωφορείο !’ . Οσο για το Breguet 19 θυμάται ότι ήταν ένα αεροπλάνο του 1928 που είχε χρησιμοποιηθεί σαν ταχυδρομικό και αναγνωριστικό με ξεπερασμένες επιδόσεις. Οι άλλοι γύρω του συμφωνούσαν ότι επρόκειται για “…κομμάτια που βγήκαν απ το Μουσείο Σμιθσόνιαν ! “. Η πρώτη πολεμική επιχείριση έρχεται σε μια βδομάδα στις 12 Ιανουαρίου οπότε τα Bregeut 19 διατάσσονται να βομβαρδίσουν φρανκικό πεζικό στην Τερουέλ. Ο Τίνκερ ξαφνικά τυλίγεται από ένα σωρό …χαρτιά που του κολλάνε στα μούτρα εν ώρα πτήσης και δυσκολεύεται να τα δειώξει ! Ηταν ξεχασμένα προπαγανδιστικά φέιγ-βολάν που τα είχαν αφήσει βαθειά στο κείτος της ατράκτου. Αλλά μόλις συνέρχεται απ την πρώτη αυτή έκπληξη ακολουθεί άλλη : στην πρώτη θέα αντιπάλων τα συνοδευτικά  μαχητικά Nieuport 52 …εγκαταλείπουν την μάχη κι αφήνουν μόνα τα βομβαρδιστικά να τα βγάλουν πέρα. Οι ισπανοί πιλότοι των καταδειωκτικών είναι νεαροί εθελοντές με σχεδόν καθόλου πείρα πτήσεων ( 5-7 ώρες ! ) αλλά η Κυβέρνηση δεν έχει τίποτα καλλίτερο εκείνη την στιγμή να προσφέρει. Τα φαινόμενα αυτά επαναλήφθηκαν και σε άλλες μονάδες κι αναφέρεται μάλιστα η περίπτωση μιάς ομάδας δύο Breguet 19 που όταν εγκαταλείφθηκαν εντελώς από τα καταδειωκτικά βρέθηκαν στο έλεος τριών γερμανικών καταδειωκτικών διπλάνων Heinkel He-51 που είχαν καταφθάσει μαζί με την χιτλερική βοήθεια στον Φράνκο. Με 120 κόμβους τα αρχαία αυτά αεροπλάνα δεν είχαν παρά να περιμένουν τον θάνατο , κι έτσι ένας γερμανός πιλότος πέταξε για λίγο παράλληλα με το πρώτο απο αυτά να περιεργαστεί το ανήμπορο θύμα του. Απελπισμένος ο αμερικάνος μισθοφόρος του Breguet 19 τραβάει το υηρεσιακό πιστόλι του και πετυχαίνει … την καρωτύδα του γερμανού ενώ την ίδια ώρα ο οπίσθιος πολυβολητής του  πετυχαίνει το ντεπόζιτο της βενζίνας του δευτέρου ! Ο πιλότος του τρίτου He-51 βλέποντας ήδη τους 2 συντρόφους του να πέφτουν κατακόρυφα για το έδαφος προτίμησε να υποχωρήσει. Το γεγονός υπήρξε τόσο απίστευτο που στην επιστροφή τους στη βάση οι ισπανοί αρνούνται και να συζητήσουν τις καταρρίψεις.

   Η παρέα του Τίνκερ δεν έμεινε για πολύ στα Breguet και καθώς ρωσική βοήθεια κατέφθασε με μαχητικά διπλάνα Polikarpov I-15 οι ισπανοί τους έστειλαν να επανδρώσουν τα μαχητικά τους σμήνη. Σε αυτά πέταγαν ήδη ρώσοι επαγγελματίες αξιωματικοί αλλά η πρόθεση των Κυβερνητικών  ήταν να εκπαιδεύσουν και εντάξουν ολοένα και περισσότερους Ισπανούς γι αυτό διένειμαν αρχικά τους μισθοφόρους ανάμεσά τους. Ο Μπάουμλερ βρέθηκε σε ένα σμήνος με γύρω του μόνο ρώσους που το ονόμασαν ‘Σμήνος Τσάτο’ ( Chato = γαϊδουράκι , όνομα που υιοθέτησαν ρώσοι κι ισπανοί για το I-15). Oι Τίνκερ,  Ντάλ, Λέϊντερ, Κώχ και Αλλισον στάλθηκαν στο σμήνος ‘Λακάλλε’ , απ το όνομα του 22χρονου ισπανού άσσου Σμηναγού  που είχε ορισθεί αρχηγός του, ονόματι Αντρές Γκαρθία Λακάλλε ( Andres Garcia LaCalle ). Ο Λακάλλε, μόνιμος αξιωματικός της Αεροπορίας είχε ήδη  5 νίκες στο ενεργητικό του με Nieuport 52 ! Ο Τίνκερ αμέσως θαύμασε βαθειά αυτό το …παιδί, όπως έλεγε  : “ …Σκέψου οτι κατέρριψε αεροπλάνα με ένα Nieuport 52 ! Το παιδί πρέπει να είναι σπουδαίος πιλότος. Οταν εγώ βγήκα μέσα από ένα Nieuport 52 έμεινα κατάπληκτος αφ ενός που ακόμα ζούσα κι αφετέρου επειδή ανακάλυψα ένα αεροπλάνο χειρώτερο κι απ το Breguet ! “ , αφηγείται στο βιβλίο του. Ο Λακάλλε χώρισε το σμήνος σε 4 ομάδες αλλά άφησε στον καθένα να διαλέξει που ήθελε να πάει έτσι οι τέσσερεις Αμερικανοί Κώχ, Τίνκερ, Ντάλ και Αλλισον προτίμησαν να μείνουν μαζί οπότε η ομάδα πήρε το όνομα “La Patrulla Americana” ( ‘H Αμερικανικη Ομάδα’ ). Επειδή ο Κωχ είχε κάπου 2300 ώρες πτήσης στην καρριέρα του ορίστηκε σαν αρχηγός της.  Ο Λέϊντερ γιατί ήταν εθελοντής, λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων αλλά κι επειδή μιλούσε Ισπανικά σύχναζε πολύ με τους άλλους νεαρούς Ισπανούς πιλότους του σμήνους και τελικά έμεινε μαζί τους.. Μετά από τις κακές εμπειρίες των Nieuport και Breguet αγάπησαν  αμέσως το ρώσικο μαχητικό. Αναφέρει ο Τίνκερ πως αν κι αρχικά το παρέβαλε με το διπλάνο του αμερικανικού ναυτικού F4B με το οποίο μάλιστα είχαν την ίδια μηχανή Wright Cyclone 700 ιπ., διέθετε ωστόσο 4 αντι για 2 πολυβόλα τοποθετημένα έξω απ τον δίσκο της έλικας , με διαμέτρημα 7.62 μμ και με προστατευτικό θώρακα για τον πιλότο.

Απ τα αριστερά πρός τα δεξιά : Μπάουμλερ (όταν ήταν νεαρός πιλότος στην αεροπορία στρατού ), Κώχ (εθελοντής του 1ου ΠΠ) , Κώχ (στην ηλικία που κατετάγη στην Ισπανία), Αλλισον (σε ηλικία απόστρατου της USAF), Λέϊντερ (όταν πρωτοπέταξε στην Ισπανία με Brueguet 19)

Με το πρώτο Σμήνος Λακάλλε : Ορθιος πρώτος από αριστερά ο Τίνκερ, προτελευταίος στα δεξιά όρθιος ο Λακάλλε, δεύτερος καθισμένος απ τα αριστερά ο Ντάλ και δίπλα του ο Σέλλες

Αντρές Γκαρθία Λακάλλε : Ο πρώτος διοικητής του Τίνκερ. Ασσος της Δημοκρατικής Αεροπορίας , ετερμάτισε τον πόλεμο Αντισμήναρχος αρχηγός Δίωξης με 21 νίκες.

Η ‘Αμερικάνικη Ομάδα’ μπήκε λοιπόν στην ιστορία με τον Κώχ να οδηγεί , τον Τίνκερ και τον Αλλισον σε θέση wing-man και με τον Ντάλ στην ‘ουρά’ σαν νούμερο 4. Ωστόσο η καταδειωκτική θητεία του Κώχ υπήρξε πολύ μικρή γιατί σύντομα έπαθε κρίση έλκους κι όταν η ομάδα παρέλαβε τα αεροπλάνα της στο αεροδρόμιο Αλκαντρίλλα κοντά στην Μουρθία, ο Κώχ ‘κομμένος’ απ τον γιατρό δεν πέταξε μαζί τους και στη συνέχεια μετά από καιρό στο νοσοκομείο θα αποσταλλεί σε μονάδα βομβαρδιστικών. Στην θέση του εμφανίστηκε ένας Ισπανός ονόματι 'Τσάνγκ'  Σέλλες. Το όνομα ‘Τσάνγκ’ (Chang) το είχε επειδή μεγάλωσε στην Ιαπωνία, μιλούσε πολύ καλά Ιαπωνικά και Αγγλικά κι ήταν συμπαθής χαρακτήρας. Ο Τίνκερ ορίσθηκε τώρα αρχηγός της ομάδας με τον βαθμό του ανθυποσμηναγού. Οταν του παρουσίασαν το αεροπλάνο του, που έφερε τον αριθμό 56, το χάϊδεψε και το περιεργάστηκε, ένοιωθε μαζί του κάποια ‘εξοικείωση’ καθώς η μηχανή του ήταν φτειαγμένη στο Πάτερσον του Νιού Τζέρσεϋ : “…an all-American Cyclone !” όπως έλεγε με θαυμασμό. Οσο για το πλήρωμα  εδάφους που τον υποστήριζε έδινε πολύ σημασία στον ρόλο τους γιατί εκεί πάνω στα 10.000 πόδια η θερμοκρασία έπεφτε συχνά στα –20 oC κι όταν ακούμπαγες στο έδαφος δεν ήταν τα παγωμένα μέλη του σώματος που σε βοήθαγαν να βγείς απ το κόκπιτ αλλά το πλήρωμα εδάφους. Εξ άλλου αυτοί το πρωϊ προθέρμαιναν την μηχανή με βραστά νερά μέχρι να πάρει μπρός και λίπαιναν και συντηρούσαν τα αεροπλάνα που πολύ δύσκολα προμηθεύονταν η πάντα οπλικά μειονεκτούσα Ισπανική Κυβέρνηση.

To Polikarpov I-15 του Τίνκερ. Πεταξε με το νούμερο 56 κυρίως, αλλά και το 58 , στο  Σμήνους Λακάλλε

Η πρώτη εμπλοκή σε μάχη ήρθε στις 3 Φεβρουαρίου 1937 όταν μια φωτοβολίδα , που χρησιμοποιούνταν σαν στάνταρτ μύνημα άστραψε στον ουρανό : άμεση θέση στα πιλοτήρια των I-15 και εκκίνιση ! Ωστόσο η μηχανή του Τίνκερ αρνήθηκε να πάρει μπρός και όταν τα αεροπλάνα επέστρεψαν τελικά πίσω απ την αποστολή κι ενώ οι μηχανικοί είχαν διορθώσει την βλάβη η ‘Αμερικάνικη Ομάδα’ επιδόθηκε σε μία έξτρα θεαματική ακροβατική επίδειξη για να κερδίσει τις εντυπώσεις μέσα στα χειροκροτήματα των άλλων νεαρών Ισπανών πιλότων του σμήνους που φυσικά υστερούσαν κατά πολύ σε τεχνική. Στις 6 φεβρουαρίου το Σμήνος Λακάλλε διετάχθη να προστατέψει ένα DC-2 μεταγωγικό που μετέφερε πολύτιμα ανταλλακτικά στην Γκουανταλαχάρα. Εκεί ο Λέϊντερ έπεσε ξαφνικά σε κενό αέρα και χτυπήθηκε απ το αεροπλάνο του wingman του Λακάλλε. Ο Τίνκερ θυμάται ότι είδε την θαυμάσια προσγείωση του Λέϊντερ ο οποίος κατάφερε να χρησιμοποιήσει όλες τις αρχές της αεροδυναμικής που ήξερε καταφέρνοντας να απιθώσει στο έδαφος ένα σχεδόν ‘μισό’ Τσάτο. Ο Λακάλλε αναγνώρισε την ικανότητα του Λέιντερ αλλά δεν τον θεωρούσε ωστόσο έναν εξίσου καλό ‘μαχητή’ πιλότο. Στην Γκουανταλαχάρα η ‘Αμερικάνικη Ομάδα’ θα δεί για πρώτη φορά το νεοαφιχθέν Polikarpov I-16 μονοπλάνο, την τελευταία λέξη ρωσικού καταδειωκτικού για το οποίο οι ρώσοι ήταν πολύ υπερήφανοι , αλλά ο Τίνκερ κι οι φίλοι του προτίμησαν να …περιπαίξουν. Χονδρικά τους θύμιζε το αμερικανικό καταδειωκτικό Boeing P-26 Peashooter, αν και όπως αποδείχτηκε, και το αποδέχτηκαν κι οι ίδιοι, το ρώσικο μαχητικό ήταν ένα ‘άλλο’ αεροπλάνο που εμφανισιακά όμως δεν έπειθε. Πιό μικρόσωμο κι απ το διπλάνο I-15 περιόριζε πολύ τη θέση του πιλότου σε ένα μικρό και στενό κόκπιτ , αλλά με την μηχανή των 980 ιπ.( το ρωσικής κατασκευής μοντέλλου της Cyclone) και το ανασυρρόμενο σύστημα προσγείωσης θα ξάφνειαζε σε ταχύτητα και βαθμό ανόδου τα He-51 και Fiat CR-32 της αντίπαλης πλευράς. Αλλά να πως καταγράφει ο Τίνκερ τον διάλογο με τους Ρώσους στην πρώτη εκείνη παρουσίαση του I-16 με τον ρώσο πιλότο γνωστό μόνο σαν  ‘καπιτάν Ραμόν’ μισά αγγλικά , μισά ισπανικά  :

Καπιτάν Ραμόν :               Εχετε ξαναδεί τέτοια αεροπλάνα ;

Αλλισον:                         Σεγκουρισαμέντε ! (Βεβαιώτατα !)

Ντάλ:                             Χέλλ , Γιές ! ( Ο Ντάλ είχε ήδη πετάξει με το P-26 )

Τίνκερ:                           Σί , σί ( Ναί , ναί )

Καπιτάν Ραμόν 

(σοκαρισμένος ) :        Νομίζετε ότι είσαστε ικανοί να τα πετάξετε ;

Ντάλ:                            Εδώ και τρία χρόνια πετούσα με αυτά

Καπιτάν Ραμόν :            Τί είπες ;

Αλλισον :                      Ε , καλά είναι λιγάκι …ξεπερασμένα αλλά νομίζω οτι παρόλα αυτά θα πετάξουν !!

Η υπόθεση εξελλίχτηκε σε ρωσο-αμερικανική διένεξη όπου οι μεν Ρώσοι θεώρησαν τους ‘συναδέλφους’ τους πολύ ψευτοπερήφανους ενώ οι Αμερικάνοι εξακολουθούσαν για να τους πειράξουν να αποκαλούν το I-16 ….the Boeing !! Είναι ωστόσο αξιοπερίεργο πως ο διάλογος αυτός έφτασε στα αυτιά της Ουάσινγκτον και για καιρό η Αμερική που επίσημα έπαιζε ένα αυστηρά ουδέτερο ρόλο χρειαζόταν να πείθει τους δημοσιογράφους ότι δεν ήταν αμερικανικά αεροπλάνα και ότι δεν βοηθούσε την Κυβερνητική Ισπανία. Συγκεκριμένα μάλιστα ακόμα και στα επίσημα flight logs οι ιταλοί ειδικά καταγράφουν τα μεν I-15 σαν Curtiss , υπονοώντας το Curtiss Hawk F4B διπλάνο του ναυτικού ίδιο μόνο κατά τον  κινητήρα και το κάλυμά του, τα δε I-16 σαν Boeings ενώ τα βομβαρδιστικά Tupolev SB-2 ‘Κατιούσα’ σαν Martin Bombers ! Ο πιθανώτερος λόγος ‘σύγχισης’ όμως αποδίδεται όχι στους πιλότους αλλά στα Γραφεία Πληροφοριών και την Μουσσολινική προπαγάνδα που δεν ήθελαν με τίποτα να φανεί ότι η κατ αυτούς ‘διεφθαρμένη μπολσεβικική Ρωσία’ ήταν σε θέση να παράγει το οποιοδήποτε αξιόλογο τεχνικό κατασκεύασμα και δή ικανό να συναγωνίζεται τα ιταλικά αεροπλάνα !

	Boeing P-26	Curtis F4B
Tο πραγματικό Boeing ήταν το P-26 , το πρώτο μεταλλικό αμερικανικό μονοπλάνο. Δεν έμοιαζε βασικά με το I-16 εκτός του ότι ήταν κι αυτό το πρώτο μεταλλικό ρωσικό μονοπλάνο και διέθεταν και τα δυό αμερικανικό κινητήρα – οι επιδόσεις όμως του I-16 ανήκαν σε μια άλλη γενιά. Το πραγματικό Curtis F4B έμοιαζε πολύ περισσότερο με το I-15 αλλά διέθετε λιγώτερο οπλισμό και ιπποδύναμη.

Η πολύ κρύα και βροχερή περίοδος του Μάρτη κράτησε την ‘Αμερικανικη Ομάδα’ αρκετά στο έδαφος με αποτέλεσμα να δοθεί η ευκαιρεία για συζητήσεις και καλλίτερη γνωριμία μεταξύ τους. Ο Λέϊντερ εντυπωσίαζε τον Τίνκερ με τον διαλεκτικό του χαρακτήρα και τα επιχειρήματά του για τό δίκιο των εργαζομένων και της πλευράς που υποστήριζε, όπως και για το γεγονός ότι διάλεξε τον ρόλο του μαχητή πιλότου χωρίς ποτέ να έχει ανάλογη πείρα. Για τον Ντάλ έλεγε ότι εντυπωσιαζε πολύ τους Ισπανούς για τα  κατάξανθα μαλλιά του και τον είχαν ονομάσει ‘Rubio’ ( ο ξανθός ) αλλά και για τις Ισπανίδες φιλεναδίτσες που είχε, παρόλο που η κανονική του σύζυγος είχε εγκατασταθεί στο Παρίσι για να είναι σχετικά κοντά του. Ο ‘Τσάνγκ’ ήταν αξιαγάπητος και κοινονικώτατος με όλους, αστείος πάντα μέσα στην φαρδειά του στολή καθώς ο ίδιος ήταν κοντοπίθαμος. 

Με το σμήνος Λακάλλε

“Μέσα στο μαχητικό αεροπλάνο ανακαλύπτουμε τον πόλεμο

 όπως ήταν από πάντα κι αυτός που έπρεπε να είναι πάντα

…μια προσωπική μονομαχία μεταξύ δύο ατόμων στην οποία

ο ένας απ τους δυό νικά κι ο άλλος πεθαίνει.

Είναι κάτι συναρπαστικό ….είναι κάτι ολότελα προσωπικό …”

Richard Hillary

RAF pilot

Στις 10 Φεβρ 1937 κι ενώ κάνει μια απαίσια παγωνιά το Σμήνος Λακάλλε αναλαμβάνει την πρώτη του σοβαρή αποστολή : βομβαρδισμός ενός εργοστασίου πυρομαχικών του Φράνκο στην Χαράμα. Τα Ι-15 φέρουν 4 βόμβες των 25 λιβρών σε σχάρες κάτω απ τα φτερά και πετάνε σε σχηματισμό ‘Vs’ δηλαδή είναι 5 ομάδες 4 αεροσκαφών η κάθε μιά που πετούν όλες σε σχήμα V αλλά κι η κάθε μία είναι επίσης  διαταγμένη σε σχήμα V με τον Λακάλλε να οδηγεί στην κορυφή , συνολικά 21 αεροπλάνα. Η πρώτη ομάδα χτυπάει τα αντιαεροπορικά και τα εξουδετερώνει εύκολα ενώ οι άλλες βομβαρδίζουν τα υπόστεγα με επιτυχία. Οι τεράστιες φλόγες που ξεπηδούν προσδίδουν μια ψευδαίθηση ‘ζεστασιάς’ στα καταπαγωμένα κόκπιτ. Στην επιστροφή η ‘Αμερικάνικη Ομάδα’ έχει μια ιδέα : πετούν πολύ χαμηλά πάνω απ το ποτάμι της Χαράμα και πλησιάζουν μια γέφυρα που απειλεί να καταλάβει το φρανκικό πεζικό με σκοπό να περισφίξει κι άλλο τον κλοιό γύρω απ την Μαδρίτη που αποτελεί και τον απώτερο στόχο των κινηματιών στρατηγών. Ο Τίνκερ διασκεδάζει με το εχθρικό πεζικ